Ik dacht het al….Al een goed jaar merkte ik een verandering in mijn lichaam. Ik zal jullie een opsomming van mijn ‘’klachten’’ besparen, maar wat mij het meest opviel twee weken voordat ik ongesteld moest worden was mijn warrigheid en uiterst laag concentratievermogen.

Ik noemde het de ‘achteruit-inparkeren-test’. Enkele dagen in mijn cyclus kon ik met geen mogelijkheid mijn auto correct achteruit inparkeren. Zelfs na vier pogingen stond de auto nog hartstikke scheef. Alle andere dagen lukte me dat wel en in één keer. Op diezelfde dagen voelde ik me zelfs lichtelijk zwaarmoedig.

Met mijn handen in het haar

Zwaar bloedverlies, nachtelijk zweten, vocht vasthouden, duizeligheid, het was een feest voor de persoon die ik was; altijd erg in contact met mijn lichaam en veranderingen altijd aan het analyseren. Oh ja, en een libido dat ook niet noemenswaardig was. Een flinke relatiecrisis kwam er nog even bovenop.

Ik ben normaal gesproken een kei in het onthouden van onzinnige feitjes over wat je voor welk kwaaltje het beste kan eten, slikken of drinken. Ik ben gek op het lezen van allerhande artikelen over gezondheid en kruiden.
Daarentegen ben ik in het onthouden van geschiedenisfeiten of aardrijkskunde een slechte partner om Trivial Pursuit te spelen… Maar dit keer stond ik even met mijn handen in het haar..

Pre menopauze? En die kon ook nog wel even duren…

Ik begon met een plas-test die ik op internet vond. Negatief. Een vriendin van mij die vroedvrouw is, schreef een bloedprik voor, me waarschuwend dat dat niet altijd uitsluitsel gaf. Ik bleek super vruchtbaar. Toch maar even naar de gynaecoloog. Zij bevestigde pre-menopauze. Het kon nog wel even duren voordat ik in de ‘’echte’’ menopauze zou komen hoor, dus ik kon nog lekker lang mijn lol op voordat het ‘’echt’’ begon. Ik bedankte haar voor het goede nieuws. Maar ze snapte de ironische ondertoon niet en keek me raar aan.

Ik merkte dat toen de term pre menopauze viel, iedereen begon te fluisteren. Inclusief ik. Wat was dat ?

Ik kwam dus in een wondere wereld van menopauze. Pre, peri- en post, het bestond allemaal en de hele zooi kon makkelijk tussen de 15 en 20 jaar duren. Ik besloot na even heel hard gehuild te hebben er maar de humor van in te zien. Op werk besloot ik te kijken wat de reactie van vrouwelijke collega’s zou zijn. Want ik hoorde hier nooit vrouwen over. Ik merkte dat toen de term pre menopauze viel, iedereen begon te fluisteren. Inclusief ik. Wat was dat? Schaamte voor een bevestiging dat je oud aan het worden bent? Schaamte omdat de overgang het begin van het einde is? Als ik er over nadacht; ik had twee gezonde kinderen, manlief wilde niet aan een derde denken, die vond het wel goed zo. Dus technisch gezien gooide het geen roet in het eten.

Het hobbelige pad van stemmingen, gewicht en opvliegers

Ik besloot het te omarmen, het te accepteren en het te zien als mijn lichaam die de logische volgorde van de natuur blindelings volgt. De pre menopauze zou mij bij de hand nemen en samen zouden we jarenlang het hobbelige pad van stemmingswisselingen, gewichtstoename en opvliegers bewandelen. Zonder hormonen, in mijn geval jaren geleden al afgeraden door de cardioloog van mijn moeder.

Dus ik ging aan de planten om in elk geval de symptomen iets af te zwakken. De apotheker vertelde mij dat deze behandeling niet werd vergoed door de verzekering. Ik mocht dus zelf 33 euro ervoor betalen. Was het voor mezelf vroeg hij ? Ik twijfelde, dit was dezelfde apotheker die vijf jaar geleden met mij flirtte en mij monsters gaf voor glijmiddel. (Okè het klinkt raar als ik het zo schrijf, je had er waarschijnlijk bij moeten zijn..)  Kom op Bianc, je zou het ownen, uitgedroogde eierstokken maken je niet opeens heel onsexy. Dus ik keek hem recht in de ogen aan, lichtelijk zwoel en zei: “oui, c’est pour moi “.

Dochter in de overgang, kleindochter bijna ongesteld…

Mijn moeder zei dat ze het al vermoedde. Al die vage klachten en die vermoeidheid. Ze vond het wel grappig dat ze een dochter in de overgang had en een kleindochter die bijna ongesteld kon worden. Het was niet het begin van het einde, dit was gewoon een nieuwe fase van het leven die begon. Ik ben 41, hopelijk pas op de helft van mijn leventje. Maar het zet je wel aan het denken.

Menopauze betekent letterlijk het ophouden van je menstruatie. Vandaar dat ik nog in de pré-periode zit, daar mag je nog genieten van je ongesteldheid.

Op internet lees ik veel. Het zijn ook een beetje stoffige artikelen, waarin ik het recept vind van een hormooncake: er zitten voedingsstoffen in die je hormoonklieren voeden, dacht jij wat ik dacht ? Ik lees dingen als ‘’de klachten kunnen jaren voortslepen’’.
Voortslepen, ik zie het helemaal voor me, iemand die loopt en één been in het stoffige zand voortsleept. Daar word je ook niet gelukkig van.

Menopauze betekent letterlijk het ophouden van je menstruatie. Vandaar dat ik nog in de pré-periode zit, daar mag je nog genieten van je ongesteldheid. Enfin, mijn vader zei altijd wanneer mijn broertje en ik hem een oude vent  noemden, dat hij hopelijk oud zou worden.
En het is maar net hoe je ermee omgaat met dat ‘ouder worden’, hoe je je voelt en hoe je in het leven staat.

Heb ik wel eens verteld dat er een jongetje bij mijn dochter in de klas zit die elke vrijdagmiddag wanneer ik bij school sta roept tegen Fien dat haar oma er is? Dit omdat ik sinds vier jaar de beslissing heb genomen om mijn grijze haren niet meer te verven en ik dus een voornamelijk witte haardos heb. Maar daar volgende keer meer over.

mm
Bonjour, je m'appelle Bianca. Ik woon al bijna 15 jaar in Frankrijk met mijn fransman en we hebben 2 kinderen, Jules en Fien van 13 en 8. Ik ben 2e jaars studente psychologie aan de universiteit van Aix-en-Provence (op mijn 40e!) en daarnaast werk ik als vertaalster. Verschillen in cultuur en opvoeding zijn binnen Europa groter dan ik dacht.