Hokjes. Mensen zijn er gek op. Waarom? Het is kennelijk prettig en veilig om iemand in ‘een bepaalde categorie’ te kunnen wegzetten, om het overzichtelijk te houden. Dat ‘hokjesdenken’ zorgt nogal eens voor wat vervelende, lastige, maar vooral ongemakkelijke vragen. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen…

Twee jaar geleden trouwde ik op mijn 40e met de liefde van mijn leven, die destijds 46 jaar was. Beide nooit eerder getrouwd, geen moeilijke exen en geen kinderen. Een ‘clean sheet‘ zeg maar, wat op zich best bijzonder is op die leeftijd. De inkt op onze trouwpapieren was nog niet droog of er werd ons direct een prangende vraag gesteld: ‘Nou, komen er nog kinderen? De tijd dringt nu wel, toch?’ 

Mijn tijd als single

Die vraag deed mij terugdenken aan de periode waarin ik (lange tijd) single was, tussen mijn 30e en 40e. Toen werden mij ook te pas en te onpas allerlei vraagstukken voor de voeten geworpen, waarop ik niet zat te wachten maar waarop ik altijd met een fake glimlach en een semi-lollig antwoord reageerde. Zo was ik ooit op een huwelijk van een vriendin in het buitenland. Het festijn duurde drie dagen en het beloofde een prachtig, liefdevol weekend te worden.

Op de eerste dag kwam ik een oud-lerares van me tegen, 15 jaar nadat ik bij haar in de klas had gezeten. Ja, ik was toen iets zwaarder dan voorheen en ja, ik bevond mij toen in de leeftijdsgroep waarin veel vriendinnen zwanger waren, zeg tussen de 28-35 jaar. Mevrouw C. kwam enthousiast op mij af en riep: “Oooh Lisette, wat leuk! Je bent ook zwanger!” Er viel een zeer ongemakkelijke stilte, nadat ik zei: “Ehm, nee hoor… ik ben gewoon wat dikker dan toen u mij voor de laatste keer zag.” En toen moesten we nog drie dagen met elkaar door. Mevrouw C. ontweek mij vakkundig gedurende de rest van ons verblijf, wat ik waardeerde. 

“Ach Liesje toch, je moet het gewoon eens met een vrouw proberen, daar is niks mis mee hoor!”

De avond erna werd er echter nog een schepje bovenop gedaan. Na het diner werd het gezelschap teruggereden naar het hotel. Als hooikoorts patiënt niesde en proestte ik erop los. Wat voor een, ietwat beschonken, vriendin van mij reden was om te denken dat ik achterin de bus aan het huilen was. “Ach Liesje toch, je moet het gewoon eens met een vrouw proberen, daar is niks mis mee hoor!” Eh…say what?!? Binnen een dag was ik niet alleen zwanger verklaard, maar was ik ook lesbisch. Laat ik voorop stellen dat als ik lesbisch zou zijn geweest, ik er geen enkel probleem mee had gehad om daarvoor uit te komen. Want wat maakt het uit of je van een vrouw of een man houdt? Maar ik ben het simpelweg niet en het ging er mij vooral om dat ik als single vrouw kennelijk lesbisch moest zijn, omdat ik al jaren geen partner had. Waar slaat dat op? 

Kinderwens?

Een paar jaar daarna was ik bij de opening van een horecagelegenheid in Amsterdam, waar een andere vriendin mij bleef vragen naar mijn al dan niet kinderwens, als single vrouw. Ze zei: “Moet jij niet gewoon je eitjes laten invriezen in een of andere kliniek?” Ik was zo uit het veld geslagen door deze opmerking, dat ik niet goed wist hoe hierop te reageren. Ik voelde het als een aanval. Dus als single vrouw ben je tussen je 30e en 40e al een soort paria, omdat je geen partner (m/v) hebt en dien je je toekomst veilig te stellen door je eitjes ergens klinisch te laten opbergen? De betreffende vriendin en ik hebben dit voorval later uitgesproken, waarbij ik haar kenbaar maakte gekwetst te zijn door haar opmerkingen. Het speet haar dat ze wellicht dingen had gezegd die goed bedoeld waren, maar iets rotter over kwamen. Prima, en door. 

Waarom maken vrouwen het elkaar zo moeilijk?

Waarom maken vrouwen het elkaar soms zo moeilijk? Waarom denken vrouwen dat andere vrouwen het net zo zouden moeten doen als zij doen? Ben je een ‘mindere’ vrouw als je geen partner, kinderen of wat dan ook hebt? 
Een getrouwde vriendin van mij gaf mij destijds, als single, weer een nieuw inzicht. Zij zei: “Hoe denk je dat het voor mij is? Ik ben inmiddels een jaar getrouwd en iedereen vraagt me elke dag wanneer ‘die kleine’ nou komt. Terwijl we daar al een paar jaar mee bezig zijn. Het breekt mijn hart als die vraag me gesteld wordt, maar ik blijf glimlachen, ook al ga ik van binnen een beetje dood.” 
Ik snapte haar en voelde met haar mee, ondanks dat ik zelf nooit in die situatie gezeten heb. Laten we hierbij dan een lijstje opstellen met vragen die je een vrouw NOOIT, maar dan ook NOOIT mag stellen. 

10 vragen die je een vrouw nooit mag stellen

1. ‘Ben je zwanger?!’ (als iemand wellicht een paar kilootjes zwaarder is dan voorheen)

2. ‘Zeg, wanneer krijg je nou eindelijk eens een kind?’ (als iemand getrouwd is)

3. ‘Zeg, wanneer komt de tweede/derde/vierde eraan?’ (als iemand haar eerste/tweede/derde kind gekregen heeft)

4. ‘Mijn god, wanneer heb je eigenlijk voor het laatst seks gehad?’ (als iemand al geruime tijd single is) 

5. ‘Weet je zeker dat je niet lesbisch bent?’ (als iemand al geruime tijd single is)

6. ‘Zeg, wanneer schuift die vent van je eens een ring om je vinger?’ (als iemand al geruime tijd samen is met haar geliefde) 

7. ‘Zeg, je bent nu al ruim voorbij de 40, moet je je eitjes niet laten invriezen voor de zekerheid?’ (als iemand kennelijk ‘over the hill‘ is)

8. ‘Zeg, je hebt geen kinderen…wat doe je dan eigenlijk de hele dag?’ (als iemand om welke reden dan ook geen kind heeft) 

9. ‘Leef jij je kinderwens niet heel erg uit op je hond? Je weet dat het geen mensje is he?’ (als iemand geen kind, maar wel een hond/kat/konijn/cavia etc. heeft)

10. ‘Zal ik jou op mijn huwelijk als single bij zijn single vrienden aan tafel zetten? Zien trouwen, doet trouwen, toch?’ (NEE! Iedereen aan die tafel weet waarom ze daar geplaatst zijn en dat is op zichzelf al erg genoeg. Daarom drinken wij altijd zoveel aan die tafel, om in elk geval de leukste tafel van het diner te zijn) 

Nee en nog eens nee!

Nee lieve mede-vrouwen, nee en nog eens nee. Laat elkaar alsjeblieft zijn wie we zijn. Iedereen volgt een eigen pad en sommige paden zijn in de ogen van anderen wellicht wat minder traditioneel. Had ik ooit gedacht op mijn 40e de liefde van mijn leven te ontmoeten? Had ik ooit gedacht voor hem mijn leven op te geven en naar de andere kant van de wereld te verhuizen? Had ik ooit gedacht liever in legging met ongewassen haar thuis te willen blijven bij mijn hond en man, in plaats van feesten tot diep in de nacht? Het antwoord is driewerf nee. En ik ben gelukkiger dan ooit. 

Ik heb geen zin meer om me te conformeren aan dat wat ‘de maatschappij’ wellicht voorschrijft. Mijn moeder is altijd een groot voorstander geweest van het principe ‘live and let live‘. En je weet, moeders hebben altijd gelijk.

mm
Hi, mijn naam is Lisette, sinds juli 2018 woonachtig in Washington, DC. Hiervoor woonde ik een ruim jaar in San Francisco, nadat ik in 2017 vijf maanden na de ontmoeting met mijn (nu) man trouwde en acht maanden later vanuit Amsterdam emigreerde. Rescue dog Louie maakt onze familie compleet. Guilty pleasures: Britney Spears & Justin Bieber. Hartstochtelijk Ajax-fan.