‘En waar werk jij?’, vraagt de man in de gang terloops. Ai, wat zeg je dan? Ik was ooit een-vrouw-met-een-carrière. En wat ben ik nu? Ik werk niet, maar rol toch elke avond kapot mijn bed in.

Toen we hoorden dat we naar Washington DC konden gaan, hoefden we niet lang na te denken. Het was een langgekoesterde wens om een paar jaar in het buitenland te wonen en dit was een buitenkans. Oudste dochter was nog net jong genoeg om deze stap te kunnen zetten. Als we het nu niet doen, dan zou het niet meer gebeuren was ons idee. Daarbij, jarenlang was ik degene die onderweg was, terwijl mijn werkende partner thuis met onze onmisbare oppas de boel opving. Misschien was dit het moment dat de rollen omgedraaid moesten worden?

Wittebroodsweken

Alles werd in gereedheid gebracht, manlief ging drie maanden vooruit en net voor Kerst liepen we voor het eerst de drempel van ons nieuwe huis over. Ik was tamelijk uitgewoond door alle organisatie, maar vol vertrouwen.
De eerste weken waren wittebroodsweken. Om half vijf ’s ochtends tollend van de jetlag met zijn allen gezellig aan het ontbijt terwijl de geur van versgebakken pancakes van het fornuis komt. Om kwart voor zeven ’s ochtends door die enorme supermarkt lopen waar alles drie keer groter is dan in Nederland. De eerste schooldagen, het eerste uitje naar Washington DC. Alsof je een nieuw leven binnenstapt.

Het schuurt….

Maar dan als het ‘gewone’ leven zijn loop begint te nemen, begint het ook soms te schuren. School is echt anders dan in Nederland. Halverwege het jaar een klas instromen valt niet mee. De kinderen zijn anders, de taal een drempel, andere gewoontes. Vrijwel alles moet met de auto gebeuren. Het voelt soms alsof ik in een andere wereld ben gezet en de hele dag codes moet ontcijferen. En hoe pas ik daarin?

En toch ook weer niet…

En toch. Af en toe krijg ik ineens de expat-koorts. Bijvoorbeeld als ik op mijn Nederlandse fiets onder een kraakheldere hemel door een groene Kathedraal van bomen naar Georgetown fiets. Of als ik met een nieuw verworven vriendin die fantastische foodhall ontdek. Of als ik een onbekend museum binnenloop met een geweldige collectie schilderijen. Dan gloeien mijn wangen en gaat mijn hart sneller slaan. Hier doe ik het voor.

Frustraties of kansen?

Dat ik ondertussen mezelf opnieuw moet uitvinden, tussen frustraties van het zoeken naar werk of toch maar gaan studeren en het gegeven dat een gezin van vijf wel heel veel was produceert, zie ik maar als een kans.

Als ik wakker lig ’s nachts, beloof ik mezelf te trakteren op die ene nieuwe tentoonstelling of die fijne hike. Het leven laat zich niet plannen, dus waarom zou ik er niet gewoon het beste van maken? Gewoon omdat het kan. Ontstaan niet zo de mooiste dingen? En zo sus ik mezelf weer in koortsige slaap…

LEES HIER HOE NICOLIEN HETZELFDE MEEMAAKTE NA HAAR EMIGRATIE

mm
Hiello, mijn naam is Mirjam Sterk. Sinds Kerst 2017 woon ik met man en drie kinderen vlak bij Washington DC. Na een leven in de politiek ben ik nu expat. Over mijn belevenissen in het land van Trump houd ik een blog bij en schrijf ik artikelen.