Parisa was, als banketbakker met 43.000 volgers een heuse hit in haar thuisland Iran. Totdat ze met haar gezin moest vluchten, omdat hun leven in gevaar was. Als je op haar Instagram account kijkt, zie je alleen maar fijne foto’s van heerlijke baksels en een gelukkige vrouw met een prachtig gezin. Helaas is de realiteit anno 2018 anders. Ze is namelijk gevlucht met haar gezin naar Lesbos.

Een nieuwe leven op Lesbos

Parisa en haar familie woonden een jaar in het vluchtelingenkamp Kara Tepe op Lesbos, waar Parisa ook meehielp als vrijwilliger bij de organisatie Because we Carry . Als je haar ziet, weet je niet dat er een gepassioneerde banketbakker in haar schuilt. Een vrouw met passie voor taarten en gebakjes. Een vrouw die ook echt goed is in het bakken. Omdat ik juist deze verhalen wilde vertellen en niet de verhalen van zielige mensen, begon ik het project: Portraits of Lesvos.

In 2012 heb ik samen met mijn Argentijnse vrienden een filmproject opgezet in Buenos Aires. Korte filmportretten, met als doel de stad laten zien door de ogen van de inwoners. Portraits of a city was geboren. Net als in Buenos Aires wilde ik Parisa, op Lesbos, in haar kracht laten zien en niet in de ‘ellende’. Samen met Parisa ben ik op pad gegaan om een bakker in Mytilini (hoofdstad van het eiland) te vinden die haar kon laten bakken. Om Parisa weer even dat terug te geven waar ze het gelukkigst van wordt: het bakken van taarten.

Het was magisch wat er vervolgens gebeurde. Ze pakte de spatel aan en de glans was terug in haar ogen. De manier waarop ze zich bewoog in een voor haar zo bekende omgeving… Je zag haar opleven. Het was een magisch moment. Samen met de Griekse bakkers stond ze in de keuken. Toen de taart klaar was, keken ze vol bewondering naar het resultaat. Echte girlpower! Parisa laat ons in deze film die ik maakte, zien dat een passie hebben geen grenzen kent.

Filmen op Lesbos

Eind juli van dit jaar ben ik alleen naar het Griekse eiland Lesbos vertrokken. Met het idee: een ander licht schijnen op een crisis. Een ander verhaal vertellen dan al deze (vaak) dezelfde, zielige verhalen. We hebben het hier nog steeds over mensen, mensen die net als wij bepaalde behoeftes hebben. Dat wilde ik laten zien met de video’s over Lesbos. Dankzij research en contact met de organisaties Movement on the Ground en Because we Carry (Steffi de Pous) kreeg ik toegang tot de verschillende vluchtelingenkampen en kon ik de verhalen gaan vertellen.

Het individu staat voorop in dit project

Het is nodig dat deze verhalen verteld worden! De berichtgeving over de vluchtelingencrisis en de verhalen van Lesbos zijn zo eenzijdig op dit moment. Daarnaast was ik nieuwsgierig naar de verhalen achter de individuen (op ieder vlak) in deze crisis. De uitkomsten in de korte films (allemaal rond de drie minuten) zijn nog beter dan verwacht. Het geeft echt een inkijkje in de wereld van Lesbos op klein, menselijk niveau. Het individu wordt op de voorgrond geplaatst. Daarom heb ik ervoor gekozen om vier invalshoeken te kiezen. Gezien vanuit verschillende perspectieven. Om een beter beeld van de situatie te schetsen, interviewde ik een (Nederlandse) vrijwilliger, een Griekse autoverhuurder en twee vluchtelingen die met passie vertellen over hun werk of hobby.

Elies, volgde haar hart naar Lesbos en begon anderhalf jaar geleden als projectmanager bij de NGO Because We Carry. Dagelijks hoort ze de meest hartverscheurende verhalen, toch blijft ze immer positief en betrokken. Elies geeft ons een inkijkje in haar leven als projectmanager op Lesbos.

Amir, de snelste man op Lesbos. Ontvluchtte zijn land Afghanistan om diverse redenen, maar heeft in een opzienbarend korte tijd zijn leven weer op orde weten te brengen. Rennen zorgt ervoor dat hij alle ellende even kan vergeten. Amir laat ons zien hoe weinig je nodig hebt om gelukkig te zijn.

Thanasis, een geboren en getogen Griek uit Molivos, Lesbos. Hij zag zijn zoon vertrekken door de crisis, maar is blij elke dag auto’s te kunnen verhuren aan de Nederlandse toerist. Voor de Grieken is deze crisis verre van makkelijk. Toch blijft Thanasis positief.

Op de website portraitsofacity is meer informatie over het project te vinden. Lab Rooms heeft de site en huisstijl/logo gemaakt en Sinan Can (BNN VARA) begeleidde en inspireerde mij om dit project echt op te zetten. Steffi de Pous (Because we Carry) gaf mij dat laatste zetje om naar Lesbos te gaan. Daarnaast ben ik bij de montage van de films geholpen door veel lieve professionals om mij heen (credits per film).

 

Volg het project op Instagram en Facebook. Er is altijd wat te doen, dus mocht je ideeën hebben laat het Sabine weten.


Sabine van Ditzhuijzen geeft een gezicht aan het veelbesproken eiland Lesbos, waar nog dagelijks tientallen mensen aankomen vanuit oorlogslanden. Op woensdag 3 oktober jl. presenteerde ze vier korte documentaires in het Parool Theater in Amsterdam. Sabine studeerde Media & Entertainment Management in Haarlem en Film- en Televisiewetenschappen in Utrecht en is inmiddels al acht jaar actief als filmmaker. Haar eerdere documentaire ‘According to the Dutch’ won in 2008 de eerste prijs in het Amsterdams Studenten filmfestival. Van Ditzhuijzen maakte de films zelfstandig, zonder financiële steun van derden. 

mm
Hola! Ik ben Sabine. Bijna 4 jaar heb ik in Buenos Aires gewoond. Met mijn bedrijf DitzTV produceer ik online content voor bedrijven en heb dat ook in Argentinie gedaan. Inmiddels zijn we alweer 3 jaar terug, maar het buitenland lonkt altijd. Samen met Marijke Hoebee en Sandy Verhoeve coach ik de filmende Wereldwijven.