Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste ter wereld. Maar hoe zit het met Nederlandse kinderen die in het buitenland opgroeien? Is het Nederlandse geluksgevoel verbonden aan de drassige aarde aan de Noordzee of kunnen we het, net als hagelslag, kaas en oranjegekte, overal mee naartoe nemen? Jojanneke is benieuwd en gaat voor ons op onderzoek uit.

Petra Schouten (47) woont sinds juni 2016 met haar man Yuri en dochters Marvy (12) en Pippa (10) in de Catalaanse provincie Tarragona, Spanje.

Emigreren is een avontuur

Petra: Kinderen kunnen niet inschatten wat een emigratie inhoudt. Wij konden dat trouwens ook niet. We droomden er stilletjes al jaren van, maar het werd pas concreet toen we in de zomer van 2013 hier in de regio aan het kamperen waren. De sluimerende wens werd uitgesproken en kreeg langzaam steeds meer vorm. In eerste instantie vonden de meiden dat wel prima. Een avontuur. Maar toen ons huis te koop stond en het afscheid dichterbij kwam, werd het toch wel moeilijk. Het vertrek was drama; veel tranen en boosheid.

Openstaan en Integreren

De eerste zomer in Catalonië was eigenlijk een grote vreugdevolle bedoening, we hadden veel bezoek uit Nederland en veel tijd voor elkaar. Maar in september begon het echte leven en dat was even slikken. Mijn oudste dochter kwam in de laatste klas van de basisschool terecht. Ze voelde zich al anders en toen bleken de meisjes uit haar klas ook nog veel verder in hun fysieke ontwikkeling. Bovendien zitten ze hier veel aan elkaar te klitten. Dat vond Marvy raar.

Mijn jongste dochter heeft sneller vriendinnen gemaakt. Dat komt ook omdat de ouders van de kinderen uit haar klas meer openstaan voor contact. Je moet er hier wel echt werk van maken, want het is voor buitenstaanders lastig om er tussen te komen. Mijn meiden spreken inmiddels vloeiend Catalaans, maar alsnog begrijpen ze niet altijd wat er wordt bedoeld. Dat heeft met cultuur te maken.

Best of both worlds

We willen onze kinderen graag meegeven dat we het in Nederland wel heel goed hadden, maar dat het ook met minder kan. Dat ervaren ze nu zelf. Door de emigratie werden ze vooral het eerste jaar erg op zichzelf teruggeworpen en ik merk dat ze daar heel creatief van zijn geworden. Ze zijn blij met niks, tevreden met wat ze hebben.

De band met Nederland is nog steeds heel sterk, ik wil ook dat ze de Nederlandse cultuur behouden. Daarom kijken we naar Nederlandse tv en gaan we twee à drie keer per jaar terug naar Nederland. Het zijn nog steeds echt Nederlandse kinderen, maar wel met een Spaanse twist. The best of both worlds, vinden we zelf. We vieren sinterklaas met elkaar, maar ook de lokale feestdagen. Hier is Driekoningen bijvoorbeeld heel belangrijk. Dan vieren we dat dus ook. Dubbel feest.

Opvoeden in Spanje

We hebben ons schema aangepast aan de lokale gebruiken. Om zes uur het eten op tafel is niet haalbaar. De meiden hebben tot vijf uur school en daarna hebben ze naschoolse activiteiten, zoals sport, muziek of bijles. Wij doen daar ook aan mee om zo vriendschappen te stimuleren. Het zijn dus lange, drukke dagen.

Wat ik lastig vind, is dat kinderen hier zo beschermd worden opgevoed. Als meiden van 15 met elkaar naar de film gaan, zit oma of tante achterin om de boel in de gaten te houden. Toen we hier net waren en de meiden de taal nog niet spraken, hield ik ze ook graag dicht bij me. Maar inmiddels probeer ik ze toch wel wat meer vrijheid te geven.

‘Het was de droom van mijn man en mij.’

Integreren heeft tijd nodig. Het eerste jaar is overleven en het tweede jaar begin je weer om je heen te kijken. Ik ben erg trots op de meiden. We hebben een heftige tijd gehad, maar we hebben het maar wel mooi gedaan. Natuurlijk is het lastig als de kinderen Nederland missen en ik me realiseer dat zij hier niet voor gekozen hebben. Het was de droom van mijn man en mij. Maar zonder de kinderen had ik het niet kunnen en willen verwezenlijken. Emigreren heeft onze band versterkt en ons leven verrijkt. Mentaal zijn Marvy en Pippa enorm gegroeid. Ze hebben geleerd zich staande te houden en angsten te overwinnen. Dat zijn vaardigheden waar ze de rest van hun leven van zullen profiteren.


Meer lezen over Petra en haar gezin in Spanje? Volg haar blog!

mm
Marhaba! Mijn naam is Jojanneke. Samen met mijn vriend en twee dochters woon ik in Jordanië. Ik verdwaal, lees en schrijf graag. Voor De Wereldwijven ga ik op zoek naar de vraag of Nederlandse kinderen in het buitenland net zo gelukkig zijn als kinderen in het koude kikkerland.