Iedereen een tante

Oktober is de nationale borstkankermaand. Een herfstige periode voor dat wat eventueel in staat is nieuw leven te voeden. Aandacht voor kanker echter, op welke manier en op welk moment dan ook is altijd goed. En hopelijk troostend.
Als naaste van een getroffen, dierbare tante schrijf ik vanuit een jeugdherinnering. Het is gelukkig aan alle kanten een oud verhaal! Alles gaat al heel lang goed met haar.

Op een dag…

‘Kojak’ heette de parkiet. Vernoemd naar de evenzo kalende politieman uit een Amerikaanse televisieserie, gespeeld door acteur Telly Savalas. Soms vloog ie los door de kamer. Op een dag helaas naar het balkon, rechtstreeks in de klauwen van een kat. Pas toen zag mijn tante hoeveel veren hij eigenlijk wèl had.

Gewoon

Gekooid in een prachtig appartement aan een Amsterdamse gracht, woonde ik jaren later samen met een man die grappiger was dan welke acteur uit welke Amerikaanse televisieserie dan ook. Maar met humor alleen redden we het niet. Zou er in die stad waarover ik uitkeek wel een kamer voor mij vrij zijn, dacht ik terwijl mijn telefoon ging.

‘Nee! Niet Nina!’, riep ik op mijn moeder haar mededeling dat bij haar zusje borstkanker was geconstateerd. Het kalende koppie van de parkiet en het gevecht met de rondvliegende veren schoten mij te binnen. Nee, niet Nina. Zij blijft. Net als haar stopwoord. Gewoon.

mm
Hoi, mijn naam is Marijke. Sinds 2008 woon ik in Leeuwarden, Culturele Hoofdstad van Europa in 2018. Terug op Friese bodem, vanuit Amsterdam, genieten jeugdliefde Erik en ik van het opgroeien van onze drie jongens. Observaties en herinneringen deel ik op m´n website. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen die mij raken.