Naast de roltrap staan twee kerstballen Frosty The Snowman te spelen. De één op een tuba, de ander op een trombone. Uit de schuimrubberen pakken prikken hun spillebeentjes met puntschoenen. Ik heb te doen met de brave mannen ín die pakken. Het is hier 30 graden en volop zomer.  

In het atrium van het winkelcentrum is het Winter Wonderland. Met rendieren en een arrenslee. Met elven en een heuse kerstman. HOHOHO – denk ik – even rustig aan hier. Het is eind november… In Nederland moeten we Sinterklaas nog vieren.  

Het virus van Sinterklaas

Niet dat ik dat Sinterklaas-gevoel al heb. In Nederland word je vanaf oktober vakkundig naar een climax toe geleid. Hier wil het virus me niet grijpen. Ik mis de open haard, de gure wind, én het Sinterklaasjournaal… Stilletjes wil ik 5 december dit jaar negeren. Sneu voor die allerlaatste ‘gelover’ thuis, maar in deze zomerse context kan ik het verhaal niet kloppend krijgen. 

Sint bestaat maar Santa niet

Buiten het klaslokaal valt nr. 5 me proestend van het lachen in de armen. “Ze geloven hier in Santa…!!Ze zeggen ook dat Sinterklaas niet bestaat. Dat maakt onze jongste boos. Thuis graaft hij in de doos die omi heeft gestuurd. Pepernoten, marsepein, chocoladeletters en taaitaai… Én een foto van Sinterklaas op huisbezoek. Dat zal z’n klasgenootjes leren…

Met een jetlag de daken op

De broers vertellen dat Sint even met vliegtuig over is. Speciaal voor de Nederlandse kindjes. Mam heeft daar niet op gerekend, maar ze mogen vast hun schoen wel zetten… Geen wortels en geen water – het paard zit nog in quarantaine.  Maar wel een groot glas melk en twee Australische timtam-koekjes voor de Sint. Die moet met z’n jetlag al die suburbs langs…  

Zweten in fluweel en nylon

Met de opwinding van de jongste, groeit ook mijn enthousiasme. Vol overgave stort ik me nu op de voorbereiding van 5 december. Het Sinterklaaspak wordt weer uitgeklopt en opgestreken. Voor Pim – die arme expat-jongen. Wat zal die zweten onder die zware rode mantel en achter die nylon baard.

Het is even wennen om de feestdagen hartje zomer te vieren. De donkere avonden en het kaarslicht geven niet alleen knusheid, maar creëren ook een sfeertje van rust en overdenking… Maar – joh, mate – geen medelijden. Bij de barbecue is tijd zat voor contemplatie. En – sttt dit is een groot geheim – Sinterklaas draagt onder dat zwaar fluwelen pak z’n fluo-gele Adidas zwembroek.

mm
Hi mate! Ik ben Nicolien en zal de komende drie jaar met man en vijf kinderen in Melbourne, Australië, wonen. Mijn politieke werk en leven in Nederland heb ik bij vertrek stop moeten zetten. Dat deed aanvankelijk pijn, maar hier Down Under zal ik vast ook ruimte vinden voor nieuwe ervaringen. Ik schrijf columns voor de Gooi- en Eemlander.