Ik kreeg ‘m binnen op een maandagmiddag. Eindelijk. Het was een inkijkexemplaar en in het Nederlands, maar het was prima. Ik had er immers al zo lang naar uitgekeken: het nieuwe boek van Michelle Obama. Zodra de kids in bed lagen, ben ik erin gedoken en ben pas gestopt toen de zon bijna weer op was.

Aangename afleiding

Vanaf het moment dat de rest van de wereld de dikke pil ook echt kon doorbladeren, ging het los. Het was even of niemand het over iets anders kon hebben. Een aangename afleiding van de kou die ons er elke dag aan herinnert dat een strenge winter ons tegemoet treedt. Even afleiding van de, inmiddels voorspelbare, chaos rondom het stemmen tellen na de Amerikaanse Midterm verkiezingen. En zeker een welkome afleiding na de zoveelste, verontrustende uitspraak van de president, die iedereen weer pijnlijk doet beseffen dat de Obama’s niet langer de inwoners van het Witte Huis zijn.

Bewondering

Michelle Obama. Ik hou van deze vrouw, ik adoreer haar en ik ga geen moeite doen die bewondering op wat voor manier dan ook te verbergen. Ze is royalty en ze ziet er ook nog eens uit alsof ze een tante van mij had kunnen zijn en dat maakt haar des te leuker, want mijn tantes zijn bij voorbaat allemaal leuk.

De pech van de 20ste eeuw

Een zwarte vrouw wiens familie bestaat uit intelligente mannen, die het niet verder schopten dan timmerman, illegale taxichauffeur, of postmedewerker, terwijl zij ooit droomden van een studie aan welke universiteit dan ook die het aandurfde een kleurling toe te laten. Maar zij hadden allemaal de pech dat zij in het Amerika van begin 20ste eeuw werden geboren. Vooruitgang werd deze trotse mannen op elke wijze onmogelijk gemaakt. Om te studeren, was er geld nodig, dat was er niet. Dus besloten zij te werken, tijdelijk baantjes, omdat je voor een vaste baan eerst lid moest zijn van de vakbond. Tja, één keer raden wie er geen lid mochten worden van de vakbond?

En toch lukte het haar ouders. Door hard werken en vooral veel liefde en altijd blijven geloven in hun kinderen. Beide kinderen konden uiteindelijk wel studeren en hoe dat ‘sprookje’ afliep, weten we inmiddels allemaal…

Heel goed mis

Zeker in het huidige Amerika is ongeveer alles wat mis kan gaan als het gaat om raciale kwesties ook goed mis. Ik kan de opsomming politie-gewelddadigheden hier wel achterwege laten. Iedereen kent immers wel minimaal één situatie waar een Afro American onterecht werd doodgeschoten en waar de agent in kwestie uiteindelijk werd vrijgesproken en nu weer ongestoord zijn/ haar beroep uitoefent.

Yes, we can

Maar tot januari 2017 waren de hoofdbewoners aan 1600 Pennsylvania Avenue Afro American en die gedachte geeft mij nog steeds hoop. Het geeft alle mensen van kleur over de hele wereld hoop, want “Yes, we can”. Het geeft kinderen uit minderbedeelde families hoop, want je hoeft niet rijk te zijn om het uiteindelijk zo ver te kunnen schoppen. Het geeft vrouwen hoop, want als ‘vrouw van’ kun je nog steeds ambitieus en invloedrijk zijn.

Net als ik

Voor mij is Michelle Obama royalty en dat is niet alleen vanwege haar prachtige jurkencollectie en het witte paleis waarin zij acht jaar woonde. Ze geeft me hoop. Ze is open over hoe onzeker zij als jonge vrouw altijd was en hoe zij daarmee worstelde. Net als ik. Ze spreekt openlijk over hoe zij zich altijd zwart voelde, maar niet door iedereen als zodanig geaccepteerd werd, omdat ze zo ‘wit’ klonk als zij sprak. Net als ik. Ze praat open over het taboe rond ongewenste kinderloosheid en dat vrouwen het zichzelf zo moeilijk maken, door te zwijgen over hun verdriet. Net als ik. Michelle Obama, haar verhaal is voor een deel mijn verhaal en misschien ook wel een stukje van jou en jouw zus en jouw vriendin en misschien zelfs ook jouw oma. We zijn allemaal een beetje Michelle, ongeacht onze afkomst of kleur. Nooit eerder was de kleur van de First Family ‘een ding’ en nooit eerder werden mensen over de hele wereld dankzij deze familie zo met elkaar verbonden.

Graag in de toekomst nog veel meer van dit soort prachtige, verbindende, hoopgevende rolmodellen over de hele wereld. Zodat elk meisje, waar dan ook, kan blijven dromen en weet dat als ze groot is, die dromen ook echt uit kunnen komen!

mm
Hi there! Ik ben Carol Rock en hoewel mijn naam anders doet vermoeden, woon ik ‘gewoon’ in Nederland. Tot twee jaar geleden woonde ik met mijn gezin in New York, en diep van binnen zal ik altijd een New Yorker blijven. Ik werk als freelance journalist en verslaggever voor televisie. Af en toe verschijn ik op de radio of een podium om over Amerika te praten en tussendoor blog ik wat af over alles wat me bezighoudt en vanaf nu dus ook als Wereldwijf!