Het schoenenmerk Maganda bestaat misschien nog maar twee jaar, maar het verhaal erachter begon al vele jaren eerder.

Oprichtster Loes switchte van carrière tussen financiële consulting naar sustainability consulting en maakte ook nog een tussenstop bij keurmerk Utz. Vervolgens deed ze een opdracht voor Lendahand, een crowdfunding platform waarmee je een lening kunt verstrekken aan ondernemers in opkomende landen, zoals de Filipijnen.

Relatief kleine lening, grote impact. Ook voor Loes zelf

Haar opdracht was de impact te meten van een lening die via Lendahand aan kleine ondernemers was verstrekt. Zo kwam ze terecht in Liliw, een klein stadje vier uur onder Manila, waar in vrijwel elk gebouwtje wat je maar kan vinden schoenen met de hand worden gemaakt met behulp van ouderwetste Singer naaimachines.

Uit de interviews die Loes hield met de coöperatie van schoenmakers, bleek al snel dat ze grotere orders konden aannemen omdat ze met de lening meer grondstoffen konden inkopen. Op die manier was hun inkomen toegenomen. Maar, het was alsnog moeilijk rondkomen…Dat lag vooral aan het feit dat ze geen constante flow van orders, van vaste afnemers hadden.

Geen contactgegevens van de handelaar

Vol passie en enthousiasme lieten ze de nieuwe collectie espadrilles zien waar ze druk mee bezig waren. Deze espadrilles waren een test voor een potentiële handelaar, die later zou terugkomen om het resultaat te beoordelen. Wanneer precies… dat wist eigenlijk niemand. Ook bleek dat ze helemaal geen contactgegevens van de handelaar hadden. Het was dus nog maar de vraag of hij überhaupt terug zou komen.

Het viel Loes op dat er geen merk op de espadrilles stond. In feite zou iedere schoenmaker deze schoenen dus kunnen maken, met als direct gevolg dat er maar één manier is om te concurreren en dat is op prijs.

Dan vraagt een van de schoenmakers Loes: ‘Kan jij ons niet helpen door betere kopers te zoeken? Vinden mensen in Europa onze schoenen niet mooi denk je?’ Ze belooft erover na te gaan denken. Ze is zo onder de indruk van deze mensen en hun vakmanschap!

Een duurzaam en sociaal bedrijf

Over die eerste periode vertelt Loes: ‘Met een paar espadrilles in mijn tas stapte ik weer op het vliegtuig naar Nederland. Ik droeg de espadrilles regelmatig en geloof het of niet, ik werd bijna elke keer aangesproken. Wat een gave schoenen, waar heb je ze gekocht? Het idee en de mensen in de Filipijnen bleven maar in mijn hoofd rondspoken…’

‘Na een jaar een social enterprise programma te hebben gevolgd in Londen wist ik het zeker; ik moet dit gaan doen! Samen met een aantal partners stelden we een heel lean plan op om Maganda tot leven te brengen. De eerste collectie, de webshop, het merk, de verpakking, de bezorging: we wilden (en willen) graag dat elke stap in de keten zo duurzaam mogelijk zou zijn. Wat vanaf het begin af aan vast stond is dat Maganda een social enterprise moest worden. We bestaan om positieve impact te maken en herinvesteren de winst met als doel het creëren van meer impact.

Maganda in het kort

En dat is gelukt. Maganda schoenen worden handgemaakt door kleine familiebedrijven in de Filipijnen. Op het label zie je wie je schoenen heeft gemaakt en op de website vind je informatie over de maker. De verpakking wordt gemaakt van afval en kan jij weer hergebruiken. En ze worden bezorgd op de fiets. Heb je jouw paar Maganda’s afgedragen? Dan kun je ze terugsturen en krijg je korting op je volgende paar.

Ook leuk, de Maganda’s komen in een tas die gemaakt is van gerecycled materiaal en oude fietsbanden. Die kun je heel goed weer hergebruiken!

De drijfveren van oprichtster Loes

‘Ik geloof in de kracht van verandering, in je afvragen of de dingen die we doen eigenlijk wel zo logisch zijn. Wat als we wél allemaal stoppen met goedkoop vlees kopen? Of wat als we morgen besluiten dat we chocola zonder keurmerk massaal links laten liggen? Wat als we massaal plastic rietjes gaan weigeren? En wat als we wél willen weten wie de schoenen hebben gemaakt die we dragen?

Als er iets is waar ik slecht tegen kan, is het onrecht. En dat in de breedste zin van het woord: kinderen die getraumatiseerd zijn door oorlog, een cacaoboer die amper een dollar per dag verdient maar levert aan een multinational met miljarden winst, een schoenmaker die in armoede leeft terwijl hij/zij elke dag keihard werkt. Het hoeft niet, en toch is dit de realiteit.

Het kan wél! Er zijn altijd duizenden redenen te bedenken waarom iets niet kan of niet gaat lukken. Eén reden is genoeg waarom het juist wél lukt.’

Wie zijn voor jou echte wereldwijven?

‘Voor mij zijn dat de stille heldinnen: de koffieboerin die elke dag zwoegt om haar kinderen te kunnen laten leren, de schoenmaakster die prachtige schoenen maakt in een klein schuurtje in de Filipijnen, de mama die kindjes in een sloppenwijk eten geeft terwijl ze zelf ook weinig heeft; dat zijn échte wereldwijven voor mij!’

Wat zijn jouw dromen en ambities voor de toekomst?

‘Mijn droom is dat we in een wereld leven die voor iedereen mooi is en kansen biedt, niet alleen voor de happy few. Voor Maganda is mijn droom dat onze schoenmakers door met ons te werken een fijn leven hebben en zelf helemaal gelukkig kunnen zijn. Hoe dit eruit ziet en wanneer dit zo ver is, dat bepalen zij zelf, niet wij aan deze kant van de wereld.

Onze bijdrage is zorgen voor genoeg vraag naar Maganda’s zodat ze dit zelf kunnen gaan waarmaken. Zo ver zijn we nog lang niet, maar we zijn onderweg!

En mijn persoonlijke droom? Over tien jaar kunnen zeggen: zie je, het kan wél!’

 

 

mm
De Wereldwijven redactie prikkelt de bezoekers door verhalen en video’s, zet aan het denken en wil vrouwen in beweging brengen.