Lies woont in Washington. In Amerika kan van alles maar dat maakt het des te moeilijker om je te focussen en je tijd in te richten. Soms kun je verdwalen in al die mogelijkheden en wensen…

Ik wil sporten. Ik wil routine. Ik wil graag even twee uurtjes trainen. Ik wil lekker in mijn vel zitten. Ik wil fit zijn. Ik wil lezen. Ik wil leren. Ik wil foto’s maken en foto’s bewerken. Ik wil mijn cursus afronden en nog meer cursussen volgen. Ik wil die cursus in de praktijk brengen. Ik wil mijn website voor mijn eigen start-up gaan bouwen.

Wat wil ik nog meer?

Ik wil dat concept goed op papier zetten. Ik wil er zijn voor mijn kinderen en dit avontuur in de States vooral ook gebruiken om er voor hen te zijn. Ik wil ze begeleiden. Ik wil ze stimuleren en uitdagen. Ik wil ze verwennen, ik wil ze opvoeden. Ik wil playdates voor ze regelen. Ik wil vrijwilligerswerk doen op hun school. Ik wil ze meenemen op avontuur en de wereld laten zien. Ik wil ze thuis laten zijn, in rust.

Ik wil zelf de omgeving verkennen, wat is er nog veel te zien en ontdekken! Ik wil trips in de States plannen. Ik wil rust, thuis zijn, bankhangen en Netflix bingewatchen. Ik wil koken, een volle koelkast hebben en dus boodschappen doen. Ik wil nieuwe recepten uitproberen. Ik wil het huis schoonmaken en zorgen dat het heerlijk op orde is.

Ik wil energie en aandacht hebben voor mijn man wanneer hij weer thuiskomt na zijn werkdag, samen de avond vieren met een fles wijn. Praten. Toekomstplannen maken. Ik wil onze families in Nederland spreken, mijn broer in Tokio, de familie in Suriname. Ik wil contact houden met vriendinnen thuis, en ik wil ook investeren in al mijn nieuwe vriendschappen hier.

Ik wil ik wil ik wil ik wil…

Dan komt mijn dochter Elle naar me toe en zegt voor de derde keer in één gesprek: “Ik wil [….]” Ik onderbreek haar en zeg: “Je moet eens stoppen met al dat ik wil ik wil ik wil!” En dan kijk ik in haar schitterende diepbruine ogen en zie en hoor mezelf…

Vandaag ga ik niet…het is goed zo

Langzaam leer ik mezelf en mijn ‘ge-wil’ bedwingen, vormgeven. Ik kan de onrust steeds beter beteugelen, een plaats geven. Ik ga vandaag NIET sporten. Ik ga vandaag alleen maar zorgen voor het huis. En morgen de boodschappen. En de dag daarna dan weer sporten. En het is goed zo. Ik blijf ontdekken, ik blijf me verwonderen.

Ik had het liefst al tien keer een blog geschreven, maar de realiteit is dat de dagen in de VS voorbijvliegen. Dagen die me frustreren, waarop ik niks gedaan krijg behalve één onderdeel van mijn enorme to-do-list. In de VS doe je alles met de auto. Ik rij dan even naar de Walmart maar dat kost me 30 minuten heen en 30 minuten terug. Ik kan ook dichterbij naar de Walmart, maar daar zit dan weer geen Aldi of H-Mart bij in de buurt en die heb ik nodig. Boodschappen doen kost mij hier in de VS dus een dag in de week. Een DAG! Half uur naar supermarkt 1. Dan daar een uur shoppen. Door naar supermarkt 2. Daar binnen 20 minuten klaar, maar dan nog naar de laatste supermarkt, nummer 3.

Dan heb ik alles binnen maar moet ik als een gek naar huis scheuren om alles uit te pakken en in te ruimen. Een blik op de klok: nog 30 minuten, dan moet ik alweer richting de carpoolrij want dan zit hun schooldag er weer op. En soms moet ik dan de dag erna zelfs naar nog een supermarkt, omdat ik één specifiek ding nog niet kon bemachtigen. Van tevoren had ik dit nooit gedacht, noch verwacht.

Jij kunt echt niet niks doen

Ik verwonder me nog elke dag. Ik wilde zoveel toen we hierheen verhuisden. Men zei: “Jij gaat binnen no-time aan de bak, jij kunt echt niet niks-doen!” En nu na anderhalf jaar heb ik eindelijk mijn werkvergunning aangevraagd en ontvangen. Maar daar was eerder echt geen ruimte voor. En pas nu realiseer ik me ten volste hoe het is, verhuizen naar de VS. Dat ‘aan de bak gaan’ nog niet zo makkelijk is. Ik wil wel, maar vind door de bomen het bos nog niet. In een van mijn volgende verhalen zal ik eens een blik werpen op wat het betekent om hier als partner van mijn man te zijn, en hoe het is om je weg te vinden vanuit je professionele identiteit.

Tripjes plannen omdat het gewoon kan

Ik wilde zoveel sinds we terugkwamen uit Nederland deze zomer. En wat is er alweer veel gebeurd. De kinderen groeiden zo’n tien centimeter! Allebei in een nieuwe klas gestart. Tegelijkertijd bezig met hun Nederlandse les om bij te blijven met groep drie en groep vier. Inmiddels volledig geïntegreerd ook gestart met naschoolse activiteiten zoals pianoles, Coding in Minecraft, zwemles.

We are making it work, met al mijn man’s werkreizen. We hebben er weer een prachtige roadtrip op zitten, van hier naar Zuid-Florida en via adembenemend Charleston weer terug. Er staan al reizen en roadtrips gepland naar Nederland, Ohio en de Great Smoky Mountains op de grens tussen North Carolina en Tennessee. Summer camps. Een ten mile run in april! Oh en een moeder-zoon-weekend New York City.

Omdat het kan, omdat New York maar een paar uurtjes in de bus is en hij net een prachtig werkstuk maakte over het Vrijheidsbeeld. En hoe cool is het dan om daar eens samen een dagje rond te lopen en zijn werkstuk te laten leven. Het leven hier is groots en soms verdwaal ik in alle mogelijkheden en wensen. Maar met (inmiddels) veel plezier dwaal ik verder en verwonder ik me weer opnieuw!

mm
Hi, ik ben Lies en ik ben verslaafd aan koffie en work-outs in de gym nadat ik mijn 2 kinderen op school heb afgezet. Eerder woonde ik 4 jaar op Malta en na wat verhuizingen binnen Nederland nu in Virginia, Amerika. Van hbo-docent en projectmanager naar een ‘over de top’ fulltime thuisblijfmoeder inclusief Amerikaans cupcakeschort, én met een onbedwingbare blog-drang.