Eindelijk ontmoet ik haar, de kunstenares die ik al een tijdje op Instagram volg. Ik ben zo benieuwd naar haar boerderij schuur vol schilderijen. En ik wil heel graag haar persoonlijkheid leren kennen. Kunstenaar Ellen-Claire Boomsma-Hulsegge (1973) staat op een landweg naast haar woonboerderij in Roodkerk. Energieke, grote bruine ogen boven een vlekkerig verfschort kijken me aan. Ze opent het tuinhek voor me en aait de opspringende hond. ‘Koffie?’

“Laat haar maar even aan je handen ruiken, dan houdt ze wel op met blaffen.” Uitgelichte, kleurrijke schilderijen spatten van de keukenmuren. Huiselijke rommeltjes verraden de levendigheid van een gezin. Het kookeiland van natuursteen, de lange houten tafel en de groen geschilderde schouw geven een rustige sfeer. “Koffie?” onderbreekt Ellen-Claire haar verhaal over een andere, oude hond.

In haar atelier

In het aangebouwde atelier neemt ze plaats op een draaiende bureaustoel. Ingeklemd tussen haar schrijftafel en twee schildersezels vouwt Ellen-Claire haar armen achter haar hoofd. “Hier zit ik uren.” Ramen en openslaande deuren geven zicht op de achtertuin en aangrenzende weilanden. Al het groen contrasteert met helder paarse gordijnen. De vele portretten echter trekken de aandacht.

Mens en dier, jong en oud, gemaakt in opdracht of als vrij werk. Ze hangen aan pilaren, staan op kasten en leunen tegen de wanden. Kleurrijk geschilderd met acryl- of olieverf. Zwart/wit getekend met potlood of ecoline. Een ding hebben ze gemeen: ze kijken. Intens, dromerig of onderzoekend. Ellen-Claire vangt blikken.

“In de eerste paar lijnen heb ik iemand al, maar dat zie ik achteraf.”

Een open en ontvankelijk karakter

Als afgestudeerd portretschilder aan de Klassieke Schilders academie en kunstacademie Minerva (Groningen) werkt Ellen-Claire vanuit een ambachtelijke basis. Wat zij over die eerste aanzet heen schildert, zorgt voor bezieling. Die komt voort uit haar open karakter, haar ontvankelijkheid voor dat wat niet gezegd wordt. Ze voelt signalen en ziet details. Ellen-Claire maakt contact, ongefilterd.

Het leven van een kunstenares

Ze kriebelt even door een van de gaten in haar lila coltrui. “Ik maak me op voor Masters of LXRY.” Haar besluit tot deelname aan het luxury event in Amsterdam typeert haar lef. Werk als lijstenmaker en een baan als docent tekenen gaf ze slechts een paar jaar geleden op. Knikkend naar het tafelblad vol foto’s, papieren en boeken beschrijft ze de realiteit voor de komende maand. De website aanpassen, werk selecteren, nieuw werk produceren. En het leven komt er altijd tussendoor. De hond gaat dood. Niks glamour voorlopig.

Fonkelende ogen en bladgoud

Glimlachend plukt ze aan haar spijkerbroek. Op serieuze toon vervolgens stelt ze prioriteit voor haar eenmanszaak. Aangenomen opdrachten wil ze tijdig afleveren. Zoals de oudere dame op de linker ezel. Ellen-Claire schilderde haar van een zwart/wit pasfotootje op een ronde, houten schijf. Schuin achter de mevrouw plaatste zij hetzelfde gezicht in jeugdiger jaren. Opvallend lichte ogen lijken onveranderd. Ze fonkelen. Net als het gedeeltelijk aangebrachte bladgoud.
Dat goud sprankelt eveneens op de rechter ezel. Allebei de werken zijn opgebouwd uit een bekend kleurpalet van Ellen-Claire. Turquoise, groen-gele en blauwe tinten tonen hier een jonge vrouw. Ze valt op door haar rechte, donkere wenkbrauwen alla actrice Brooke Shields in The Blue Lagoon. Al is deze populaire film uit de jaren tachtig Ellen-Claire destijds mogelijk ontgaan.

De vele kanten van een vrouw

Is dat het wat me bij die grote doeken raakt? Samen vormen ze een mozaïek dat de verschillende kanten van vrouwen belicht. Er spreekt eerlijkheid uit: we golven door het leven op emoties en hormonen. “Ja, baren en zogen. Die mannen hebben geen idee. En angst voor baarmoederhalskanker of borstkanker kennen ze ook niet.”

De vrouwen ontstaan vanuit Ellen-Claire haar overgave aan het schilderproces. Dat altijd achteraf te verwoorden is. Ze regiseert, leeft zich in en geeft zich bloot. Soms letterlijk.

De tepel van de vrouw boven een kastje in de gang wint het niet van diens oogopslag. Ze kijkt ons van bovenaf, met toegeknepen ogen aan. “Kom op, het is toch zo, wij vrouwen zien en weten alles!” Anders dan de over het algemeen stabielere mannen, zijn wij inderdaad binnen het gezin vaak degene die alles voelen.

Wij wisselen tussen onafhankelijke, sterke, onzekere of zoekende momenten. Die kwetsbare kanten herken ik in de spot on geschilderde ogen. Onder de indruk ben ik van het doek dat Ellen-Claire beschikbaar stelde voor het Depressie Gala. Het gezicht met twee kanten, donker en licht. Zij componeerde het uit haar eigen zware periode: moederen voor twee kleine kinderen in de jaren na het overlijden van hun pasgeboren oudste dochter. “Een struggle.”

Vrouwen zouden elkaar zonder oordeel moeten steunen

Ellen-Claire zou graag zien dat vrouwen elkaar zonder oordeel steunen. “We kunnen niet meer zo gemakkelijk bij elkaar afkijken zoals vroeger. We zoeken alles zelf uit.” Ze was blij verrast door de openheid van zaken die een collega artiest gaf. “Het delen van ervaring en kennis zou normaal moeten zijn. Laten we elkaar aanmoedigen.”

Aan de andere kant van de gang hangt een licht en gedeeltelijk leeg doek. De sereniteit versterkt de raadselachtige wijze waarop deze vrouw kijkt. Mooi hoe Ellen-Claire steeds meer op haar doeken weglaat. Zonder in te boeten op het juist delen van dat wat we meemaken in het leven. Het is die sistahood die me aanspreekt!

Less is more straalt Ellen-Claire zelf trouwens uit wanneer ze exposeert. Hoge hakken onder een goed zittende jurk onderstrepen dan haar immer met eyeliner aangezette, glimmend bruine ogen.

Inspirerende ontmoeting

Echt verrast ben ik door haar drive, ondernemersgeest en levenshouding: het creatief denken en fouten durven maken. Komend uit het oosten van het land lijkt ze prima te wortelen in het noorden. De reuring die om haar heen hangt, is welkom. Leeuwarden is een kleurrijk persoon rijker, in alle opzichten. Een vrouw die inspireert, door haar kunst en haar mening. We nemen hartelijk afscheid. En botsen de volgende dag spontaan tegen elkaar op bij een borrel van een vriend. Hoe leuk!

mm
Hoi, mijn naam is Marijke. Sinds 2008 woon ik in Leeuwarden, Culturele Hoofdstad van Europa in 2018. Terug op Friese bodem, vanuit Amsterdam, genieten jeugdliefde Erik en ik van het opgroeien van onze drie jongens. Observaties en herinneringen deel ik op m´n website. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen die mij raken.