Oftewel hoe een buitenlandervaring de vertrouwde kaders van mijn leven veranderde…Het is nu drie jaar geleden dat ik besloot mijn wereld op zijn kop te zetten. Mijn man en ik besloten te verhuizen naar Teheran. Al wat veilig en vertrouwd was lieten we achter om ons met ons kleine zoontje te storten in het onbekende. Op naar het avontuur!

De wereld lag aan mijn voeten

Ik herinner mij nog zo goed mijn dagdromen, de gesprekken die ik voerde in die tijd, over alle kansen en mogelijkheden die er in Teheran op mij zouden liggen te wachten. Ik had mijn baan opgezegd waar ik ooit zo hard voor had geknokt, ervan overtuigd dat er in Iran interessant werk voor mij zou zijn. En waarbij het slechts de vraag was waar ik voor zou kiezen. Zou ik gaan werken bij een NGO? Op een ambassade? Of zou ik een heel andere kant op gaan en in de commerciële wereld duiken? Alles was mogelijk, de wereld lag aan mijn voeten. Wat een heerlijk gevoel! En toen was daar de realiteit. Au…die deed pijn…

Is dit nou avontuur?

Het lukte niet. Ik had geen idee hoe ik aan een commerciële baan moest komen zonder warme contacten en zonder relevante opleiding en werkervaring. Zeker nu er onder de jonge, opvallend hoog opgeleide Iraniërs zelf al zo’n hoge werkloosheid heerste. Ik kreeg nul op rekest bij ambassades. Geen voet aan de grond bij een NGO. Het bleek een klein wereldje te zijn van ons-kent-ons, ik kende ‘ons’ niet en ‘ons’ stond niet voor mij open. Ook de Iraanse cultuur kon ik nog moeilijk doorgronden, waardoor ik maar niets concreets van de grond kreeg.

Het lukte me niet en ik raakte gefrustreerd. Dit was niet wat ik mij had voorgesteld bij een avontuur in het buitenland. Wat had ik me in hemelsnaam in mijn hoofd gehaald? Wat nou avontuur?! Mijn huis stond weliswaar in het onbekende en daarmee spannende Iran, maar aan het einde van de dag stond ik gewoon met een vaatdoek in de hand de keuken op te ruimen. Ik was een huismoeke geworden. En god, wat werd ik daar ongelukkig van. Had ik daar mijn dierbare baan voor opgezegd?

Ontkenningsfase

Ik wilde niet toegeven dat het mislukt was. De verwachtingen die ik had, wilde ik niet loslaten. Ik had in mijn hoofd een beeld van mijzelf gecreëerd en daar moest ik aan voldoen. Ontmoette ik nieuwe mensen, dan liet ik dat beeld in stand. Uiteraard gaf ik eerst de uitleg over de reden van mijn verblijf in Iran: ja ik ben hier voor het werk van mijn man, maar vervolgens haastte ik mij te zeggen: “Maar in Nederland was ik advocaat!”

Om maar te benadrukken dat ik ooit een eigen leven had en een eigen identiteit. Dat ik ook iemand was, en niet slechts de vrouw-van of de huismoeder die ik nu was geworden. Krampachtig hield ik vast aan datgene waar ik ooit meende mijn identiteit aan te ontlenen. Want was het in Nederland niet zo dat jouw identiteit samen hing met het werk dat je deed? Je bent wat je doet. En nu deed ik niets, voor mijn gevoel. Wie was ik dan nu?

De ommezwaai

Na een jaar raakte ik zwanger van ons tweede kind. Die zwangerschap bleek uiteindelijk mijn redding. Met de bevalling in het vooruitzicht viel de druk weg om nog een baan te vinden. Het hoefde de komende tijd even helemaal niet meer. Wat een rustgevend gevoel! Voor het eerst lukte het mij om te genieten. Van mijn opgroeiende zoontje. Van de vrijheid die ik had – binnen de beperkingen van het land Iran – om mijn dagen in te vullen naar eigen wens.

En met het loslaten kwamen er ineens weer mogelijkheden op mijn pad. Ik begon te schrijven en startte een blog, die in Nederland verrassend goed werd ontvangen en die mijn schrijfambitie weer aanwakkerde. Ik maakte een start met een eigen juristenpraktijk en kreeg mijn eerste Iraanse cliënt, die ik succesvol door een juridische procedure loodste.

Een nieuw avontuur, een nieuw begin

En toen kreeg mijn man een nieuwe baan: we zouden het streng islamitische Iran verruilen voor het ruimdenkende Dubai. Ik zat nog midden in mijn kraamtijd en durfde niet te denken aan verandering. Het leven in Teheran vond ik nog steeds moeilijk, maar ik had een stabiele status gevonden en ik was bang om die status weer los te laten.

Eén ding nam ik mij voor: ik zou mij niet weer laten leiden door de drang om een baan te vinden. Die drang heeft mij immers een jaar frustratie gekost en mij louter negatieve energie opgeleverd. Ik zou mij richten op leven met de dag, op de kinderen en op dat wat deze stad mij te bieden heeft. En het is gelukt. Wat een rijkdom! Ik ben losgekomen van de kaders die ooit mijn identiteit bepaalden. Mijn professionele verleden uit Nederland bepaalt niet langer wie ik ben, het is slechts een onderdeel van mijn verleden. Ik ben niet langer mijn professie, ik ben geworden wie ik ben.

Los van alle kaders

Het is menseigen om altijd bezig te zijn met een volgende stap. Gedachten staan nooit stil; dromen en wensen blijven altijd bestaan. Zo denk, droom en mijmer ik ook nu over een ‘hoe nu verder’. Over het geven van een verdere invulling aan mijn leven. Mogelijk zelfs anders dan dat wat ik in Nederland deed en dacht dat ik was. Maar ik doe dit vanuit een basis van tevredenheid met mijn huidige staat van zijn.

Het is een kunst die ik heb moeten leren. Maar nu ik hem beheers, is het de grootste rijkdom die ik mij kon wensen. Ik kan nu genieten van het feit dat dit mijn leven is en dat ik de vrijheid en de luxe heb om dat leven vorm te geven naar mijn eigen wensen en dromen. Los van alle kaders die de keuzes in mijn leven in Nederland bepaalden. Mijn buitenlandavontuur heeft mijn wereld op zijn kop gezet. Maar een waardevollere levensles had ik niet kunnen krijgen.

mm
Marhaba! Ik ben Els en woon sinds begin 2016 in het Midden-Oosten. Voor het werk van mijn man woonden wij twee jaar in Teheran, Iran. Maar tegenwoordig wonen we in Dubai. Wat een wereld van verschil! Op ExpatinIran schreef ik over mijn ervaringen in Iran. Voor De Wereldwijven schrijf ik over het leven in Dubai. Van mijzelf en van vrouwen die ik hier ontmoet. En ja, aan een terugblik naar mijn ervaringen in Iran ontkom ik daarbij niet. Lees je mee?