Het was begin 2002 en ik lag al een paar weken in het VU Medisch Centrum met zwangerschapscomplicaties toen ik een nieuwe kamergenote kreeg. Ze was midden twintig en lag er volkomen apatisch bij. Ook zij was zwanger en had voortijdig weeën, zo begreep ik uit het gesprek tussen de artsen; er hing tenslotte maar een dun gordijntje tussen de twee bedden.

Met haar heb ik die eerste dagen nauwelijks gesproken; ze sliep voornamelijk. Maar van de constante stroom medici die rond haar bed zwermden kreeg ik des te meer mee. Het bleek dat niet de problemen met de zwangerschap de grootste zorgen opleverden, maar het feit dat zij besneden was en dat grote complicaties kon geven bij de bevalling.

Daar kon natuurlijk nooit op een normale manier een kind doorheen.

Ze kwam uit Eritrea, zo vertelde ze me later, en was besneden in de ergste variant. Alles was weggesneden en haar vagina was daarna weer dichtgenaaid tot op een klein gaatje na. Daar kon natuurlijk nooit op een normale manier een kind doorheen. Er was dus continu medisch beraad, op geleide van de ontwikkeling van haar weeën, over wat te doen: afwachten, voorbereiden voor de keizersnede, alvast haar vagina openmaken met alle risico’s van dien op infecties en complicaties? Men zat er duidelijk mee in de maag.

Pijn bij het plassen, pijn bij menstruatie, pijn bij sex

En zij: ze sliep en sliep en sliep. Na een paar dagen raakten we in gesprek. Ze sprak gebrekkig Engels, maar met wat handen en voetenwerk kwamen we toch een heel eind. Ze zei dat ze zoveel sliep omdat dat haar manier was om met de grote stress rond haar voortijdige weeën om te gaan. Ze vertelde ook dat ze al als klein meisje was besneden; “all the way” zoals ze dat noemde. Ze legde uit hoe traumatisch die ervaring geweest was en dat ze sindsdien altijd pijn had: bij het plassen, bij de menstruatie en al helemaal bij de seks. En nu dan bij de bevalling. Het had enorme impact op haar leven, elke dag weer.

Steun en troost zonder oordeel

Ik had tot nu toe alleen nog maar gelezen over vrouwenbesnijdenis en wist eigenlijk niet goed wat te zeggen. Ik vond het zo verschrikkelijk en mensonterend, maar realiseerde me ook dat er in haar cultuur heel anders over werd gedacht. Ik besefte dat steun en troost op dat moment voor haar het belangrijkst waren; belangrijker dan wat ik er van vond. Toch liet het me niet meer los. Ik vind het essentieel dat er genoeg aandacht aan vrouwenbesnijdenis wordt besteed en dat aan deze praktijken een eind komt. Daarom steun ik van harte de #DeWereldwijvenUnCut campagne tegen genitale verminking en voor zelfbeschikking van vrouwen.

Bij mijn kamergenote stopten de voortijdige weeën uiteindelijk en ze mocht weer naar huis. Ik heb niets meer van haar gehoord, maar denk nog met grote regelmaat aan haar en het grote leed, zowel lichamelijk als psychisch, dat haar en andere vrouwen wordt aangedaan door ze te besnijden.

Beste kamergenote van lang geleden: ik hoop dat het jou en je kind goed gaat!

mm
Konnichiwa, ik ben Amanda en ik woon sinds begin 2018 met mijn man en jongste zoon in hartje Tokio. Onze oudste zoon studeert in Rotterdam. Ik heb mijn baan als HR-manager opgezegd om me in een totaal andere cultuur onder te dompelen. Dat bleek een goede keuze en ik geniet volop van mijn leven in Japan. Via De Wereldwijven laat ik jullie graag meegenieten!