Als ik heel eerlijk ben, dan hoefde het initieel voor mij niet zo nodig, dat hele verhuizen naar een ander land. Ik had al eens een aantal jaren in het buitenland gewoond, was weer teruggekomen in Nederland en had er mijn weg opnieuw gevonden. Een carrièreswitch achter de rug en die nieuwe carrière zorgvuldig opgebouwd.

Kortom, ik was content en trots op waar ik stond. Dus in een eerder stadium, toen deze optie als een luchtig ‘stel-nou-dat-proefballonnetje’ werd opgelaten tijdens het avondeten, zei ik standvastig en zonder twijfel: bedankt maar NEE bedankt. Het zou echter niet heel lang duren voordat mijn gedachten met me aan de haal gingen en ik toch meer en meer de voordelen van zo’n guided escape ging zien…

In een draaiend rad

Zo zag ik het op dat moment, als gecontroleerd ontsnappen aan het vlug draaiende rad waarin we maar renden en renden en renden. Naast het drukke gezin met kleine kinderen, de familie, ons sociaal leven en alle leuke dingen die er op ons pas kwamen, was ik op mijn werk terechtgekomen in een negatieve flow. Ik deed heus nog een heleboel leuke dingen, had zelfs een zeer leuke werkzaamheden, maar bepaalde onderdelen van mijn werk vond ik helemaal niet meer zo fijn, en deze onderdelen gingen steeds meer overheersen. En eigenlijk was het gewoon tijd voor verandering, na tien jaar op dezelfde plek te zijn gebleven en heel veel mooie dingen te hebben gedaan.

Mijn loopbaantraject

Ik mocht van mijn toenmalig leidinggevende starten aan een systemisch loopbaanbegeleidingstraject. Wat wilde ik, wat kon ik, hoe doorbrak ik de huidige negatieve flow waar ik mijzelf in bevond? Mijn begeleider Monique coachte mij slowly but surely terug naar mijzelf, naar mijn verwachtingen, naar mijn verlangens, en liet me weer opnieuw opmerken waar ik zelf heel blij van werd. Een soort KonMari-methode, maar dan gericht op het ‘opruimen’ van professionele verwachtingen en systemisch opgelegde patronen. Does it spark joy? No? Dan verkenden we samen of het ‘nodig’ was om deze taken, banen, professionele verwachtingen te behouden, of dat het misschien toch tijd was om deze los te laten. 

Een systemisch loopbaantraject gaat natuurlijk over meer, getuige ook de naam. Het is niet ‘alleen maar’ een loopbaantraject. Het gaat ook over systemen in je leven, over familie (opstellingen) en jouw plaats daarbinnen. Ik bekijk de wereld graag holistisch, dus voor mij was dit de perfecte aanpak. Het traject bij deze begeleider vond ik dus ook echt een cadeau, af en toe zwaar, confronterend en zelfs life changing.

Schuldgevoel hield me tegen

Want al gauw kwam ik erachter dat ik niet eerlijk was over het waarom, waarom ik niet naar het buitenland wilde voor een paar jaar. En de zwaarstwegende reden, zo moest ik mezelf bekennen, was ons ‘thuisfront’. Mijn moeder. Mijn schoonmoeder. De twee vrouwen die zo’n grote rol speelden in onze levens en die van onze kinderen. Wij konden niet zonder hen. En misschien konden zij niet zonder ons. Ik voelde van alles, schuldgevoel. Wat zouden we hen aandoen. Ik voelde ook schaamte, dat ze zo’n rol hadden gespeeld in onze levens, en dat wij dan nu zomaar aan onze palen trokken en verhuisden. En als je zoiets eenmaal ontdekt, dan moet je er ook iets mee.

Want wij kiezen voor dit avontuur, en zij krijgen het toch opgelegd. Ze moeten wel. Ze moeten ineens een oma/opa/familielid op afstand zijn, van oppas-oma naar vakantie-oma.

Lang verhaal kort: we gingen toch! Ondanks het schuldgevoel en de twijfels die ik voelde. Maar het is niet niks. Het is echt, absoluut, NIET NIKS. Niet voor jezelf, maar al helemaal niet voor het thuisfront, voor die mensen die je achterlaat. Want wij kiezen voor dit avontuur, en zij krijgen het toch opgelegd. Ze moeten wel. Ze moeten ineens een oma/opa/familielid op afstand zijn, van oppas-oma naar vakantie-oma. Van dagelijks binnenwippen en de kleinkinderen van dichtbij zien opgroeien, naar Skype- en Facetimegesprekken die niet soepel verlopen. Jonge kinderen en bellen…. not so much!

Ik vind het moeilijk om hierover te schrijven. Het is niet leuk, het is niet luchtig en het is bovendien heel persoonlijk. Voor alle betrokkenen. Maar gaandeweg dit proces leer ik, dit geldt dus voor ons allemaal, voor alle collega-in-de-steek-laters! Want zo voelt het soms. Dat is natuurlijk niet wat je doet, in de steek laten. Je kiest voor avontuur, voor je gezin. We krijgen deze kans misschien maar één keer! Maar ja, daarmee zeg je dus indirect dat je niet kiest voor de ander, maar voor jezelf.

‘It’s hard to say, but your comfort is not my priority. My comfort has to be my priority (first)’ Brené Brown

Brené Brown geeft me al sinds het begin van ons avontuur de juiste woorden, en ze zegt: “choose belonging over comfort”, wat zoveel betekent als “word van jezelf, zoek jezelf, dat is niet makkelijk (soms wildernis) en zelfs pijnlijk, maar “try to show up and be who you are”. En wat ze ook zegt: “It’s hard to say, but your comfort is not my priority. My comfort has to be my priority (first).”  Het voelt als balanceren tussen egoïsme en altruïsme en het lijkt toch alsof daar precies in het midden, waar die twee samenkomen, je jezelf vindt. Je bewuste keuzes maakt voor jou, voor jezelf, maar nooit los van de ander. Ja, het is jouw leven en dat moet je zelf leven. En ja, dat geldt ook voor die ander. Maar jouw leven is ook je leven mét de ander, met het andere. 

Een mooi maar ook pijnlijk en verwarrend avontuur

Wij kozen voor ons avontuur, wetende dat dat de belangrijkste mensen in ons leven ongelofelijk zou aangrijpen en treffen. En dat is inderdaad de wildernis, zoals Brené Brown omschrijft. Pijnlijk, kwetsbaar, verwarrend. Je wilt er zijn, maar je bent er niet. En dat is extra zwaar wanneer er in dat thuisfront allerlei zaken opspelen, het thuisfront het (nog) moeilijker krijgt.

En al die vreselijke opmerkingen, “Ach, tegenwoordig heb je Skype en Facetime!” of “Nou, je moet het maar zien als een heerlijk vakantieadresje!”, “Dan ga je daar toch lekker twee keer per jaar naartoe?”, daar hebben ze echt niks aan. Dat maakt alleen maar dat ze zich nog eenzamer voelen, en dat is misschien ook zo. Je begrijpt het ‘thuisfront’ pas wanneer je zelf een achterblijvend thuisfront bent geworden. Zo is het en zo zal het zijn. Zoals je pas weet wat gezondheid is wanneer je ongezond blijkt te zijn. Natuurlijk vinden zij hun draai ook opnieuw en dat vind ik ongelofelijk knap, ga er maar aanstaan. Zij hebben dus hun zoektocht en wij de onze. Wij hier, zij daar. 

Opnieuw starten is soms bevrijdend

Soms voelt het alsof wij nu samen, met z’n viertjes, op dat onbewoonde eiland zitten. En dat voelt vaak heerlijk! Bevrijdend. Voor de ander thuis niet fijn om te horen, want die hoort misschien dat je je bevrijdt voelt zonder hen. Maar dat is niet wat ik voel en zeker niet wat ik bedoel. Met bevrijdend bedoel ik dat het voelt alsof je op CTRL-ALT-DEL drukt, en even helemaal opnieuw je gezinsleven kunt indelen. Opnieuw, samen, je gezinsmissie beschrijven. Ik geloof dat we hechter zijn dan ooit, als gezin. Hechter doordat we samen dit avontuur aan zijn gegaan. Ons gezin is nu eindelijk ‘genoeg’ voor ons. Geen FOMO meer!

Samen met kerst of met oud en nieuw: geweldig. We hebben elkaar en dat is goed, dat is alles, genoeg. En gek genoeg merkte ik ook dat ‘eenmaal hier’ ook betekende ‘niet meer daar’. Ik ben een beetje losgekomen van Nederland. Dit is nu even tijdelijk ons thuis. Schuldgevoel naar thuis? Ja, heel vaak. Gemis ook, net zoveel. Het is voor alle partijen niet makkelijk, ook al leidt men thuis natuurlijk ook gewoon het eigen leven. Het blijft aanpassen. Het goede nieuws voor het thuisfront: we komen natuurlijk wel terug en dan zal Nederland weer langzaam ons thuis worden. Het slechte nieuws: nu nog niet… 

Maar voor het thuisfront voelt het vaak als rouwen

We vinden allemaal een manier om de tijd te overbruggen. En ja, de tijd vliegt. Maar misschien vliegt ie hier wel net iets harder dan thuis, waar alles op zich hetzelfde bleef alleen een heel gezin ineens niet meer fysiek aanwezig is. Persoonlijk vind ik dat dit onderdeel van ons expat-leven erg onderbelicht blijft en dat het eigenlijk meer aandacht verdient. Van de vele thuisfronten die ik tot nu toe sprak ervaart menigeen dit als een periode van rouw. Men ‘verliest’ die dierbaren in hun omgeving. In hun leven.

Tijdelijk, maar toch, meestal niet maar een paar maanden! En elke keer wanneer ik spreek met partners in mijn omgeving, hoor ik hetzelfde. Hoe het hun keus natuurlijk ook heeft beïnvloed. Hoe moeilijk het is voor de achterblijvers. Maar ook hoe lastig men het zelf vindt om die gevoelens te plaatsen, je leven te leven, de schuld en twijfel te parkeren of elders te laten wonen.

Integreren is alles, en is niet voor niks een werkwoord… 

Integreren in het nieuwe land is dus meer dan je weg leren vinden zonder navigatie, integreren is ook loslaten van een ander thuisland. Loslaten van een thuisfront. Integreren is ook zélf je bestaan opbouwen, met elkaar, en zonder die anderen die belangrijk zijn bij dat proces. Integreren is zoveel meer dan ik van tevoren had bedacht. Integreren is alles, en is niet voor niks een werkwoord… 

Knuffelen, aankijken en stevig vasthouden

Binnenkort vliegen de kinderen en ik weer even naar het thuisland, twee weken familie en thuisfront om ons heen. Knuffelen, aankijken, vasthouden, contact in real time, in plaats van (haperend) Facetime! We zijn nu al bezig met onze verlanglijstjes: wie zien we wanneer, wat gaan we eten (ooooh, een patatje met (glutenvrije) frikandel van de snackbar!), wat willen we allemaal kopen om in de koffers weer mee terug te nemen! Maar vooral, first and foremost: thuisfront… we komen er bijna aan! En we kunnen niet wachten! 

mm
Hi, ik ben Lies en ik ben verslaafd aan koffie en work-outs in de gym nadat ik mijn 2 kinderen op school heb afgezet. Eerder woonde ik 4 jaar op Malta en na wat verhuizingen binnen Nederland nu in Virginia, Amerika. Van hbo-docent en projectmanager naar een ‘over de top’ fulltime thuisblijfmoeder inclusief Amerikaans cupcakeschort, én met een onbedwingbare blog-drang.