Na vijf jaar Dubai vonden mijn man en ik het mooie weer mooi geweest. Het leek ons tijd om door te gaan. Dit keer op zoek naar een ‘normale’ plek, na al die luxe gekkigheid waar je (blijkbaar) zo makkelijk aan went. Maar wat is dat eigenlijk, normaal?

Ik ben al jaren weg uit Nederland. Woonde in New York, Duitsland, Ierland, Schotland en Dubai. Ben talloze keren verhuisd. Heb met onze kinderen meer dan twintig landen gezien. Vond overal weer leuke vrienden om de mooiste tochten mee te maken en ging af en toe langs in Nederland. Daar vroeg ik mij deze zomer af: Wat vind ik eigenlijk nog normaal?

Lijstje met ‘normale’ landen

Een lijstje met landen kreeg ik van mijn echtgenoot Johan, waar hij de mogelijkheid had om een baan te vinden. Op het lijstje stonden Maleisië (niet normaal genoeg), Australië (niet normaal zo duur), Nieuw Zeeland (niet normaal zo ver) en Canada. Canada was zonder twijfel mijn eerste keuze, dat leek mij het meest ‘normaal’.

Samen met mijn man, vloog ik in april 2018 vanuit Dubai voor voor drie dagen naar zijn nieuwe bedrijf in Calgary. Dit is voor veel mensen misschien al beyond normal. Onze basis zou Toronto worden. Op de eerste dag hoorden we dat onze bestemming niet Toronto, maar Calgary werd en na drie dagen veranderde dat in Vancouver. Zo snel kan het gaan.

En toen begon het circus

Vanaf de dag dat we thuiskwamen volgde weer die hectische periode van voorbereiden, plannen, actielijsten bijhouden, afscheid nemen en het uiteindelijke verhuizen. Het is een circus. Zeker toen mijn man het abnormale plan bedacht om met de auto van Dubai naar Nederland te reizen en ik besloot dat het misschien best leuk zou zijn om dat met het hele gezin te ondernemen. Zo had ik er ineens een paar ‘dingetjes’ op mijn bordje bij: De route plannen, opnieuw de route plannen, nog een keer opnieuw de route plannen. Toen heel veel visas regelen, hotels, ferry’s en campings zoeken, lezen over de bestemmingen en mijn ouders overtuigen dat het allemaal goed zou komen.

Wat een reis!

De reis, waar ik zeker een keer uitgebreider over ga vertellen, via Iran, Turkije, Griekenland, Italië, Oostenrijk en Duitsland was uiteraard geweldig. We vlogen vanuit Nederland naar Canada, de auto ging alleen verder in een container.

Die eerste maand Vancouver had nog het meeste weg van een lange zomervakantie. We hadden een appartement op de 18e verdieping met uitzicht over Stanley park en de zee, konden uren naar buiten te kijken naar de cruiseschepen die aanmeerden en de watervliegtuigen die voor de deur landden en opstegen. Er was nog weinig normaals aan.
We vonden een prachtig huis dichtbij Johan’s projectlocatie. Johan ging aan de slag, de oudste kinderen naar school, de jongste naar wat peuteruurtjes. Het leek erop of ons normale leven nu kon beginnen.

“Lekker belangrijk,” dacht ik nog, totaal ongeïnteresseerd in de lokale politiek.

Een maand na onze zachte landing werden er burgemeestersverkiezingen gehouden. “Lekker belangrijk,” dacht ik nog, totaal ongeïnteresseerd in de lokale politiek. Maar laten deze ‘lekker belangrijke’ verkiezingen nou eens een direct gevolg voor onze situatie hebben… De burgemeester die werd gekozen, bleek totaal andere plannen ten aanzien van Johan’s project te hebben en nog geen week later was het hele project gewoon gecanceld. Alsof het niets was. En ineens is Seattle in de U.S.A. zijn nieuwe werklocatie… En ineens is hij alleen in de weekenden thuis. Zo snel kan het dus gaan.

En ik? Tja, ik wacht gewoon. Tot alles weer normaal wordt…

mm
Hello there! Ik ben Francoise van Buytenen. Na Ierland, Schotland en Dubai ben ik in Vancouver beland. Met drie kinderen, mijn grote liefde en een flinke dosis ADHD. Na de komst van onze surprise baby, die inmiddels drie is, heb ik mijn baan als Systems Engineer bij een groot bouwbedrijf ingeruild voor tijd met mijn kinderen. Mijn ambitie om te schrijven heb ik lang genegeerd en verborgen gehouden. Tijd om hier iets aan te veranderen: Vanaf nu ga ik voor jullie mijn nieuwe plek met een enorme diversiteit aan bewoonsters onderzoeken en beschrijven. Ga mee ontdekkingsreis en verbaas je, net als ik, over deze wereldplek!