Hola! Ik ben Floor en woon in Bucaramanga, Colombia.

Ik vertrok

In 2011 vertrok ik uit Nederland. De reis ging naar Colombia, eigenlijk bij toeval omdat we hier voor ons eerste bedrijf een subsidie konden krijgen. In Colombia startte ik samen met mijn tevens Hollandse vriend (nu man) een bedrijf voor de teelt en export van biologische meloen en papaja. Het mislukte faliekant. Handen in het haar, frustratie, angst, schulden. Maar we wilden nog niet weg uit Colombia. The only risk is wanting to stay, had de overheid jarenlang als slogan om meer toeristen te trekken. Een dikke knipoog naar de beroemde/ beruchte internationale Colombiaanse faam, maar voor ons was het waar.

We bleven en begonnen een bedrijf in de export van biologische limoenen. Dat gaat tot nu toe gelukkig heel goed. Met ons bedrijf zorgen we ervoor dat de boeren die aan ons leveren, zo veel mogelijk verdienen aan hun eigen produkt en dragen zo ons steentje bij aan eerlijke handel. Daarnaast ben ik schrijfster, werk ik als vertegenwoordiger van PUM, een vrijwilligersorganisatie die met Nederlandse experts in het buitenland werkt, en zet ik me met ontzettend veel energie en enthousiasme in als redactielid van De Wereldwijven.

LEES HIER HOE FLOOR ER TOE KWAM OM LIMOENEN TE EXPORTEREN

Waar is thuis?

Inmiddels woon ik alweer zeven jaar in Colombia. Ik ben 32, dus dat is bijna 25% van mijn leven. Ik Colombia zal ik altijd la holandesa blijven, maar in Nederland voel ik me steeds minder Nederlands. De stress en haast die veel mensen dagelijks lijken te hebben begrijp ik niet meer.

Ook veranderen er in Nederland veel dingen, die voor mensen in Nederland stapje voor stapje geïmplementeerd worden, terwijl het ineens anders is als je een tijdje weg bent geweest. Zo moest ik een paar jaar terug voor het eerst ´nieuw pinnen´ (je pas insteken in plaats van doorhalen). Voor mij was dat nieuw. Ik had dat nog nooit gezien, dus vroeg hoe het moest. De vrouw achter de kassa keek me maar bevreemd aan… Ik spreek natuurlijk perfect Nederlands, zie er typisch Hollands uit en wist niet hoe ik moest pinnen. Achter me hoorde ik overigens een vrouw opgelucht ademhalen. Ze keek me lachend aan. Bleek in Haïti te wonen en had precies dezelfde vraag. Blijkbaar ben ik in dat soort dingen niet alleen.

Wat valt nog meer op: ik ken de tekst van de populaire liedjes niet meer, ben niet op de hoogte van de laatste Nederlandse tv-programma´s en na 20 minuten fietsen heb ik al zadelpijn. En oh ja alhoewel ik nog altijd het liefst Nederlands praat, schrijf en lees, vergeet ik af en toe een woord of weet ik heel soms oprecht niet meer of het ´de´ of ´het´ is.

Wat mis ik uit Nederland?

Ik mis veel uit Nederland. Uiteraard mijn familie en vrienden, maar ook het fietsen (ondanks de zadelpijn), de seizoenen en natuurlijk de heerlijke Hollandse kaas. En heel raar… ik mis Nederlandse artsen en gezondheidszorg. Hier krijg je nooit uitgelegd wat er aan de hand is, een receptje mee en klaar. Je moet echt actief vragen wat er scheelt en dan een arts vinden die bereid is dat uit te leggen. Meestal krijg je de Latijnse naam van je kwaal en dan zoek je het zelf maar uit. Ook het gebruik van pijnstillers en antibiotica is hier absurd. Ik vraag altijd door. Is het écht nodig?

Maar toch. Voor mij is Colombia een heerlijk land om te wonen. Vooropgesteld, het is geen perfect land – verre van zelfs. Er is veel ongelijkheid, lang niet iedereen heeft toegang tot hetzelfde soort leven als wat ik leef, de politiek is in veel regio´s enorm corrupt en ondanks het vredesakkoord zijn er nog altijd veel problemen qua veiligheid en geweld. Daar sluit ik mijn ogen niet voor, maar het is simpelweg te complex om dat in één artikel samen te vatten. Bovendien… behalve de sociale en economische ongelijkheid die zeker wel eens knaagt, heb ik er in mijn dagelijks leven persoonlijk heel weinig last van.

Colombia is een heerlijk land om te wonen!

Vanuit mijn appartement zie ik elke dag palmbomen, het is vrijwel dagelijks heerlijk weer en de Colombianen zijn over het algemeen enorm vrolijke mensen. Het eerste contact maken is heel eenvoudig, je kunt werkelijk met iedereen een praatje aanknopen. Het leven gaat hier langzamer en ruige ongerepte natuur is vrijwel altijd dichtbij. Het land ontwikkelt zich snel, er worden wegen aangelegd en verdubbeld, steeds meer mensen hebben toegang tot goede scholen en gezondheidszorg (toegegeven, voor heel veel mensen is het ook nog altijd onbereikbaar), en we wonen in een stad waar het typische Zuid Amerikaanse leven en traditie moeiteloos overstromen in een steeds meer internationale vibe.

Ik voel me hier, ondanks dat ik Nederland ook heel regelmatig mis, enorm thuis. En toch weet ik vrijwel zeker dat ik ooit weer naar Nederland terugkeer. Alleen wanneer? Dat weet ik nog niet!

mm
Hola! Ik ben Floor Veer en woon sinds 2011 in Colombia. Samen met mijn man heb ik een exportbedrijf van biologisch fruit. Daarnaast ben ik lokale vertegenwoordiger voor PUM en heb ik een eigen tekstbureau . Colombia is een heel mooi, maar vaak ook spannend land, met behoorlijk wat corruptie en inkomensongelijkheid. Welke impact dat heeft op vrouwen en meisjes, zet ik graag voor de Wereldwijven op papier!