‘Waar woon je? Mali? Waar ligt dat?’ In de achterliggende jaren heb ik de vraag heel wat keren beantwoord: in West-Afrika, vanaf Nederland zo’n zeven vlieguren richting het zuiden, ongeveer in het midden van die bol in het noordwesten van de kaart van Afrika. In zogenaamd donker Afrika. Waarom Mali? Noem het maar voorbestemd. Ik doe wat ik leuk vind, ben waar ik zijn moet en ik ben er met veel plezier!

Verandering is de enige constante

‘Jij komt ooit nog eens in Timboektoe of zo terecht’, zei de moeder van mijn toenmalige vriend. Ik woonde in Toronto, had een Nederlandse vriend en wist werkelijk niet waar Timboektoe lag. Erg voor de hand lag het dus niet dat ik twee jaar later door de zanderige straten zou slenteren van die mysterieuze stad gelegen bij de rivier de Niger en aan de rand van de woestijn. Ja, in Timboektoe zou ik wel kunnen wonen. Het werd Ségou, eveneens aan de Niger rivier in Mali.

Sabbatical

Tot tweede helft 2005 woonde ik in Nederland. Honkvast als het maar kan in mijn geboortestad Zwolle, waar ik na mijn opleiding tot juwelier-goudsmid was teruggekeerd. De opleiding was superleuk, maar de praktijk bleek na een poging tot overval toch minder goed bij me te passen.  En zo kwam ik eerst als receptioniste-administratief medewerkster bij een drukkerij terecht en later als directiesecretaresse op het hoofdkantoor. In 2002 was het tijd voor verandering. Ik schreef mijn ontslagbrief. Het was een zomer met stralend weer en ik hing zo vaak als maar mogelijk was onder mijn parachute te genieten. De vrijheid beviel goed.

Terug naar de ‘realiteit’

Toen er een eind kwam aan mijn geld ging ik aan de slag als secretaresse voor de korpsleiding van politie. Met uitzondering van mijn draaiende maag als ik het incidentenrapport doornam, had ik het prima naar mijn zin. Behalve dan dat ik voelde dat mijn toekomst er niet lag. Ik nam afscheid van fijne collega’s en keerde terug naar andere fijne collega’s en de vertrouwde wereld van de grafische industrie. En toch begon het een paar jaar later weer te kriebelen. Ik zat niet meer op mijn plek en hoe ik ook mijn best deed, ik haalde geen voldoening meer uit mijn werk. Tegelijkertijd had ik geen benul wat ik dan wel wilde. Toen ik in mijn appartement aan de eerste kijker verkocht en de zoektocht naar een ander huis op niets uitliep, besloot ik mijn baan op te zeggen. De vrijheid klopte weer aan de deur.

De wereld aan mijn voeten

Ik werd een nomade. Zonder vaste woon- en verblijfplaats reisde ik jaren met een rugzak kriskras over de wereld, voet zettend op alle continenten. Een 30-daagse bootreis naar Antarctica. Bezoeken aan vrienden over de hele wereld. Een solotrektocht in Groenland. En nog veel meer. Prachtige reizen, mooie ontmoetingen, duizenden kilometers aan wandeltochten en vele avonturen vielen me ten deel. De waarde van bezittingen en zekerheden werd steeds relatiever, ervaringen en mijn persoonlijke reis werden steeds waardevoller.

Mali kroop onder mijn huid

En zo zette ik al reizend voet in Mali. In een mail update aan familie en vrienden liet ik nog weten dat ze zich geen zorgen hoefden te maken dat ik hier zou blijven hangen: het was warm, stoffig en de mannen vond ik ook niet bijster interessant. Maar Mali kroop onder mijn huid. Ik bleef er naar terugkeren. En juist toen ik dacht dat ik echt nooit meer naar Mali zou gaan, werd ik op een ochtend wakker met mijn toekomst helder voor ogen. Het was alsof alle puzzelstukjes op hun plek vielen. Alle vaardigheden en ervaringen, die ik in de loop der tijd had vergaard, mijn liefde voor reizen en wandelen en de liefde, die was gegroeid voor Mali en de mensen in Mali kwamen samen.

Papillon Reizen

Papillon Reizen werd een feit. Samen met Ibrahim, mijn Malinese echtgenoot, bouwde ik het bedrijf van de grond af op. Roeiend tegen de stroom in en crisis na crisis het hoofd biedend. Terwijl andere reisorganisaties de deuren sloten, lieten wij een boot bouwen, betrokken we een kantoorpand en voegden we andere West-Afrikaanse bestemmingen toe. Beetje bij beetje kreeg en krijgt onze droom vorm. Niet alleen in de vorm van ons bedrijf, maar ook met alles wat we in de zijlijn doen. Zo hebben we een noodfonds opgezet, ondersteunen we vanuit het projectenfonds een bijzonder schoolproject, zorgen we samen met jongeren uit de buurt voor de aanplant van bomen en verstrekken we microkredieten. En met dank aan familie en vrienden kunnen we meisjes uit minder bedeelde gezinnen naar school laten gaan. Dankzij de reisdromen van onze klanten, kunnen we ook andere dromen werkelijkheid laten worden.

LEES HIER OVER MONIQUES GROTE LIEFDE

Zeg nooit nooit

Mijn leven is een aaneenschakeling van dingen, waarvan ik ooit overtuigd was dat ik ze nooit, maar dan ook écht nooit zou doen: een eigen bedrijf beginnen, in mijn eentje over de wereld reizen, solotrektochten in de natuur, in het buitenland wonen en een boek schrijven bijvoorbeeld.
In de loop der tijd leerde ik met de stroom mee te gaan, te vertrouwen op mijn intuïtie en voorbij de angst voor het onbekende te kijken. Achter elke bocht in de weg liggen nieuwe kansen en uitdagingen.

Hoe mijn leven er over tien jaar uitziet? Wie het weet mag het zeggen!
Ik blijf dromen over alles wat we zowel zakelijk als privé nog graag willen doen. En tussen het werken en dromen door schrijf ik en maak ik colliers, want ja, ook dat stuk creativiteit blijft kriebelen.

mm
I-ni-tilé, ik ben Monique. Sinds 2010 woonachtig in Ségou, Mali, waar ik samen met Ibrahim Papillon Reizen run. Met hart en ziel organiseren we reizen met win-win voor klanten en lokale bevolking. Mali is een bron van inspiratie en verwondering; me uitdagend met open-mind naar de wereld te kijken. Naast reizen (organiseren), wandel ik graag. Ik schreef het boek Mijn Camino. Hier ga ik schrijven over het leven in Mali.