Mijn eerste buitenland avontuur was een jaartje “studeren” in Frankrijk na de middelbare school. Het leven daar, omringd door mensen met verschillende achtergronden uit verschillende culturen beviel me goed. Tijdens mijn studie geneeskunde volgde tijdelijke verblijven in India en Curaçao. Als arts specialiseerde ik me in tropengeneeskunde en mijn vizier richtte ik vol op Afrika! 

Met het gevoel dat de wereld aan mijn voeten lag riep ik spontaan tegen mijn vriend: wie het eerst een baan in het buitenland vindt, mag hem hebben. Hij, bioloog en destijds werkzaam in hartje Amsterdam, kwam nog geen tien dagen later aanzetten met een baan in Suriname. Waar??? Inderdaad, Suriname, dat land dat NIET in Afrika ligt.

Het avontuur roept

Omdat ik een vrouw van mijn woord ben besloten we het avontuur aan te gaan en te vertrekken naar Suriname. Ik vond een baan bij een NGO werkzaam in het binnenland van Suriname. Als enige organisatie bieden zij zorg aan de bewoners van het Surinaamse regenwoud. De eerste twee jaar woonde ik afwisselend in het binnenland en in Paramaribo. Aan de Boven Suriname rivier in een van de Marron dorpen stond mijn huis.

De Marrons

Marrons zijn afstammelingen van slaven welke in de zeventiende eeuw weggelopen zijn en zich gevestigd hebben diep in het regenwoud. Als arts werd ik in het dorp meteen gerespecteerd, als vrouw iets minder. De reden? Ik was de dertig al flink gepasseerd en had nog geen kinderen. De dorpsbewoners waren zichtbaar ongerust over mijn fertiliteit en schoven dit niet onder stoelen of banken. Toen na een jaar in het dorp mijn buik zichtbaar begon te groeien werd er gefeest en de goden bedankt. Het leek er bijna op dat ik aan hun dank verschuldigd was. Zij waren immers zo druk aan de slag gegaan met mijn kinderloosheid dat het wel dankzij hun moest zijn dat ik eindelijk zwanger was geworden. Het idee dat ik hiervoor geen behoefte aan een gezin had en dat ik bewust geen kinderen had kwam niet in hun hoofd op. Maar goed, het respect voor mij als vrouw kwam met de geboorte van onze zoon Manu.

Flying Doctor

Na de geboorte van Manu verplaatste mijn aandachtsgebied naar de inheemse bevolking in het Zuiden van Suriname. Ik vloog eenmaal per week naar één of meerdere dorpen om mijn patiënten te zien. Vaak nam ik op de terugweg spoedgevallen mee terug naar de stad. Een echte Flying Doctor. Bewapend met een mobiel echo-apparaat lukte het me om zelf in de meest geïsoleerde plaatsen nog zwangerschappen te controleren en moeders te vertellen of ze een jongetje of een meisje kregen. Tijdens mijn jaren als flying doctor werd ons tweede zoontje Luca geboren.

Balans tussen werk en privé

In Suriname is mijn man werkzaam als directeur van WWF. Een drukke baan die veel tijd van hem vergt. In plaats van een leven als expat vrouw heb ook ik gekozen voor een baan waarbij ik 24 uur per dag bereikbaar ben. De balans tussen deze twee banen, een gezin met twee kleine kinderen en ook nog aandacht voor elkaar hebben als man en vrouw is een challenge. We moeten veel plannen en soms de hulp van Nederlandse familie inschakelen om alles mogelijk te maken, maar het lukt. En tussen alle planningen door blijven er gelukkig veel momenten over om te genieten van de schoonheid van de natuur in dit mooie land.

Nederland blijft mijn thuis

Ondanks dat ik geniet van het leven hier in Suriname blijft Nederland altijd mijn thuis. Ik voel me inmiddels echt een wereldburger maar de roots blijven stevig verankerd in Nederland. Lastig vind ik het om te beseffen dat dit voor mijn kinderen niet zo is. Zij kennen enkel Suriname en het leven wat we hier hebben. Zij groeien hier op, gaan hier naar school en voelen zich hier thuis.

De laatste tijd merk ik dat ik steeds vaker wegdroom. Droom over mooie reizen, onbekende bestemmingen en nieuwe avonturen. Ik hou jullie ervan op de hoogte!

LEES HIER DE VERHALEN VAN MEER WERELDWIJVEN DIE HET AVONTUUR OPZOCHTEN

mm
Ik ben Rosanne. In 2013 volgde ik mijn man voor zijn werk naar het tropische Suriname. Nu, bijna 6 jaar later en twee prachtige zonen rijker, wonen we daar nog steeds. Als tropenarts vlieg ik naar de meest afgelegen dorpen van dit prachtige land om de bevolking van gezondheidszorg te kunnen voorzien.