Noorwegen staat al jaren te boek als één van de gelukkigste landen ter wereld en ik kan niet anders zeggen dan dat het leven hier inderdaad fijn is. Goede balans werk-privé, een buitenleven zowel in de zomer als in de winter en een sociaal systeem dat dusdanig is ingesteld dat men voor elkaar zorgt.

Werk-privé

Wellicht ben ik niet de beste graadmeter op het gebied van werk-privé want het grootste gedeelte van deze Noorse tweeëneenhalf jaar als expat-vrouw heb ik niet gewerkt; mijn balans is één en al privé. Na het drukke werkende leven in Nederland nu 100% genieten van mijn gezin, het sportieve binnen- en buitenleven, de fjorden, de winter met grote hoeveelheden sneeuw en op twintig minuten afstand een leuk skigebied! Waar ter wereld kun je nu in een stad, op een door-de-weekse-avond skiën?

Ik ben redelijk sportief maar absoluut geen skiër en toch ontkom ik in dit ‘Winter Wonderland’ niet aan het ski- en sport enthousiasme. Op weg naar de sportschool passeren fluorescerende hardlopers op spikes, fietsers op fat-bikes, skiërs met langrennski’s en verschillende gave sportwinkels die maar blijven lonken met de meest geavanceerde ski- en outdoorkleding. Want zoals een Noor zegt: “er bestaat geen koud weer, alleen slechte kleding”!

Uberfitte Noren

Om mijn onrust, door het gemis van een werkend leven, te temperen heb ik mijzelf inmiddels ook voorzien van alle noodzakelijke Noorse attributen en kan ik mijn ski- en sportactiviteiten uit oefenen in deze donkere, winterse kou. Alles voorzien van een Noors vlaggetje, de eerste tekenen van het sterk aanwezige nationalisme. Mijn kleding en gevoel verandert; in Nederland zette ik bij -5C nog geen muts op mijn hoofd en wollen ondergoed was al helemaal uit den boze! Ik ben inmiddels fan van die rubberen onderbindspikes en heb bijna geen elegant schoentje meer in de kast staan.

In mijn beleving was ik in Nederland een vlot rennende vrouw die met gemak op en neer rende op de vlakke boulevard in Zandvoort. Nu ben ik een vertraagd exemplaar die op een ijsbaan een zeven heuvelenloop probeert te rennen. Tijdens één van mijn hardloopsessies, ploeterend door een dikke laag sneeuw, viel mijn oog op een rijtje van zo’n twaalf kinderwagens met rustig slapende baby’s in een open stuk bos. Op korte afstand stond een trainer die de bijbehorende moeders in de inmiddels bekende sportieve outfit alle hoeken van het bos instuurde. Fantastisch gezicht en voor mij een voorbeeld zoals ik het graag had gezien in mijn eigen jonge moederjaren. Zonder oppasgedoe even weg uit de dagelijkse vaste structuur van voeden en slaapjes en werken aan jezelf tezamen met ‘soortgenoten’.

Dezelfde kinderwagenopstelling met bijbehorende moeders kom ik ook weer in de sportschool tegen. Bij het binnenlopen van mijn pittige cardio-groepsles geeft de aanblik van een roze gepermanente oudere dame mij wel de indruk dat ik enerzijds in de verkeerde sportles ben beland en anderzijds dat er meer speelt bij dit sportfanatisme dan alleen plezier en fitheid. Vrijwel altijd volgeboekte lessen met verschillende leeftijdscategorieën en een naadloze volgzaamheid. Groepsdrang of niet, ik hou ervan! Wel wordt zachtjes aan duidelijk dat ik het sporttempo van dit uberfitte Noorse volk voorlopig niet ga evenaren.

Gedragscode “Janteloven”

Het grappige aan het wonen in dit gelukkige land is dat de Noor eigenlijk maar weinig lacht en niet echt sociaal is. Ik heb al gemerkt dat begroeten op straat hier meer uitzondering is dan regel en dat vrijwel het enige spontane geluid op straat afkomstig is van mijn gezin. De zgn. Janteloven, een oud Deense-Noorse gedragscode van tien regels, verklaart dit. Deze code beschrijft, volgens de schrijver Aksel Sandemose, de bekrompenheid van de Scandinavische mentaliteit of te wel alles wat boven het gemiddelde uitsteekt wordt kort gehouden. Hij woonde in een dorp waar de inwoners leden onder een soort groepsdrang waardoor iedereen zich hetzelfde gedroeg en leefde. Sommige Scandinaviërs beschouwen de regels als iets positiefs, omdat ze uitgaan van gelijkwaardigheid tussen mensen, maar anderen vinden ze te beperkend of te beklemmend. Het geluid dat mijn gezin produceert valt duidelijk niet binnen de grenzen van het gemiddelde.

Gelijkwaardigheid en alles in het midden

De gelijkwaardigheid is echt ‘een groot ding’ hier. Iedereen is hetzelfde en kleurt netjes binnen de lijntjes. Op de voetbalclub moest mijn jongste zoon even wennen aan het feit dat er tot 11 jaar geen voetbal ‘selectieteams’ zijn en hij tussen enorm goede en mindere jongens voetbalt. Bij wedstrijden is er zeker fanatisme om nummer één te worden, alleen bij de prijsuitreiking staat iedereen op het podium en krijgen alle teams dezelfde beker of medaille. Mijn zoon begrijpt dit niet goed. Waarom is iedereen een winnaar als er maar één team alles heeft gewonnen?

Ook de gelijkwaardigheid tussen man en vrouw valt op. Kijk alleen maar naar het feit dat zowel de man als de vrouw hier fulltime werkt. De vrouw is hierdoor volledig zelfstandig en is daar supertrots op! Dat ik niet werk, wordt niet begrepen; in hun ogen ben ik een soort slaaf van mijn man. Ik, met mijn Nederlandse 24/7 mentaliteit en bepaalde rolverdeling, begrijp daarentegen weer niet hoe de Noorse vrouwen dit doen met werk, gezin, het sociale leven en ook nog gelukkig zijn. Inmiddels heb ik door dat fulltime betekent dat je geoorloofd bent om rond 15.30 uur van je werk te vertrekken. In mijn beleving is het dan parttime werken met behoud van fulltime salaris. Dat wil ik ook. Over deze Noorse werk-flexibiliteit wil ik meer weten, daar word ik blij van. Naast deze flexibiliteit kan ik ook wel wennen aan de rust in Noorwegen. De enige dag in het jaar dat er in Noorwegen lichtelijke paniek uitbreekt, is op Black Friday. Op deze dag kun je dan ook tegen ‘normale’ Europese prijzen shoppen. Daar wordt iedereen blij van!

mm
Hei! Ik ben Gerdien en woon sinds 2016 als expat-vrouw met mijn gezin in Oslo. Na een jaar avontuurlijk reizen door Afrika zijn we neergestreken in Haarlem, hebben we meer mooie reizen gemaakt en zijn onze jongens geboren. Na een Noorse periode als ‘moeder-en-vrouw-van’, ben ik onlangs gestart met mijn bedrijf NOW WE’RE TALKING, virtual travel & event support. Nu reist mijn werk met mij mee en kijk ik er naar uit om mijn ervaringen te delen met De Wereldwijven.