Je weet pas hoe ingeburgerd je ergens anders bent, zodra je weer voet aan de grond zet in je geboorteland. Uit eigen ervaring spreek ik dan respectievelijk over Amerika en Nederland.

Beiden mijn thuis, maar op het moment van oversteek (in beide richtingen) ineens de oorzaak van een gespleten persoonlijkheid: jij en het elk-been-in-een-ander-continent-monster. Ineens ben je niet meer zo gewend aan die gure wind, de wispelturige planning van de weergoden en de donkere ochtenden (!). Je hebt je niet als een kameleon, langzaam kunnen aanpassen aan de kouder wordende omgeving, de nattere dagen en de langer wordende nachten. En dan is het weer natuurlijk nog maar het topje van de ijsberg.

Na de oversteek

Want als ervaren continenten-hopper word je continu met je neus op de extreme feiten gedrukt. De subtiliteiten gaan regelmatig verloren en de groeipijnen heb je gemist, dus zie je een cultuur en haar volk ineens in al hun absolute glorie. Wat je hebt ervaren aan de ene kant (sociale interactie met vreemden) ontbreekt ineens geheel aan de andere kant (gezichten op standje grauw en laat-me-met-rust). En van het manoeuvreren in nog dralende oppervlakkigheden beweeg je je terug naar een moeras van metersdiepe connecties die je nog wel even van hun drek moet ontdoen.

Voor warmte naar de sauna

Om te ontsnappen aan de drang van het continenten-monster en om het te duiden, zocht ik (letterlijk) de warmte op in de sauna. Een buitenaardse wereld waar de regels van geen enkele andere realiteit gelden. Waar je wordt ingewijd in de Heilige Kerk van het opgieten en iedereen het normaal acht dat er een vrouw met een zwarte batwing de hete lucht verspreid over 50 naakte lichamen.

Allemaal onder begeleiding van de paarse jaren ‘80 tonen van Prince. Waar elkaar aankijken sowieso uit den boze is en iedereen het na zich te hebben ontdaan van sjaals, winterjassen, truien en longsleeves even koud heeft in het ijsbad na de stoomcabine.

“Ik hou niet voor niets van beide plekken.”

Dat het dan even niet gaat over gênante gevallen van Europese politiek of de kop-in-het-zand-praktijken van nationale nieuwszenders lijmt mijn twee helften voor even weer aan elkaar. En als je je maar weer lang genoeg ergens onderdompelt, groeit die reptielenhuid vanzelf weer terug. En is grauw ineens doelgericht en bloeien in het moeras weer de mooiste waterlelies.Je houdt niet voor niks van beide plekken.

mm
Hi there! Ik ben Loeke en ik woon in Los Angeles; the City of Angels. Als documentairemaker, journalist en copywriter beweeg ik me van wijk naar wijk en evenement naar evenement, want met Hollywood op steenworpafstand is er hier op het gebied van entertainment, horeca én nieuws altijd wel wat te beleven. Mijn op jonge leeftijd ontwikkelde liefde voor Amerika heeft me hier gebracht, maar mijn ambities in de media zullen mij hier voorlopig houden!