Of ik een stukje wilde schrijven over de tussentijdse verkiezingen in de VS? Bijvoorbeeld over wat mij zoal opvalt. Een logische vraag; sinds september woon ik in Washington DC, het politieke hart van de wereld. Maar jeetje, waar te beginnen?

Na twee maanden ben ik mentaal nog steeds niet helemaal geland en werkelijk alles valt me op. De vrolijke laagdrempeligheid (Hi friends! You’re good to go! Gotcha!), hoe schrikbarend duur de boodschappen zijn, hoe onverwacht schitterend groen deze stad is, hoe fantastisch het museumaanbod (gratis!) en hoe obsessief de Amerikaanse nieuwszenders berichten over president Donald Trump. 

Het Amerikaanse vertrouwen na twee jaar Trump.

Washington is weliswaar het regeringscentrum van het machtigste land ter wereld, toch is het niet de dauwdruppel waarin dit immens grote land wordt weerspiegeld. Hier in DC zie ik mannen hand in hand over straat lopen, zie ik bordjes in tuinen met de boodschap dat immigranten welkom zijn en is zo’n beetje iedereen die ik spreek anti-Trump.

We weten intussen dat een groot deel van het Amerikaanse electoraat door armoede en achterstand diep ontevreden is, dat Trump slim op dat sentiment heeft ingespeeld en zo tegen alle verwachtingen in aan de macht is gekomen. Daarom is het interessant om te zien of zijn achterban na twee jaar nog steeds vertrouwen in hem heeft.

De hele dag pratende hoofden op TV

Maar het is nog belangrijker om te begrijpen hoe het zo ver heeft kunnen komen, want uiteindelijk gaan deze tussentijdse verkiezingen niet over de president, maar over de stand van het land. Hier is een mooie taak weggelegd voor de televisie-journalistiek, zou je zeggen.

Toen Trump aan de macht kwam had ik nog even de hoop dat hij zich als president enigszins gematigd zou opstellen, maar niets bleek minder waar. Met deze olifant in de Amerikaanse porseleinkast is het nieuws niet meer bij te houden. Zenders als CNN, MSNBC en FOX berichten onafgebroken over wat Trump nu weer heeft gezegd. Pratende hoofden analyseren van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat hoe we zijn woorden moeten interpreteren.

Een verdeelde pers tot op het bot

Anchors, van welke politieke kleur ook, doen ondertussen weinig moeite om hun verontwaardiging te verbergen. De meningen staan diametraal tegenover elkaar, de standpunten zijn afhankelijk van de zender waar je naar kijkt. Journalisten preken voor eigen parochie. Dit land is zo intens verdeeld dat je er moedeloos van wordt.

De televisiezenders varen er ondertussen wel bij, want Trump is het gedroomde kijkcijferkanon. De stroom aan door Trump gestuurd spectaculair nieuws houdt maar niet op en het ongeloof en de woede als reactie op zijn beleid houden de berichtgeving eindeloos gaande. Waarbij conservatieven en liberalen elkaar via hun respectievelijke zenders in een ijzeren greep houden en verzuimen op zoek te gaan naar de verhalen over diepere oorzaken en oplossingen.

Wennen aan sensatie…

Hier in de VS, zo dicht bij het politieke vuur, kon ook ik aanvankelijk geen genoeg krijgen van het dagelijkse Trump-nieuws. Neem de berichtgeving over Rocket Man, het #metoo-verweer van judge Kavanaugh, de retoriek over de immigrantenkaravaan, de aanvallen op de ‘fake media’, het ‘horseface’-incident. Ik kan nog wel een paar kantjes doorgaan.

Maar na twee maanden (al dan niet gekleurde) nieuwsfeiten consumeren via de verschillende Amerikaanse tv-zenders, merk ik dat er een zekere gewenning optreedt. Is hier misschien sprake van sensatie-inflatie? Ik begin te verlangen naar een mooi gemaakte reportage, naar verdieping, een minder gepolariseerde toon. Natuurlijk, we kunnen niet om Trump heen. Maar mag het misschien ietsje minder eendimensionaal? Ietsje creatiever? Iets meer ruimte voor waar het werkelijk om gaat?

LEES HIER MEER OVER DE AMERIKAANSE VERKIEZINGEN

mm
Hallo, ik ben Sandy Verhoeve. Van 2013 tot 2017 woonde ik in Wenen. Na een korte periode in Nederland, woon ik sinds september 2018 in Washington. Ik schrijf, film en fotografeer als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers, kijk maar eens op mijn site. Samen met Marijke Hoebee en Sabine van Ditzhuijzen coach ik ook de filmende Wereldwijven.