Avontuur ligt op de loer. Het avontuur dat me altijd zo aantrekt, maar me tegelijkertijd grote angst inboezemt… Eindelijk, na jaren van moeite doen, voelen we ons enigszins thuis in België. We wonen er in een heerlijk huis en de kinderen zijn gewend. En toch, ik hoor het mezelf bijna elke week wel tegen iemand zeggen: “Als de kinderen groot zijn, over 10 jaar ofzo dan vertrekken we pas weer naar Afrika hoor…” Wie maak ik nu wat wijs?

Reis naar binnen

Pas geleden ging ik met een vriendin naar een beurs, en werd ik aangesproken door een medium. Al ben ik niet op zoek naar antwoorden, toch neem ik bij hem plaats. Al snel gaat het over mijn constante onbestemde gevoel en vraagt hij me of ik wel op mijn plek zit. Of ik nog niet uitgekeken ben op mijn directeursfunctie. Wat ik er van zou vinden om het roer om te gooien en schrijfster te worden. De man duikt dieper in mijn ziel.

Met het neerleggen van een aantal kaarten verschijnt er een inzicht: buitenland, ontevredenheid, passie. De man kijkt me aan met de vraag wanneer ik weer de keuze ga maken voor mijn droom: om naar het buitenland gaan. Oei, zijn vraag komt binnen en raakt me. Ik was net een beetje over mijn buitenland-crush heen. Althans dat dacht ik. Hij vraagt door: “Waar ben je bang voor? Ik zie dat iets je vertrouwen heeft geschaad”.

“Steek elke dag 15 min een kaars aan, en staar in het vuur. Zo komt je vanzelf bij je hart.”

Natuurlijk, denk ik. Het leven in het buitenland is niet makkelijk geweest. Weer terug vestigen in Europa was een emotionele ramp. De man ziet mijn emotie, en zachtjes vertelt hij me om stil te zijn en meer naar mijn hart te luisteren in plaats van mijn hoofd. Ik kijk hem vragend aan, met mijn drukke baan en vol gezinsleven is tijd voor mezelf er vaak niet bij. “Steek elke dag 15 min een kaars aan, en staar in het vuur. Zo kom je vanzelf bij je hart.” Ik denk aan de verhuisdozen in de kelder waar mijn kleedje, mooie kaars en spulletjes voor mijn mini-altaar nog in zitten. Dat wordt dan toch tijd om dit voor mezelf weer in te richten. Ik bedank de vriendelijke man en neem me voor om vanaf nu de reis naar binnen wat vaker te maken.

Spiegels om me heen

Eenmaal thuis bekruipt me het bekende onbestemde gevoel, een soort van zeurende onrust. Er gaat van alles door me heen. De week voor de beurs vertelde mijn man dat hij er klaar voor is om ergens anders heen te gaan als ik dat zou willen. En dat zei hij gewoon even tussen neus en lippen door. Ik denk na over mijn werk. Waar ga ik nu echt van sprankelen? Zit mijn gevoel nog goed in de wedstrijd?

Een van mijn teamleden geeft me feedback en herinnert me aan ons eerste jaar en hoe inspirerend hij de visie vond die ik mijn team vertelde. Hij vraagt zich af waar die gebleven is. Hij vindt het allemaal veel te Nederlands geworden, hij mist de wijsheid, kennis en ervaring uit Afrika. Ook hij houdt me een spiegel voor. Het begint nu echt tot me door te dringen dat het tijd is om bewust te worden van wie ik ben en wat ik wil, en het slot van mijn innerlijke schatkist te halen.

Ziek en onbestemd

Mijn lichaam komt me te hulp. Al weken loop ik rond met een virus wat maar niet over gaat. Hoofdpijn, verkouden, hoesten en lamlendigheid. Al voel ik me beroerd, ik vecht er tegen en ga maar door. Tot vandaag. Bij het wakker worden vanochtend voelde ik dat het tijd is om te luisteren. Wat wil mijn lichaam mij vertellen? Pas op de plaats. Even rust en stoppen met hollen.

’s Ochtends vroeg meld ik me ziek en besluit ik om in de middag even langs de huisarts te gaan. En zo, terwijl ik met een dekentje op de bank lig, voel ik mijn onbestemde gevoel opkomen. Ziek zijn, maakt dat ik stop met rennen en dat er stilte komt. Stilte om het andere geluid in mij te horen. Ik realiseer me dat ik de onbestemdheid moeilijk vind. En gewoon doodeng. Want, wat betekent dit nu? En wat moet ik ermee?

Vertrouwen

Een week geleden heb ik onze vakantie geboekt, een reis terug naar Tanzania. Voor het eerst sinds we in België wonen, gaan we met onze jongste twee kinderen van 11 en 9 terug. Op familiebezoek (mijn man komt uit Tanzania), op safari en gewoon weer even proeven en voelen hoe het leven daar is. Herinneringen creëren die onze kinderen bij blijven en een stuk van hun identiteit tot leven brengen, als half Nederlands-Tanzaniaanse kinderen.

Ik adem in en uit, dieper en dieper.

Voor mij is deze reis een kantelpunt. Het staat voor kiezen voor dat wat mijn hart sneller laat kloppen. Afreizen naar het land waar ik mijn ziel heb gevonden, waar ik hoge pieken en diepe dalen heb gekend, is een stap zetten richting het openen van mijn innerlijke schatkist. Ik realiseer me dat ik al honderd keer op dit punt ben geweest. Ik adem in en uit, dieper en dieper.

Onbestemd gevoel mag er gewoon zijn. Het is de voorbode van verandering, zoals altijd. Ik herinner me weer dat het leven zo zijn eigen manier heeft om mij te sturen, zonder dat ik weet waar het heen gaat. Elke keer weer komt het hierop neer. Vertrouwen hebben in mijn weg. Vertrouwen hebben dat de richting er altijd is, ook al voel ik me onbestemd. Subtiel, maar helder komen de signalen door.

In de brievenbus vind ik een cadeautje voor mij van mijn vriendin. Het is een notitieboekje met de woorden: “Follow your dreams, they know the way.” Ik voel me dankbaar voor dit zetje in de richting van mijn hart. Met een diepe zucht besluit ik om het onbestemde avontuur naar Tanzania te omarmen, uitkijkend naar wat de reis ons brengen zal.

mm
Hi, ik ben Nicole. Sinds ik me kan herinneren wilde ik de wereld ontdekken en met name op avontuur gaan in Afrika. Mijn pad bracht me naar Oost-Afrika, waar ik 13 jaar land heel wat avonturen hebt beleefd. Ik heb er mijn man gevonden, gezin gesticht en mijn carrière opgebouwd. Met onze vier kinderen zijn we naar Europa gegaan, en via Zweden zijn we uiteindelijk terecht gekomen in België waar we nu al weer een aantal jaar wonen. Hier in België hebben we onszelf opnieuw uit gevonden en ons leven opgebouwd. De passie voor het buitenlandse avontuur wakkert echter nog altijd in ons, klaar voor nieuwe avonturen op ons pad.