Als je in de bush leeft gaat er algemeen redelijk veel langs je heen wat betreft World news & events. Zo ook vandaag. Ik zit buiten aan mijn laptop te werken met een half oog op de horizon….Want het is de tijd van het jaar voor Dust Devils. Het kan er zo heftig aan toegaan als er eentje over en door je huis trekt dat je elke spijker van je dak hoort knarsen.

En als je de mazzel hebt op tijd binnen te zijn, de ramen dicht te hebben en je je laptop hebt beschermd, is het alsnog een gratis peeling. Een minuut lang zit je dan letterlijk in het donker. De keren dat ik dacht: “OK nu gaat mijn dak eraf!” zijn niet meer op een hand te tellen.

Ineens hoor ik in de verte vaagjes de stemmen van zingende vrouwen: een hommage aan International women day in de Afrikaanse bush!

Terwijl ik daar zo zit, brengt de storm vanuit de verte vaagjes de stemmen mee van zingende vrouwen. Er zijn geen regens gevallen, er zijn deze tijd van het jaar gewoonlijk geen bruiloften. Dus ik vraag me af waarom ze zingen …. Dan ontvang ik een tekstberichtje van de ‘pickie’, een motorfiets die in de bush langs komt om dingen te bezorgen. Het is Sile. “pls Monic Jua Kali (bloody hot) I am here don’t keep me waiting”. Ik ren op mijn teenslippers door het zand en breek in lachen uit als ik hem zie. Sile is een Samburu maar hij ziet eruit alsof hij in een bak met peper is gevallen. Zelfs zijn wimpers!

En dan zie ik ze in de verte, de vrouwen van het Umoja project en ik herinner me ineens dat het World Women’s day is. Spoedig ben ik op weg om mij bij hen te voegen voor een hommage van de Umoja homes group in Archers aan International women’s day. Bij mijn aankomst hier in Kenia heb ik doordat mijn huis niet af was een tijdje bij hen doorgebracht in een rondaval, een hutje naast hun Manyatta (dorp).

Dat Rebecca Rebeccca Lolosoli de Umoja’s Women group opzette voor verstoten en mishandelde vrouwen in Samburu is fantastisch en heel stoer. In DIT deel van Kenia aandacht vragen voor vrouwenrechten en te vechten tegen besnijdenis! Deze dame heeft ballen! Broodnodig want het is hier doodgewoon je vrouw te slaan. Vrouwen hebben geen rechten en geen stem. Het zingen werkt aanstekelijk en de moed op te komen voor je rechten is bewonderenswaardig… Daar gaan ze met een tak in hun hand voor peace and prosperity voor de vrouwen hier.

Het verhaal van het jonge meisje middenin de bush

Ik kan zo veel verhalen van vrouwen vertellen die ik hier uit eerste hand meemaak, lijdenswegen die de positie van vrouwen hier illustreren. Maar aan eentje denk ik in het bijzonder: dat hele jonge meisje dat ik tegenkwam midden in de bush…. Ze was als een mirage, een luchtspiegeling out of nowhere…dat hele jonge meisje in haar beaded jewelry. Nog niet zo lang geleden had ik een lange rit door de bush voor de boeg toen ik een jong meisje ontmoette; een paar seconden oogcontact, een warme glimlach. Dust devils, Gerenuk antilopes, stilte. En zwarte rotsformaties in oranje zand, die zich aftekenen tegen een heldere blauwe hemel waar je van ver Mount Ololokwe kan zien. En toen.

She popped out of nowhere letterlijk na een paar uur rijden zonder ook maar een mens tegen te komen. Onze blikken kruisen elkaar. Dat frêle meisje, onze werelden zouden niet verder van elkaar verwijderd kunnen zijn. Zo jong, acht of negen jaar misschien. Ik keek naar haar en zag aan haar juwelen dat ze al getrouwd was. Veroordeeld tot en leven van werken, dienen en geen stem hebben…

Terwijl ik mijn weg vervolgde, zat ze in mijn hoofd, dat kleine meisje. En toen ik op mijn bestemming aankwam, zittend onder een grote Doom palm tree moest ik er een gedicht over schrijven. Als mijn bijdrage voor International world women’s day, mijn tribute aan dat hele jonge meisje in de bush.

“Just a moment in time. This little person from a different world…Hers and mine vastly apart”

‘Clouds of Dust follow my tracks
On my way through the barren lands
Ololokwe Sacred Mountain
rises in a deep blue sky
Reunion with a place I deeply love
Rock formation, orange sand… SILENCE
A Generuk antilope running from the shade
Then out of nothing… a young girl…
All decorated in beads
A warm smile
Just a moment in time
We look at each other…
As the distance parts us
I wish I had stopped
but i was shy to crowd her privacy
This little person from a different world
Hers and mine vastly apart
So young, just a girl…already married
Before being a woman
As the hot sun burns relentlessly
And I go about my ways
My thoughts drift…how I wish
This child could just have been allowed….
to be a CHILD…

PS. Het meisje op de foto is niet het meisje dat ik in the bush tegenkwam.

mm
Serian, vanuit de Keniaanse bush waar ik naartoe verhuisde met mijn hond, nadat mijn nu ex man aangaf nog een keer verliefd te willen worden. De Afrikaanse bush trok, ik dacht 'its now or never’! Leeuwen rond mijn huis, wilde olifanten die mijn vrienden werden. Bushlife, tribal war, battling cancer, een leven waarbij commedy en drama elkaar afwisselen.