Altijd gedacht dat ik een zelfbewuste en onafhankelijke vrouw was. Totdat precies een jaar geleden de gedachte bij de wederhelft opborrelde dat dat aanbod in Melbourne de kans van ons leven zou zijn. Ons leven… Nou – ik zat op die kans van ‘ons’ leven niet te wachten. 

Strijd

We woonden met onze vijf kinderen in het provinciestadje in Nederland waar ikzelf ook ben opgegroeid. Ik had mijn familie en vrienden allemaal dichtbij. En ik werkte in de politiek. De Nederlandse politiek. Al vanaf mijn 25-ste. Kamerlid, fractievoorzitter, wethouder… Onmogelijk om dat vak aan de andere kant van de wereld op te pakken. Die ‘kans van ons leven’ was voor mij een knak van alles wat ik waard was. 

Het werd een vreselijke zomer. Ik heb gevochten als een tijger, nachten gehuild (en ik ben écht geen huilebalk).

IK WIL DIT NIET. IK WIL DIT ECHT NIET. DUS IK DOE HET NIET. 

Die strijd verloor ik. Als een moedertje van niks zou ik braaf mijn man volgen naar de andere kant van de wereld. Tjongejonge… waardeloos mens dat ik was….

Settelen

Ondertussen leven we alweer bijna een half jaar hier in Melbourne. En eerlijk is eerlijk, het is er best heel fijn… Australië is een belevenis, Melbourne is gaaf. Het weer is mild, de natuur geweldig en vrienden maak je gemakkelijk. We wonen in een groot huis met een tennisbaan én een zwembad. De kinderen gaan naar een gerenommeerde privé-school. Het Engels krijgen ze verrassend snel onder de knie en aan de sleep-overs en de verjaarspartijtjes merk je hoe goed ze inburgeren.

En ik dan? Ik ben nog steeds aan het worstelen met mijn rol. Noodgedwongen ben ik deze jaren vooral de huismoeder, en dat voelt toch een beetje zielig. Maar er komen ook inzichten die ik nooit heb gehad. Het is heel gek, maar dat vecht-gevoel is weg. Is dat berusting? Of heb ik erkenning gevonden op een andere manier? 

Het helpt dat de wederhelft geen gelegenheid onbenut laat om te laten blijken hoe dankbaar hij me is. Dat troost en geeft moed. Hoe rijk is het leven – realiseer ik me nu –  als je met iemand anders een team kan vormen. Wat een luxe om verantwoordelijkheden over twee paar schouders te kunnen verdelen. Ik besef nu dat als je ervoor kiest om een span te zijn, je naast elkaar moet blijven lopen. 

Spierballen

Als jonge vrouwen al hebben wij geleerd om aan de keukentafel armpje te drukken.  De écht sterke vrouwen laten daar hun spierballen zien. Desalniettemin hebben we gemerkt en gevoeld dat diegene die het meeste verdient, vaak genoeg de strijd om de beslissingen wint en de route van het gezin bepaalt. Hoe hoe hard je ook met je vuist op tafel slaat, harig je tong ook is…

Is dat gek, vraag ik me nu weleens af? Natuurlijk, uiteindelijk  draait alles om liefde, aandacht, gezondheid en ander immaterieel geluk. Maar de financiële weerbaarheid van een gezin legt wel een belangrijk fundament onder al die voorspoed. Om het samen goed te blijven hóuden, zal je ook samen de toekomst zeker moeten stellen. Dat bij belangrijke gezinskeuzes, zoals een expat-beslissing, zakelijke argumenten meespelen, is daarom legitiem.

Ben je dan de sterke vrouw als je stoer je kont tegen de krib blijft gooien? Het leven thuis is zo fijn, de kindjes zijn zo happy… Of getuigt het van kracht om het aanbod van de wederhelft ook pragmatisch te beoordelen, het nieuwe landschap te accepteren en dan besluiten je schouders eronder te zetten en er iets moois van te maken? 

De emancipatie voorbij

We hebben het feminisme veel te veel een economische lading gegeven. Daarmee doen ook vrouwen zichzelf tekort. De sterkste is uiteindelijk diegene die de meeste stenen heeft verplaatst. En die stenen liggen lang niet altijd in de board-room.

Pff – vertel mij wat over emancipatie. Laat hem deze jaren maar het geld verdienen. Dan richt ik mij met liefde wat meer op het gezin. Ik heb alleen één voorwaarde. Ik eis ook de ruimte op om mijn rol te spelen in de Australische buitenwereld. Ik heb namelijk een missie. Australië moet duurzamer. Australië moet van de diesel af en aan de zonnepanelen. Wat een kans dat ik nu kan helpen ook dit stukje wereld wat groener te krijgen! 

mm
Hi mate! Ik ben Nicolien en zal de komende drie jaar met man en vijf kinderen in Melbourne, Australië, wonen. Mijn politieke werk en leven in Nederland heb ik bij vertrek stop moeten zetten. Dat deed aanvankelijk pijn, maar hier Down Under zal ik vast ook ruimte vinden voor nieuwe ervaringen. Ik schrijf columns voor de Gooi- en Eemlander.