Regelmatig wordt mij gevraagd wat mij nou eigenlijk bezighoudt de hele dag. Die vraagt zet mij op scherp. Ik was, en ben stiekem nog steeds, namelijk enorm bang voor de spreekwoordelijke muren die op mij af kunnen komen in mijn expatleven in Turkije.

Ik woon in een nieuw land en daarmee ontbreken dus vrienden, werk of andere verplichtingen die mij bezig houden. Enorm alert op dit spreekwoordelijke zwarte gat, kies ik ervoor om veel te veel activiteiten te proppen in een dag; met een lege agenda is het immers heel gemakkelijk om ja te zeggen op alles.

De camera: mijn beste compagnon…

Op dit moment is de camera mijn beste compagnon en een uitstekend instrument om mij te verwonderen over de omgeving. In en om ons huis is de structuur voor ons hele gezin inmiddels helder: de dagindeling, (het transport naar) school, de sportclubjes en onze adressen voor de boodschappen. Slechts een paar meter buiten ons compound wordt er al enorm een beroep gedaan op mijn vermogen te verwonderen en mijn oordeel uit te stellen.

Wonend in een van de buitenste districten die Istanbul rijk is, zie ik een strijd tussen de stad en het platteland om mij heen. Kleine pittoreske huisjes van de originele bewoners krijgen een compound met appartementen in de achtertuin, de buffels en koeien lopen al grazend van het ene nog resterende lapje gras naar het andere en de containers bij de Starbucks worden regelmatig leeggegeten door een groepje paarden.

Vanuit verwondering ga ik kleine stapjes vooruit.

In het hart van de stad Istanbul is mijn verwondering niet groter, wel anders. De structuur en vooral logica in wegen, winkels en het transport ontbreken, waardoor mij niets anders rest dan mijzelf te verwonderen en het geheel te accepteren. Ik blijf ver verwijderd van de vragen ‘Waarom?’ en ‘Hoe zou het beter kunnen?’, deze helpen mij toch niet vooruit. De camera wel; vanuit de view-finder ziet alles er, zeker in zwart en wit, heerlijk gestructureerd uit.

En toch houdt die ‘waarom?’ vraag mij hier wel degelijk regelmatig bezig. Bijvoorbeeld in Kusadasi, wellicht bij veel Turkije-liefhebbers bekend als een populair vakantieoord. In samenwerking met AkzoNobel heeft de lokale overheid besloten om ruim 400 huizen in het Tepe district, inclusief straten, stoepjes en alles wat daarop te vinden is, in de kleuren van de regenboog te schilderen. Online ontdek ik dat men op deze manier dit gebied wil ‘revitaliseren’. Het doel van het project is door het aantrekken van toeristen, de levens van de inwoners te verbeteren. Zonder twijfel, een prachtige locatie voor een straatfotograaf! Met mijn camera trok ik er dus al snel op uit om het hoogste punt te bereiken, waarop ook het standbeeld van Ataturk prijkt.

Regenboogkleuren om de buurt te revitaliseren

Eenmaal boven sprak ik drie keurig geklede heren aan. Het blijken leerkrachten te zijn. Ik vroeg ze hoe ik het beste door deze kleurrijke straten kon trekken met mijn camera. Hun advies was om mijn plan te herzien aangezien de veiligheid ‘als vrouw alleen’ niet gegarandeerd was. Eigenwijs doorkruiste ik de straten toch en hoewel zichtbaar arm en niet vermogend, zijn de bewoners wel vriendelijk. Ik had een ander probleem: doordat alles dezelfde kleur heeft, bleek het nagenoeg onmogelijk om verschillen in hoogtes van traptreden te zien. De toch al felle zon, verblindde mij volledig in de geel en oranje gekleurde straten.

De kleuren inspireren ongetwijfeld, maar niet louter positief. Het gevoel van ‘plastic’ om mij heen overheerste en ieder persoonlijk detail van de huizen en hun inwoners zijn teniet gedaan. Ik voelde mij letterlijk in een soort Barbie-wereld. Ik vraag mij dan ook af hoeveel input en beslissingsbevoegdheid de inwoners eigenlijk hadden gehad in dit project. Bovendien kan ik dit project niet plaatsen in het huidige tijdsbeeld; een multinational als Akzo Nobel zou duurzaamheid en het milieu hoog in het vaandel moeten hebben? Een ‘Waarom?’ richting hen heb ik dan ook wel degelijk!

Op zoek naar mijn professionele ik

Die lege agenda maakt dus dat mijn hoofd overuren draait. En niet alleen vanwege mijn verwondering over veel aspecten in mijn nieuwe woonland. Heel graag ga ik ook hier in Turkije aan de slag. Deze periode gebruik ik dan ook om veel nieuwe contacten te leggen in de sector die mij aan het hart gaat: de gezondheidszorg. Publiek en privaat; zonder een voorkeur voor een van beiden, ga ik op zoek naar datgene wat er nu is, de uitdagingen en mijn mogelijk toegevoegde waarde. Hoewel ik hoop dat het mij uiteindelijk een concrete opdracht of project oplevert, is het voor nu ook een mooie manier om kennis te maken met Turkije.

Een mier in mijn gat

En het is een heerlijke afwisseling met het moederschap thuis want hier ben ik inmiddels vele ‘kindjes’ rijker. Naast drie prachtige eigen kinderen, blijken ook de plaatselijke mieren zich enorm bij ons thuis voelen. Sterker nog, enkele kolonies hebben besloten zich ook bij ons te vestigen! Ze hebben, net zoals ik, het gezegde ‘een mier in mijn gat hebben’, eigen gemaakt en zitten niet stil. Daar waar ik mij de eerste dagen nog verwonderde over hun aanwezigheid, ben inmiddels in het stadium van oordelen beland. Zonder enig pardon maak ik nu korte metten met ze. Voor een gouden tip sta ik open, de koperen muntjes, het kokend water en kaneelstokjes blijken niet te werken!

mm
Merhaba! Nieuwsgierig en vol verwondering stap ik (weer) een nieuw land binnen, Turkije. Ik ben Bianca, 39 jaar en moeder van 3 kinderen. In september 2018 zijn wij van Moskou naar Istanbul verhuisd. In Moskou heb ik de kans gekregen om, al werkend voor de lokale overheid, te ondersteunen bij de bouw van een International Medisch Cluster. Ik kijk uit naar de ongetwijfeld onvergetelijke momenten die het wonen in Turkije ons gaat brengen en deel ze graag bij De Wereldwijven!