Het is alweer drie jaar geleden dat we besloten om terug naar Nederland te keren. Hoogzwanger stapte ik vanaf de zeilboot in Corfu het vliegtuig in om naar ‘huis’ te keren. Superenthousiast om tijdens deze bijzondere periode weer dichtbij familie te zijn, de kleine te verwelkomen en om weer een tijdje in Nederland zijn om te bedenken wat de volgende stap gaat zijn.

De eerste periode was leuk en voelde nog als vakantie, zeker omdat we in de zomerperiode terugkwamen. Heerlijk weer, overal terrasjes, iedereen buiten en vrolijk. Ondanks dat je weet dat je niet eeuwig op deze roze wolk kunt zitten, heb ik het remigreren toch echt onderschat. Ik heb niet goed beseft hoe dat zou zijn.  Dat we weer helemaal opnieuw moesten beginnen wist ik wel, maar het gevoel wat daarbij komt kijken, daar had ik niet eerder bij stil gestaan.

Emigreren is makkelijker dan remigreren

Het was namelijk niet niks om na zeven jaar buitenland weer terug naar ‘huis’ te gaan. Want hoe vertrouwd Nederland ook voor ons is, het voelde toch ook niet helemaal meer als ‘thuis’. De ene week genoot ik van alles om mij heen en de andere week wilde ik het liefst weer ergens in het buitenland zijn. Nu maakten de zwangerschapshormonen die door mijn lijf gierden het natuurlijk ook niet makkelijker en werd ik opgeslokt door het moederschap. Daarnaast stond de winter ook nog eens voor de deur wat nu niet bepaald mijn favoriete seizoen is…

Het was een heftig eerste jaar

Als ik terugkijk vond ik het eerste jaar dan ook wel heftig en heb ik meerdere malen last gehad van heimwee en dat terwijl ik ‘thuis’ was. Maar naast al deze ups en downs was dit ook een tijd van bezinning. Van een terugblik naar onze avonturen, wat we hebben meegemaakt en hoe het ons heeft veranderd naar hoe zien we de toekomst en hoe willen we dit nu invullen. Zoals iemand tegen mij zei: ‘Je begint weer met een nieuwe canvas en jij kan nu zelf bepalen wat je gaat schilderen.’ Misschien nam ik dit iets te letterlijk, want schilderen is inderdaad iets wat ik sinds kort doe. Een heerlijke nieuwe ontdekking. Maar ook het schrijven ben ik leuk gaan vinden, iets waar ik voorheen niet de rust en tijd voor nam. Nu heb ik mijn eigen platform voor reislustige ouders en blog ik voor jullie, De Wereldwijven.

En we doen het nog een keer

Onze wereldreis, het wonen in Kuala Lumpur en Sydney en onze zeilavonturen als flottieljeleiders op Corfu heeft ons gevormd tot wie we nu zijn. We maakten iedere dag wat anders mee en werden behoorlijk uit onze comfortzone getrokken en grappig genoeg werkt dat wel verslavend. Want nu ik in Nederland ben vind ik het soms maar saai. Ik mis de prikkels om mij heen. Het buitenland blijft naar ons lonken en heb ik het gevoel dat Nederland het op dit moment nog niet is voor ons. We hebben er altijd over gedroomd om weer een lange roadtrip te maken als we kinderen zouden hebben. Tijdens onze reis hebben we van dichtbij kunnen zien hoe mooi het is om als gezin samen lange tijd op reis te zijn. Toen we erachter kwamen dat we zwanger waren van onze tweede werd het ineens duidelijk. We gaan er weer voor. Dit keer alleen niet met onze Landrover, maar bouwen we onze eigen overland truck en hopen we voor eind 2019 weer uit onze comfortzone te stappen!

“Twenty years from now you will be more disapointed by the things you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines, sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.” – Mark Twain

LEES HIER ANDERE LEVENSVERHALEN VAN ONZE WERELDWIJVEN

mm
Hi! Ik ben Jennifer Joedo. In 2008 reden mijn vriend en ik in onze eigen Landrover Defender overland naar Australië en weer terug naar Nederland via de oostkust van Afrika. Vervolgens verruilden we Nederland voor Kuala Lumpur en daarna voor Sydney om te eindigen op een boot in Griekenland. Toen ik zeven maanden zwanger was keerden we terug naar Nederland. Nu deel ik mijn reiservaringen en die van anderen op mijn website Travelguppies.