Met gesloten ogen en open handen leest Gabrielle Elverdink (1968) mijn lichaam. Liggend op haar behandeltafel in Groningen ben ik benieuwd. Ik herinner me mijn vroegere buurmeisje als nuchter. Wat voor praktijk in natuurlijke geneeswijze heeft zij eigenlijk in het buitenland opgebouwd?

Voor het werk van haar man ging Gabrielle jaren geleden graag op avontuur naar de tropen. Het vochtige klimaat echter zorgde bij hun drie dochtertjes voor luchtwegproblemen, allergieën en eczeem. Beoefenaars van de traditionele geneeskunde boden niets dan symptoombestrijding.

Op zoek naar alternatieven uit andere culturen

De behoefte hun kinderen te willen helpen, viel samen met Gabrielle haar belangstelling voor gezondheid in het algemeen. Dus zocht zij naar andere mogelijkheden en volgde opleidingen natuurlijke geneeswijzen. In Singapore nam ze lessen acupressuur en Jin Chin Jutsu. En door een tweede verhuizing deed ze modules BodyTalk en Accunect™ in de V.S.  Ik heb geen idee wat het allemaal inhoudt. Maar sinds langere tijd zijn mijn gewrichten ’s ochtends pijnlijk en wie weet kan Gabrielle helpen. De reumatoloog vond gelukkig niets. Toch is het vervelend wakker worden. Als non-sporter hoop ik ook op een verrassend alternatief.

Bodytalk

In stilte loopt Gabrielle alle theorie secuur na. Mijn energie, ademhaling en eventuele blokkades komen bij haar binnen. “Ben je druk in je hoofd?” vraag ze. “Mijn ogen gaan trillen.” Ze tikt op mijn schedel. Tappen noemt ze dat. Drie zachte klopjes. Dit herhaalt ze een paar keer. Ook op mijn hart. En daarna op mijn buik. Het lichte plafond, de spotjes en witte luxaflex, alles neem ik in me op. “Adem maar helemaal door tot boven in je hoofd.” We oefenen samen. “Goed. Gedachten zitten in je bloed. Op deze manier laat je je gedachten stromen.” Ondertussen slaat ze de zachte deken van mijn blote voeten en raakt ze aan. Het voelt heerlijk rustgevend. “Je basis is krachtig.” Haar handen vouwt ze als twee beschermende kappen om mijn knieën. “Knieën en enkels zorgen voor een stevige stand.” Ze gaat terug naar mijn hoofd en houdt haar handen boven me.

Emoties in een veilige omgeving

Komt het omdat ik vroeger zoveel bij haar thuis ben geweest, als vriendin van haar jongere zusje? Of door de behandeling? In de veilige sfeer van haar zonnige praktijk borrelen emoties op. Gabrielle voelt ze ter hoogte van mijn keel. Luchtig stelt ze een paar vragen. Vriendelijk benoemt ze dan waar ik in het leven sta. “Dat boek maak je vast gauw af. Je schrijft het zo, vanuit je hart.” Dat de inhoud van mijn debuut deels op mijn maag ligt, had ze al door. Snel en kort trekt ze daar aan mijn huid en dieperliggend weefsel.

“Alles wat je in de zon zet, krijgt energie.”

“Drink je water?” Ik geef een verslaving aan gekookt water met vers citroensap toe. “Prima,” straalt ze. “En anders neem je een glas water mee naar buiten, in de zon. Alles wat je in de zon zet krijgt energie.” Ik zie mezelf ’s morgens al voor vijf minuten in de tuin zitten. Terwijl kinderen en katten in de keuken en bijkeuken rondjes om hun as draaien. Een glimlach krult mijn lippen. Waarom niet?

Granen die zich wreken

Tot slot neemt Gabrielle mijn rechterarm. Ze sluit haar ogen opnieuw. “Granen. Het kwam al bij me binnen toen je mij appte. Het is niet dat je niet tegen granen kan, maar het kost je lichaam veel energie om ze te verwerken. Na jaren gaat zich dat ergens wreken.” Vandaar die gewrichtsklachten. Ze concentreert zich nogmaals en knikt bevestigend. “Behalve rogge. Vraag me niet waarom,” lacht ze. “Rogge kan wel.” Simpele ideeën voor ontbijt, lunch en diner somt ze op. “Probeer maar eens.”

Heldervoelend en in verbinding

Wanneer ik mijn schoenen weer aantrek, praten we de tussenliggende jaren bij. Vanuit Amerika verhuisden ze naar Barcelona. Zowel Amerikaanse als Spaanse klanten volgen Gabrielle trouw. Ze werkt dan met hen online via de telefoon, Skype, email of whatsapp. “Alles staat met elkaar in verbinding.”

Op de vraag of ze altijd al heldervoelend was, antwoordt ze ontkennend. “Tijdens mijn opleidingen voelde ik eerst niets. Maar vanaf een bepaald punt wel.” Toch is haar nuchterheid onveranderd. Dat wij in Friesland opgroeiden, heeft hier niets mee te maken. “Tevreden zijn”, luidt haar credo. Het betekent voor haar: je afvragen wat belangrijk is. “Ga na of een probleem acuut is.”

“Kinderen zijn zeer ontvankelijk voor energie. Blijf ze aanraken.”

Mooi hoe zij onafhankelijk van een vaste woonplaats opereert. Door haar werk kan ze flexibel meebewegen met de carrière van haar man. Twee van de drie dochters zijn inmiddels het huis uit. Belangstellend vraagt ze naar onze jongens.“Kinderen zijn zeer ontvankelijk voor energie. Blijf ze aanraken.” Een ouderwetse aai over de bol. Een steuntje in de rug. Een hand boven hun hoofd.

De manier waarop aanraking in onze Hollandse taal verweven zit, flitst door mijn hoofd. Een kwestie van letterlijk blijven nemen, dus. Voor pubers en uitvliegende kinderen geldt volgens Gabrielle hetzelfde. “Verzorgende aandacht en liefde lossen vaak op een eenvoudige manier wat voor ze op. Maak een voetenbadje. Verwarm een pittenkussen. En stop daar wat tijd in.” In gedachten neemt zij zelf regelmatig de prachtige koppies van alle drie hun dochters op schoot. Om ze te helpen ontspannen.

En…het lijkt te werken

Inderdaad, met wat aanpassingen in de keuken nemen mijn klachten af. Rogge crackers, cornflakes en maiswafels liggen nu standaard in de la. Potten boekweit- en kokosmeel gaan vaker open. En Gabrielle stuurde een leuk recept met kikkererwtenmeel na. Kortom, ik ben blij met dit voedingsadvies. Sport en yoga kan altijd nog.

mm
Hoi, mijn naam is Marijke. Sinds 2008 woon ik in Leeuwarden, Culturele Hoofdstad van Europa in 2018. Terug op Friese bodem, vanuit Amsterdam, genieten jeugdliefde Erik en ik van het opgroeien van onze drie jongens. Observaties en herinneringen deel ik op m´n website. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen die mij raken.