Venezuela. What’s in a name? Het waren de huisjes op palen in een meer dichtbij Maracaibo, die de ontdekkingsreizigers aan Venetië lieten denken. Daaraan dankt dit land haar naam.

Venezuela is Spaans voor klein Venetië. Venice is weer afgeleid van Venus, de godin van de liefde en schoonheid. Het land doet zijn naam eer aan. Venezuela is hofleverancier voor alle mogelijke Miss verkiezingen. Je hoeft hier niet ver te zoeken naar mooie Latina’s.

En wat doet dat met mij?

Over smaak valt best te twisten. Het feit blijft dat Venezolaanse vrouwen wereldwijd bekend staan om hun schoonheid. Ik zou dit dan ook niet ter discussie durven stellen. Toch zit ik met een paar vragen. Wat betekent deze reputatie voor een vrouw (zoals ik) in Venezuela?
Je zou je geïntimideerd kunnen voelen, of meer aandacht aan je eigen uiterlijk willen besteden. Het gewoon naast je neer leggen is natuurlijk ook een optie. Dit laatste probeerde ik. Helaas ging het toch een beetje wringen. Want wie wil nou het lelijkste eendje zijn? Hoe ver ga ik zelf hierin mee? Al die aandacht voor hoe je eruit hoort te zien, doet wel degelijk iets met mij. Het voelt alsof ik hier altijd moet nadenken of ik zo wel de deur uit kan.

Het begint met kleine veranderingen

Iedere keer wanneer ik een kapsalon binnen stap krijg ik steevast een my fair lady behandeling. Ik schijn in Caracas geen enkele zeggenschap over mijn haar te hebben. Mijn anders nogal wilde haardos wordt standaard met een wonderlijk enthousiasme glad gestreken. Het resultaat is altijd strak haar. Altijd hetzelfde ook, zelfs al ga ik iedere keer naar een andere kapper. Zo heeft bijna iedere kapsalon een manicure in huis. Het is mij al twee keer overkomen dat ze ondanks mijn protesten mijn nagels lakten, gratis zelfs. Ik zag de opluchting op hun gezichten heus wel. Ik vraag me af of ze elkaar een high five geven als ik de deur uit ben. Maar als het daarna complimentjes oplevert geniet ik er toch stiekem van.

Maar wat is de volgende stap?

Gelakte teennagels, altijd en iedere 14 dagen naar de pedicure. Inmiddels heb ik een hele collectie nagellak, allemaal kleuren die om aandacht schreeuwen. Is dat bijzonder? Nou ja, voor mij wel, ik durf eigenlijk niet zo goed meer zonder naar buiten. Zo vertelde een vriendin dat ze onmogelijk mee naar het strand kon. Ze was vrij die dag en had zin om mee te komen. Maar ja, haar nagels waren niet gelakt en Ay no… die hielen. Ze keek ernstig toen ze eraan toevoegde: ‘… als mannen zien dat je dat al niet verzorgd’. Ik begrijp het, say no more.

Geen nee tegen een decolleté

Anna, een knappe verschijning, studeerde een poos in België. Verontwaardigd over de reactie van een Belgische studente op haar laag uitgesneden top, vraagt ze aan mij: ‘Kun je geloven dat ze je in dat land een slecht gevoel bezorgen vanwege je decolleté? Er werd mij direct verteld dat dit echt niet kon.’ ‘Uhhh…ja,’ dat geloof ik zeker. Sterker nog, ik vind het niet eens vreemd als dit in de kledingvoorschriften van je werkgever staat. Zo ben ik namelijk ook opgevoed: borsten en billen bedekt. In het straatbeeld van Caracas zie ik weinig blote benen, een boezem mag hier best in het zonnetje.

Foto: Edith van Loo

Een andere etalagepop

Als voormalig visual merchandiser heb ik met veel verschillende (Europese) etalagepoppen gewerkt. Venezolaanse modellen hebben echt een ander model dan de Europese poppen. De cupmaat is veel groter en dat geldt ook voor de billen en uiteraard een smalle taille. Het is niet zo vreemd dat minder ‘goed’ geproportioneerde dames aan hun zelfbeeld gaan twijfelen.

MEER LEZEN OVER SCHOONHEIDSIDEALEN WERELDWIJD? KIJK DAN HIER!

Wat is het probleem?

Nu weet ik dat veel van die rondingen niet natuurlijk zijn. Het is in Latijns-Amerika niet ongebruikelijk dat meisjes een cupmaatje extra krijgen als verjaardagscadeau. Extra vulling voor het zitvlak kan net zo makkelijk. De eerste keer dat ik hoorde van Biopolymeer begreep ik niet waar het over ging. Mijn Spaans was toen nog zo belabberd dat ik mij moest redden met gebarentaal. Om aan mij uit te leggen waarom ze altijd pijn had, liet een jonge vrouw mij de littekens op haar billen zien. Vreselijk! Ik was geschokt. Waarom had ze het laten doen? Simpel, haar man houdt van ronde billen en zelf vindt ze het ook mooi, iedereen toch? Nu is ze ziek. De siliconen dwalen door haar lichaam en kunnen niet verwijderd worden.

Elk jaar sterven vrouwen aan de gevolgen van siliconen injecties

Bij navraag blijkt dat je voor siliconen injecties terecht kunt bij sommige kapsalons of in achterkamers. De mensen die ze toedienen hebben niet altijd een medische opleiding. De hygiënische omstandigheden zijn zelden goed. Het is officieel door de staat verboden. Je moet wel de juiste mensen kennen om te weten waar je terecht kunt. Ondanks de enorme risico’s gebeurt het nog steeds. Elk jaar sterven vrouwen aan de gevolgen hiervan. Wat extra zwaar weegt is dat de medische voorzieningen in heel Venezuela nu slecht zijn.

Door die ruimte voor andere ideeën voel ik me eigenlijk al een klein beetje mooier. 

Toch begrijp ik waarom sommige vrouwen het doen. Er is veel competitie, veel armoede ook, daarbij is deze relatief makkelijke ingreep niet heel kostbaar. Veel mannen schijnen het mooi te vinden.  Misschien is de hoop op een way-out wel de reden om toch risico’s te nemen. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen. Er zijn talloze redenen om een behandeling te ondergaan. Zelf voel ik die sociale druk ook maar voorlopig hou ik het echter bij de minder spannende ingrepen.

Eén van de voordelen echter om kennis te maken met andere culturen is dat ik steeds minder overtuigd raak van mijn eigen gelijk. Door die ruimte voor andere ideeën voel ik me eigenlijk al een klein beetje mooier. 

mm
Hola. Mijn naam, Edith, klinkt gelukkig internationaal. Eerder woonde ik in Duitsland en Australië. Sinds een jaar ben ik thuis in Caracas. Venezuela is in een diepe economische en humanitaire crisis. Ik schrijf graag voor De Wereldwijven, omdat ik geloof in de kracht van persoonlijke verhalen. Ervaringen die ontroeren, inspireren en vooral verbinden.