Hallooooo! Ik ben Dorine. Van oorsprong kom ik uit Twente, van waar ik op mijn 18e vertrok om de wijde wereld in te gaan. Eerst richting Amsterdam, later ook over de landsgrenzen naar Italië, Polen en India. Sinds iets meer dan twee jaar woon ik nu in de leukste stad van Nederland: Rotterdam!

Eenzaam

Ik was bijna 21 en studeerde Europese Studies in Amsterdam, toen ik voor het eerst voor langere tijd (een jaar) naar het buitenland ging: Triëst in Italië. Wat vond ik het de eerste weken lastig om in een land te wonen waar ik de taal niet goed sprak! Ik, die het liefst met elke willekeurige vreemdeling een praatje aanknoop, heb daar de eerste drie weken nauwelijks iets gezegd. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me echt eenzaam. Tot ik mezelf bij de lurven greep en besloot om me maar gewoon in het diepe te gooien. Het ergste wat er tenslotte kon gebeuren was dat het niet zou lukken en ik terug naar Nederland zou gaan. Met die beslissing heb ik toen iets heel waardevols geleerd: waar ik ook ben, ik red me wel.

Samen vertrekken

Het buitenlandse avontuur smaakte naar meer, ik wilde nog wel een keer. Met mijn toenmalige vriend (inmiddels al jaren mijn man), heb ik toen afgesproken dat we zeker nog een keer samen naar het buitenland zouden gaan. We hadden niet verwacht dat het zo lang zou duren. Afstuderen, de eerste banen, de eerste twee kinderen… en toen waren we alweer meer dan tien jaar verder. Op dat moment vroeg zijn werkgever of we voor een aantal jaren naar Polen wilden verhuizen.

Polen

Stiekem hadden we al zitten fantaseren over landen waar we wel naartoe wilden. Chili, Australië, Zuid Afrika. En toen werd het Polen… We zijn beiden van de generatie “Help Polen de winter door” en dachten bij het land aan grauw, grijs en vreselijk. Maar niets bleek minder waar en eind december 2004, een paar dagen voor kerst, reden we met onze twee oudste zoons (toen 3 en 1) richting Poznań. Het waren jaren waarin ik mijn koudste winter ooit beleefde (- 27°C), snapte waarom de uitvinder van het Esperanto een Pool was (Serieus? Zeven naamvallen? En mannelijke en vrouwelijke werkwoordvervoegingen?) en voor de derde keer moeder werd van een zoon. Ook heb ik hier prachtige vriendschappen opgebouwd die gek genoeg met de jaren alleen maar sterker worden: al meer dan tien jaar zie ik mijn vriendinnen van toen, die inmiddels ook allemaal weer in hun thuisland wonen, elk jaar een weekend ergens in Europa. Stuk voor stuk Wereldwijven zijn het, uit Finland, Ierland, Duitsland, Tsjechië, Nederland en België.

Wat dóe jij nou de hele dag?

Poznań is niet echt een stad voor glamourous expat-wives. Niks compounds en personeel. Achteraf was het leven daar niet zo heel anders dan in Nederland. Op een bijeenkomst van de Dutch Business Club ontmoette ik een Nederlander met een eigen bedrijf in websites en content management systemen en voor ik het wist had ik een parttime baan. Terwijl ik in Nederland als HR adviseur en loopbaanadviseur had gewerkt, ging ik hier aan de slag als communicatie/marketing medewerker. Toen ik na de geboorte van zoon numero drie stopte met werken, heb ik via de Open Universiteit een studie psychologie opgepakt. Voor elk examen moest ik naar Nederland, wat ik stiekem ontzettend leuk vond. Als moeder van drie kleine kinderen genoot ik van de uren ongestoord lezen in de trein!

Mezelf opnieuw uitvinden

In de zomer van 2008 gingen we terug naar Nederland, waar ik nog even heb overwogen om verder te gaan met mijn studie. Maar eigenlijk wilde ik het liefst gewoon weer werken en collega’s hebben. Na een maand of negen vond ik via een tip van een vriendin een super leuke baan als loopbaanadviseur. Dat waren negen lange maanden, ik was graag eerder aan de slag gegaan. Ik vind het best wel een dingetje om eerlijk te zijn, terugkomen in Nederland. Man en kinderen hebben dan al snel weer routine met werk en school, ik moet mezelf weer opnieuw uitvinden. Ik blijf dan graag een tijd thuis voor de kinderen, als stabiele basis in een onrustige tijd. Maar word daar zelf heel onrustig en niet zo gelukkig van. Een lastige spagaat.

Nieuw avontuur

En toen woonden we alweer bijna vijf jaar in Nederland. Mijn vader was net overleden en het gewone leven was net weer teruggekeerd. Tot die vrijdagavond dat mijn man thuis kwam en zei dat hij een gesprek met zijn baas had gehad. “Of we naar India willen.” Hij was al eerder gepolst, in de maanden voordat India op tafel kwam. Maar toen mijn vader ongeneeslijk ziek werd hebben we aangegeven dat we voorlopig in Nederland wilden blijven. Toch hadden we alweer een beetje zitten dromen: New York, Durban, Brazilië wellicht? Maar nee, het werd India. Wat moesten we dáár nou weer mee? Lang verhaal kort: een paar maanden later, september 2013, zaten we met zijn vijven in het vliegtuig richting Bangalore, een grote stad in het zuiden van India. Je kunt immers beter spijt hebben van wat je wel hebt gedaan dan van wat je niet hebt gedaan.

India of all places

De kids waren inmiddels 12, 10 en 7, waardoor we dit avontuur veel meer als gezin aangingen dan als stel met kleine kinderen. Hoewel de jongens niet stonden te springen om naar India te verhuizen (understatement of the year), kijken ze er alle drie met heel veel plezier op terug en hadden ze achteraf zelfs wel wat langer willen blijven. Het was ook nogal een avontuur. Als er één land ter wereld is waar je jezelf leert kennen, is het India wel. Het is heel mooi en heel lelijk, heel gaaf en heel verschrikkelijk, aan alle kanten stroomt het land via je zintuigen naar binnen. Het is nooit saai of gewoon en als mensen vragen of het in India “leuk” was sta ik altijd even met de mond vol tanden. Leuk is voor mij het enige woord dat níet op India van toepassing is.

Wat dóe je nou de hele dag deel 2

Het expat leven hier was niet te vergelijken met Polen (lees: compound, chauffeur, schoonmaakster/kok). Maar ook hier lag ik niet met een sherry in de hand aan het zwembad, al mocht ik op het visum van mijn man niet werken. Ik was lees- en klassenmoeder op de school van onze jongens, deed volop aan yoga (nadat ik eerst over een vooroordeel van mezelf heen moest stappen). Iedereen in India doet aan yoga en dat vond ik stom en ging ik dus niet doen. Wat pas echt stom is. Ik werkte als vrijwilliger bij een vrouwengroep in één van de sloppenwijken. Hier gaf ik Engelse les, hielp ik bij de verkoop van hun producten en organiseerde ik zomerkampen voor de kinderen in de wijk.

Wereldwijf

In India ben ik ook gaan bloggen over alles wat me bezig hield, op mijn eigen blog en voor de Wereldwijven rubriek van de LINDA. Ik werd officieel een Wereldwijf! Het schrijven hielp me mijn gedachten te ordenen en grip te krijgen op alle gekkigheid die er om me heen gebeurde. Gekkigheid waar ik toen wel eens hoorndol van werd en die ik nu geregeld mis.

Rotterdam

En toen was na drie jaar ook ons avontuur in India weer voorbij. We hebben nog nagedacht over langer blijven of naar een ander land verhuizen, maar Nederland trok. Dat is toch het land met onze familie en onze dierbaarste vrienden. In de zomer van 2016 kwamen we aan in Rotterdam, de stad waar ik voor het eerst van mijn leven het gevoel heb dat ik er niet persé weer weg hoef. Het is fijn hier! Ook nu duurde het weer even voor ik geland was en mijn weg had gevonden. Ik vertrek liever tien keer dan dat ik één keer terug kom.

Maar nu, na twee jaar, is het helemaal goed. Onze zoons (inmiddels pubers van 17, 15 en 12) hebben hier weer wortel geschoten en hebben nieuwe vriendenclubs opgebouwd. Ik ben sinds een jaar de HR adviseur van het leukste bedrijf van Rotterdam en werk daarnaast als zelfstandig loopbaancoach. En daarnaast schrijf ik natuurlijk nog steeds, al vijf jaar inmiddels, met heel veel plezier voor De Wereldwijven.

ONTMOET HIER ONZE ANDERE WERELDWIJVEN

mm
Hoi! Ik ben Dorine en na 7,5 jaar in Polen en India te hebben gewoond is mijn thuis nu Rotterdam. Als loopbaancoach en HR-adviseur ben ik altijd bezig op het snijvlak van loopbaan & leven, waarbij het thema "werkgeluk" voor mij centraal staat. Voor De Wereldwijven schrijf ik niet alleen over vrouwen die keuzes maken die inspireren en voor verandering zorgen, maar ook over zaken als culturele verschillen & emancipatie. Als het maar zorgt voor een nieuwe blik, inspiratie, verdieping of verrassing.