Na eerder vaak de brui gegeven te hebben aan Nederland, is het inmiddels alweer bijna een jaar mijn thuis. Wé-reld-schokkend, ik weet het 😉 Ben ik dan nu wereldwijf af? Of misschien juist meer dan weleer?

You got this

Flashback naar december 2016: zenuwachtiger dan ooit zeg ik mijn ouders gedag zonder te weten wanneer we elkaar weer live zullen knuffelen. Alle vaste grond onder de voeten is foetsie. Relatie uit. Huis weg. Financieel wankel. Godzijdank ben ik gezond. Al is de mentale uitdaging groot. Wéten dat je meer kunt dan je denkt, maakt nog niet dat je de koe daadwerkelijk bij de hoorns pákt. Ik doe een Facebook live vanaf het vliegveld, terwijl de tranen achter m’n ogen branden. You got this, praat ik mezelf moed in. Het is niet de eerste keer dat je alleen op pad gaat. Sterker nog, reizen is zowat de enige zekere factor in je leven so far. Als digital nomad deze keer.

Vastbesloten om het zo te regelen dat ik al ondernemend kan leven. In vrijheid. Op mijn eigen voorwaarden.

Thuiskomen in jezelf

Met ‘standje overleven’ draaiend op volle toeren, de focus op plan-de-campagne en mijn ziel stevig vastgeklemd onder de arm, kom ik de eerste maanden door. Áls je gaat, ga dan ook voor honderd procent. Het besef dat eerdere reizen weleens vluchten waren, weg van de realiteit op zoek naar ‘mijn ware zelf’, dringt op een diepere laag door.

Als je ergens nog nooit geweest bent, kun je jezelf daar niet kwijtgeraakt zijn en zul je je dáár dus ook niet vinden. Waar je ook gaat, je neemt altijd jezelf mee.

Toen dát weer landde, leek alles in een flow te komen en kwam er weer ruimte voor opening en échte connectie. Zo nam ik je al eens mee in een bouquetreeks door Ecuador 😉

Omarm verandering

Dertien maanden heb ik de digital nomad lifestyle hardcore geleefd in Latijns-Amerika. Tot het moment dat iets ín me zei: Nederland is de volgende stap. En zo geschiedde. Een gevalletje ‘stel-jezelf-open-en-verwelkom-verandering-met-open-armen’ vice versa pur sang. Door diversiteit te ervaren en je comfortzone te stretchen, leer je, ontwikkel je door, verander je van perspectief en van mening. Of niet. Het kan en mag allemaal. Jij kiest. Elk moment opnieuw.

Een werelds leven

Zo krijgt bij mij momenteel menigeen nog steeds nul op request op vragen als “Wanneer ga je weer?” en “Wat wordt de volgende bestemming?” Grappig om daarbij soms een enorme verbazing te zien. Tegelijkertijd heerlijk om intern een bestendiging te ervaren dat ‘een werelds leven’ een gevoel is, dat je overal kunt ondervinden. Dát gevoel gun ik iedereen.

Een wereldwijf, op en top

Zelfs op het symposium van De Wereldwijven, waar voor een groot deel het leven in het buitenland centraal staat, voert innerlijke rust de boventoon. Iemand vraagt me of ik ‘een wereldwijf’ ben? “Jazéker,” antwoord ik, “jij toch óók?”. “Nee, ik doe nog niets voor het platform en reis ook niet veel.” “Desondanks ben je nog steeds een wereldwijf, toch?” Met een glimlach kijk ik haar recht in de ogen. Wanneer het kwartje valt, zie ik ook bij haar de sprankel. Ze recht haar rug, grijnst breed en zegt lachend terug “haha, een wereldwijf, inderdaad. Op en top!”

mm
Hola! Ik ben Imke, een Brabantse Amsterdamse met een voorliefde voor alles wat met Spanje en Latijns-Amerika te maken heeft. Als tekstschrijver en lifestyle mentor leef ik volgens het nooit-spijt-hebben-van-iets-níét-doen-motto. Ik werk locatie onafhankelijk en deel graag avonturen, lessen en triggerende levensvragen vanuit inspirerende plekken over de hele wereld.