Hai! Ik ben Laura en ik ben al een jaar of 16 weg uit Nederland. Ik was op zoek naar avontuur, en na rondzwerven in Noorwegen en Frankrijk, kwam ik in Zwitserland terecht. Daar ben ik voor de liefde gebleven, in Genève. Een stad die soms een wat saai imago heeft, maar die meer te bieden heeft als je er wat dieper induikt.

Mijn man is een Zwitser, maar ook een Fransman, en een deel van zijn familie groeide op in Marokko. Ze waren Frans, maar woonden generaties lang in Casablanca. Omdat hij door zijn achtergrond al een brede blik had qua cultuur, was het voor hem niet moeilijk daar ook nog eens die van mij aan toe te voegen. Samen hebben we een mengseltje van dingen overgenomen, wat we mooi of fijn vinden aan denkwijze, opvoeding, of lekker eten. We hebben geleerd om samen dingen van vele kanten te bekijken.

Het Zwitserse berglandschap is adembenemend

Zwitserland is echt ontzettend mooi! Er zijn plekken die bijna onwerkelijk zijn, en waar je eigenlijk in stilte zou willen zitten om naar het uitzicht te kijken. De omgeving nodigt natuurlijk uit voor allerlei outdoor activiteiten. Skiën, sleeën, sneeuwschoen-wandelingen, en hiken in alle andere seizoenen.

Laatst reisden we af naar Berner Oberland, naar een spiegelend meer in de bergen, Oeschinensee. Ik heb zelden zo’n mooie plek gezien. We besloten daar een wandeling te maken die een panorama over het meer zou bieden. Het was een hike van drie uur en het was nogal een smal paadje langs een steile afgrond. Misschien was deze hike eigenlijk niet echt geschikt voor kinderen, maar mijn hemel, wat was het mooi!! Ik denk dat ik inmiddels aan het berglandschap gewend ben, en ook de kinderen draaien hun hand niet om voor zo’n wandeling. Onder het zeeniveau leven zoals in Nederland, dat is volgens mijn man pas eng.

Structuur en perfectie op de lokale Zwitserse school

In Zwitserland is het leven goed georganiseerd. Die organisatie en drang naar perfectie wordt al met de paplepel ingegoten. Sssshhhht! Stil zijn is zo ongeveer het eerste wat de kindjes op de Zwitserse school leren. Voor mij als Nederlandse moeder was dat even wennen, en soms even slikken. Toen de kinderen erg klein waren bood de Nederlandse school op de woensdag uitkomst. Als ik ze dan ophaalde, klonken de klanken van de gitaar spelende juf me toe als ik het gebouw in liep. ‘Ja’ dacht ik dan, zo hoort het te zijn!  Niet dat er nu overal in Nederland gitaar spelende juffen of meesters zijn, maar het voelde gewoon wat losser in de omgang. 

“Zo ben ik een keer naar de apotheek gegaan om een crème te kopen voor op de ‘kloten’ (les couilles, testikels in het Frans) van mijn 4 maanden oude baby… “

Veel mensen die in een ander land gaan wonen, hebben een taalbarrière. Ik heb dat gelukkig niet. Mijn vader was leraar Frans en leerde mij al aardig wat tijdens onze vakanties. Toch kom ook ik wel eens in lastige situaties vanwege de taal. Als ik het nog nooit over een bepaald onderwerp heb gehad, dan ken ik die woorden natuurlijk niet. Bijvoorbeeld bij de dokter, of op de school van de kinderen over het systeem. Ik heb ook wel eens een grote blunder gemaakt…

Zo ben ik een keer naar de apotheek gegaan om een crème te kopen voor op de ‘kloten’ van mijn 4 maanden oude baby… Toen na de apotheker, ook de crèche leidster mij wel erg raar aan keek, heb ik toch even mijn man gebeld op zijn werk… Dat ‘kloten’ dat is wel een normaal woord, toch? We liggen hier nog regelmatig om in een deuk thuis! ‘Vertel nog eens het verhaal van die kloten, Mam!’

Integreren en vriendschappen

Dit vond ik het moeilijkst. Genève is een internationale stad met twee kanten. De lokale bewoners, en alle expats die hier wonen omdat ze bij een Ambassade of bij de VN werken. De expats verhuizen natuurlijk regelmatig weer, dus ik wilde zeker ook lokale vriendschappen sluiten. Maar als mensen mij Nederlands hoorden praten tegen de kinderen, dan hoorde ik in hun beleving toch in dat expat groepje. Een been in het lokale, en een been in het internationale, zo voelt het vaak voor mij. Het was pas toen we naar een klein dorp verhuisden dat ik echt heb kunnen integreren. Nu heb ik vele vriendschappen, in beide werelden. 

Je blijven ontwikkelen

Ik werk parttime, en zorg voor de kinderen. Maar de kinderen worden groter, en dus krijg ik iets meer tijd om mezelf verder te ontwikkelen. Ik heb mijn oude liefde voor het schrijven weer opgepakt en ben een blog begonnen. Op Let’s Explore schrijf ik over reizen en cultuur ontdekken. Ik krijg hier heel veel positieve energie van en leer nog beter de mensen in mijn multiculturele wijk kennen, omdat ik door een recepten serie op mijn blog met veel mensen samen ben gaan koken! Dat heeft ook mijn eigen integratie in het dorp nog meer geholpen. En ik heb ontzettend veel geleerd over verschillende culturen.

Directheid versus anonieme Briefjes

Iets waar ik echter niet aan kan wennen in Zwitserland, is de cultuur van de anonieme briefjes… Het is echt het tegenovergestelde van onze Nederlandse directheid. Directheid is ook niet zaligmakend, maar waar wij vandaan komen, wordt het gewoon meer gewaardeerd als je bij buren even aanbelt als er iets is. In mijn flatgebouw ken ik iedere bewoner van ons trappenhuis. Ze weten hoe ik heet, en waar ik woon. Het is dan zo teleurstellend om een anoniem briefje op je fiets te vinden die je buiten aan een paaltje hebt geparkeerd. ‘Wij hebben last van jouw fiets’. Punt… gewoon een mededeling, zonder naam. Andere anonieme briefjes, niet aan mij geadresseerd, heb ik vaker in het trappenhuis of in de lift zien hangen. Geluidsoverlast, fout parkeren, ik kan er niet aan wennen en bel zelf nog steeds gewoon aan als er iets is. 

De band met Nederland

Ik heb een sterke band met Nederland. En mijn kinderen ook. Het is een deel van hun identiteit, en ze zijn erg trotse Nederlanders. Ze hebben het ook nodig om er regelmatig naartoe te gaan. Natuurlijk om familie te zien, en met hun neefjes te spelen, maar het voelt alsof het meer is. Een soort van regelmatige bevestiging van dat deel van hun identiteit. Toch zouden ze er niet willen wonen. Althans, nu niet, misschien als ze ouder zijn.

Toen ik mijn man zag ploeteren met zijn bakfiets in de regen, dacht ik: ‘Ja, dit zit wel goed’.

Net als mijn man willen de kinderen toch het liefst bij bergen blijven wonen, voor het skiën, hiken, en de uitzichten. Ik heb ze wel al veel van Nederland laten zien. Denk aan Texel, Zeeland, de hunebedden in Drenthe, en fietsen over de Veluwe. We zijn zelfs in de Veluwe op huwelijksreis geweest. Toen ik mijn man zag ploeteren met zijn bakfiets in de regen, dacht ik: ‘Ja, dit zit wel goed….’

ONTMOET HIER OOK ONZE ANDERE WERELDWIJVEN

mm
Hallo! Ik ben Laura. Ik woon in Genève met mijn Zwitserse man en kinderen. Ik werk parttime op een post van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en in mijn privé tijd schrijf ik op mijn blog Let’s Explore. Ik schrijf daar over reizen en ontdekken als gezin, en deel recepten en verhalen van vrouwen uit de prachtige multiculturele samenleving waar wij in wonen! Heel divers dus, want op het ene moment wandel ik met mijn gezin in de bergen, en op het andere moment leer ik een Senegalees recept te koken met een buurvrouw. Ik kijk er naar uit om mijn verhalen als Wereldwijf te delen!