Genadeloos greep de gymleraar hem in de lurven. Nr. 5 had stokken naar de meisjes gegooid. Het mannetje werd naar het schoolhoofd gebracht. Mocht de hele middag niet meer buiten komen. De juf legde mij uit dat jongens natuurlijk graag met stokken spelen, maar dat dat geen excuus mag zijn voor respectloos gedrag naar de meisjes toe… Nr. 5 pruttelt nog na: de meisjes hadden uitgelokt. Nou, daar had de bovenmeester geen boodschap aan.

Als ik ’s morgens de jongens een kusje heb gegeven en dan oversteek naar het gebouw van ons meisje, dan ruikt het daar zoeter.

De school heeft 900 leerlingen. De jongsten zijn zes jaar, de oudsten achttien. Tot hun 16e zien de jongens en de meisjes elkaar alleen in de pauzes. En in de schoolbus. De lessen worden gescheiden gevolgd. Jongens en meisjes – zo is de gedachte – leren anders. Om de prestaties van jongens te bevorderen krijgen ze meer tussentijdse beweging, meer eetpauzes, kortere uitleg, meer ‘doe-tijd’. “En”, klaagt nr. 3, “ze krijgen ook minder huiswerk…”

Als ik ’s morgens de jongens een kusje heb gegeven en dan oversteek naar het gebouw van ons meisje, dan ruikt het daar zoeter. Er staat geen tafeltennistafel in het atrium, maar een piano. Meisjes stoeien niet door de gangen, ze giebelen.

Foto’s in dit artikel (excl. hoofdfoto) zijn eigendom van Nicolien van Vroonhoven

In Australië mogen ouders zich niet verschuilen achter ‘Boys will be boys‘.

Dit weekend stuurde Mr Kenny – hij is het hoofd van de jongensschool en mijn pedagogisch lichtpunt – alle ouders een mail. Toen begreep ik waarom Mr Kenny onze kleine nr. 5 zo op z’n nummer had gezet.

Mr Kenny legde de ouders uit dat bij stoerdoenerij, gepest en het maken van flauwe grapjes het excuus ‘ach, het zijn gewoon jongens’ niet meer wordt getolereerd. Te vaak wordt onaanvaardbaar gedrag richting meisjes – en richting jongens die net anders zijn – goedgepraat, met een kwinkslag naar het kijk-ze-nu-eens-jongens-zijn. Zelfs de Australische Overheid heeft hiervoor een campagne gelanceerd. Jongens moeten leren onder ieder beding respectvol naar meisjes te zijn. Ouders mogen zich niet verstoppen achter de “Boys will be boys”-verontschuldiging.

Stoere jongens met een beschaafd gouden randje

Hoe haaks staat dit op de recente SIRE-campagne – bekostigd dus door de Nederlandse overheid – die ouders juist oproept om hun jongens vaker ‘gewoon jongens’ te laten zijn.

Wat wordt er nu van me verwacht? Moet ik mijn zonen nu wel of juist niet ‘gewoon jongens’ laten zijn? Nou, ik kan nr. 1 t/m 5 – ja ook het meisje – prima uitleggen dat de moderne jongen meer moet willen zijn dan ‘gewoon jongen’. Ik wil stoere zonen, maar ik wil ze met een beschaafd gouden randje.

Nicolien van Vroonhoven - Australië
Hi mate! Ik ben Nicolien en zal de komende drie jaar met man en vijf kinderen in Melbourne, Australië, wonen. Mijn politieke werk en leven in Nederland heb ik bij vertrek stop moeten zetten. Dat deed aanvankelijk pijn, maar hier Down Under zal ik vast ook ruimte vinden voor nieuwe ervaringen. Ik schrijf columns voor de Gooi- en Eemlander.