Ik bekeek laatst Oprah’s interview met Michelle Obama. Super inspirerend. Wow wat vind ik haar een sterke, down-to-earth, intelligente, zelfverzekerde vrouw. Haar boek Becoming is ook een aanrader trouwens. Eén van de vragen die Oprah haar stelde was hoe het leven in The White House voor haar was…

Michelle vertelde, in haar zo fijne, persoonlijke, rustige toon, over hoe The White House is opgebouwd. Beneden is de officiële verdieping waar de belangrijke vergaderingen plaatsvinden. Als je dan met een lift naar boven gaat zijn er twee verdiepingen die privé zijn voor de mensen die in het witte huis leven. Er staat een man in een tuxedo als je de lift uitloopt op de privé verdieping. Hij groet je als je de verdieping binnentreedt. Je zou hem kunnen vragen om een glas water, maar Michelle Obama heeft er nooit aan gedacht om hem dat te vragen. Na een aantal weken in het Witte Huis te hebben gewoond hebben Michelle en Barack de tuxedos voor het personeel ook afgeschaft.

“Kun je je voorstellen dat één van onze kinderen een logeer partijtje heeft en dat er dan een man in een tuxedo limonade komt brengen voor de kinderen? Belachelijk, nee we hebben hen gevraagd in vrijetijdskleding op te komen dagen tenzij er een officiële gebeurtenis of partij was”. 

Een verschil van dag en nacht

Ik bedacht me: “Nu zit President Trump in het Witte Huis. Een groter verschil dan dag en nacht tussen twee verschillende werkgevers kun je je niet bedenken! Qua type mens, overtuigingen, achtergrond, normen en waarden. Het personeel van het Witte Huis blijft in principe aan tenzij de nieuwe president anders beslist.

Trump heeft er voor gekozen met veel minder personeel het Witte Huis te bestieren, tot genoegen van de belastingbetalers in de States. Het personeel wat aanbleef is voor 39% vervangen maar zo zijn er toch nog zeker honderd personeelsleden die beide presidenten als werkgever hebben ervaren. Om hun baan te behouden zullen ze net zulke toegewijde werknemers moeten zijn bij de laatste president als bij de vorige. Deze mensen werken 85 uur per week in het Witte Huis. 

Michelle Obama’s verhaal triggerde mij: “Wow, deze honderd mensen hebben heel flexibel moeten zijn. Hun werk is er totaal anders uit gaan zien nu Trump president is. Ze zullen zich hebben moeten aanpassen aan andere wensen, andere gewoontes, een andere manier van opdrachten krijgen. Hun leven is drastisch veranderd.”

Kleine veranderingen zijn voor mij al een ‘big deal’

Waarom vind ik dit extreme voorbeeld nu zo interessant? Omdat ik juist dol ben op structuur en routine. Ik houd het liefst de controle over alles en wil stiekem dat alles loopt zoals het moet lopen, zoals ik had verwacht dat het zou lopen, met zo weinig mogelijk extreme veranderingen. Nu weet ik ook dat alles constant verandert. Op het werk kan mijn hele dag er in een split-second anders uit komen te zien door een e-mailtje van mijn baas of een klant.

Mijn dagen thuis met mijn drie kids zien er bijna elke minuut anders uit dan ik van tevoren had bedacht. Vrienden met een ziek kind zeggen ons etentje af dus onze avond ziet er anders uit dan ik had verwacht. Mijn partner-in-crime heeft een andere mening en dus valt mijn ‘samen-sterk’ plan in duigen. Kleine veranderingen in mijn dagelijks leven waar ik soms een big deal van kan maken, die mij heel erg kunnen triggeren. Waarom is dat toch?

Ons Brein is niet zo flexibel

Dat komt voort uit hoe ons brein werkt, ons brein doet er alles aan om structuur te behouden en zo weinig mogelijk veranderingen door te moeten maken. Rick Hanson, een neuropsycholoog, heeft een fantastisch boek geschreven, Buddha’s brain, waarin hij mij weer een beetje meer heeft geleerd over ons brein. Wow, wat complex!

Over honderden-miljoenen jaren is het menselijk brein geëvolueerd. Tijdens die evolutie zijn er drie overlevingsstrategieën gevormd, waarvan er eentje is: approaching opportunities and avoiding threats. Ons brein geeft een signaal af als we iets als een dreiging zien. Dat doet ons brein omdat we weten dat die dreiging als iets onplezierigs zal worden ervaren. Het zal ons laten lijden, soms een beetje en soms heel erg veel. Dan zegt het brein: “Let op, er is iets niet in balans.”  Maar die balans wordt constant getriggered als er een verandering is, in je lichaam, je brein of relaties daartussen. Als je een koude kamer binnenloopt, onstaat er een verandering in je lichaam en zegt je brein: brr, het is hier koud. Je krijgt kippenvel, je doet je armen over elkaar of je bedenkt dat je een trui aan moet doen. 

Alles verandert de hele dag door

Van nature is het dus een opgave voor mijn brein om met veranderingen om te gaan. Alleen, dingen veranderen nu eenmaal de hele dag door. Afspraken, welke kant een gesprek op gaat of iets groter, mijn baan, mijn baas of mijn ervaring met iemand. Om te overleven is mijn brein dus constant bezig om die veranderingen te stoppen of plannen te maken hoe om te gaan met de veranderingen.

Een short-cut reactie van mijn brein is heel snel een oordeel te hebben over een veranderingen of gerelateerd aan de verandering: “Oh ja, ze zegt ons etentje weer af, ik had het kunnen weten, er is ook altijd wat met haar.” Of “Ik wist eigenlijk al van tevoren dat hij mijn plan zou afkraken ten overstaande van onze collega’s, hij is zo’n negatief persoon.”

Go with the flow

Terug naar de werknemers van het Witte Huis. Zodra een personeelslid gaat oordelen, danwel onbewust of bewust, danwel hardop of in het hoofd, zal deze persoon niet meer zo toegewijd kunnen zijn. De oordelen zullen de overhand krijgen. En dan is 85 uur per week werken aan een droombaan gewoonweg niet meer haalbaar.  

Ik vond het fijn om er eens bij stil te staan toen ik een akefietje met mijn baas had. Het is nooit het einde van de wereld. Het gevoel van ongenoegen is er, dat zit in mijn brein, maar hoe ik er dan vervolgens een actie aan plak is iets waar ik iets langer over na kan denken. Het enige wat ik en mijn brein kunnen doen is flexibel zijn, de verandering ondergaan, verwachtingen aanpassen en go-with-the-flow. Yes, we can

mm
Hi, how are you? Ik ben Anne-Barbara. Ik woon met mijn man en drie kids niet zo ver van New York City, in Connecticut USA. Na mijn carriere als management consultant in Amsterdam en NYC, zette ik mijn eigen bedrijf Vermilliontalent op waar ik vrouwen na een 'break' hielp om weer aan de slag te gaan. Inmiddels heb ik voldoende munitie verzameld om hierover een boek te schrijven met 'oordelen' als hoofdthema. Bewuste en onbewuste (voor)oordelen zijn de kernwoorden waar ik mij mee bezig houd. Iedereen heeft ze, dat is een universeel gegeven maar wij Nederlanders zijn er sterren in om ze ook daadwerkelijk uit te spreken!