Het hotel doemde voor me op en ik maakte me klaar om uit de auto te stappen. Het zou de laatste speeldag zijn met mijn vriendinnetje voordat ze Curaçao zou verlaten en in het buitenland zou wonen vanwege de baan van haar vader.

Verbonden met de buitenlanders

Wat mij verbond met de andere buitenlandse kindjes, de zogeheten third culture kids, was niet ons ras, onze etniciteit, religie of taal, maar het feit dat waar we opgroeiden het resultaat was van de internationale levensstijlen van onze ouders, en in mijn geval zelfs van mijn grootouders. Sommige van ons zaten op particuliere scholen, ikzelf zat op een Nederlandstalige school. Ik kende mijn land Suriname alleen via mijn familie en de latere vakanties daarnaartoe.  De Surinaamse taal verstond ik goed, maar sprak ik gebrekkig. Toch was mijn identiteit Surinaams, zong ik Surinaamse kinderliedjes, at ik Surinaams eten en zong ik met liefde het Surinaams volkslied. Ik was geboren en groeide op in het buitenland, maar de band met Suriname was er. Voor zover een band met waar je vandaan komt, kan bestaan als je in het buitenland woont uiteraard.

Afscheid nemen hoort erbij

Precies datgene wat internationals met elkaar verbindt, precies dat is wat hun ook weer van elkaar scheidt. Hechte relaties had ik opgebouwd met mijn vriendinnetjes, waarbij we regelmatig bij elkaar over de vloer kwamen of in het weekeind gingen zwemmen met onze ouders. We waren van het eiland, maar ook weer niet; creëerden onze eigen cultuur en zweefden daar ergens tussenin. Die fijne, zorgeloze tijd werd echter telkens abrupt verstoord als er eentje naar het buitenland moest verhuizen. Moest, zo voelde dat ja. Want wij hadden er helaas niks over te zeggen. Het was immers een heerlijk eiland met veel zon en strand, dus uiteraard wilde niemand er weg. Toch zaten we telkens in een hotel waar het desbetreffende gezin de laatste dagen dan verbleef: mijn vriendinnetje met al haar spullen, ik voor de laatste speeldag als afscheid. Het hoorde bij het leven, maar normaal was het niet.

De achterblijver

“Gaan wij ook verhuizen?” vroeg ik mijn moeder nadat ik voor de zoveelste keer afscheid had genomen. Ik was bang om mijn band met mijn vriendinnetjes te verliezen. Helaas voor mij was mama, zelf ook third culture kid, best wel gesetteld op het eiland. Wat baalde ik toen ze haar hoofd schudde bij het horen van mijn vraag en wat voelde ik mij eenzaam, telkens als er weer een vriendinnetje voorgoed wegging. Weer een hechte relatie die zich niet volop had kunnen ontwikkelen. Weer iemand die ik waarschijnlijk niet meer zo snel zou zien. Noem het gerust een trauma, waar ik nog jaren later last van heb gehad. Ik had namelijk nooit goed leren hechten of langdurige hechte vriendschappen leren opbouwen. Ook was dit voor het sociale media tijdperk, dus weg betekende echt voorgoed weg. Desondanks ben ik enorm blij dat ik een jeugd vol verrijking heb gehad en uiteindelijk kwam die verhuizing dan toch: naar Amsterdam als tiener.

mm
De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.