Soms heb je het gevoel dat je even terug wil. Even rondlopen in je oude buurt. Thee drinken op de bank bij je ouders. Kroketten eten. Even met de tram. En soms moet je terug. Voor een begrafenis bijvoorbeeld…

Zo gebeurde het vorige week dat ik een voor een paar dagen terug vloog naar Amsterdam. ‘’Terug’’- vloog. Alsof ik nu ‘’even’’ weg ben. En daar gaat het me nu om. Ik woon al bijna 15 jaar in Frankrijk. Mijn kinderen zijn hier geboren. Mijn man, met wie ik al bijna 23 jaar samen ben, is Frans.
Ik ben verfranst. Ik voel me thuis in Frankrijk. En toch voelt een bezoek aan Amsterdam als ‘’teruggaan’’.

Kun je meerdere ‘thuisen’ hebben?

Bij het inchecken op de luchthaven van Marseille ben ik gewoon ‘’chez moi’’. Ik zie er misschien niet Frans uit, maar ik spreek het hartstikke goed, met een licht buitenlands accent wanneer ik moe ben, maar ik heb ook het zuid-franse accent van mijn man overgenomen. Dat accent waarop woorden die eindigen op –ain worden uitgesproken als –aing. Ik kus de kinderen, ik kus mijn man. Ik ga ze missen. Tegen mijn dochter zeg ik dat het maar drie nachtjes slapen is en dat maman er zaterdag weer is.
Met hagelslag en kaas. Bij het opstijgen voelt het alsof ik van huis vertrek.
Ik vertrek van huis en ik ga naar huis. Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd. Wat is ‘’je thuisvoelen’’ ? Is dat gebonden aan een gevoel van veiligheid ? Is het daar waar je gezin, vrienden en werk zijn ? Of gewoon daar waar je bent opgegroeid, waar je ouders zijn ? Kan je meerdere ‘’thuisen’’ hebben of juist niet omdat het woord alleen in enkelvoud is te gebruiken ?

Foto: Bianca Lamour

Ik weet waar ik heen ga

De stewardessen zijn nederlandstalig en ik vraag om een kopje thee.
Ik weet dat ik straks binnenkom bij mijn ouders en mijn vader meteen zal zeggen ‘’ik zet even een lekker kopje thee’’. We vliegen boven Amsterdam en ik voel me vrolijk en zenuwachtig. Omdat ik niet kan wachten. Omdat ik mijn stad herken. We stappen uit het vliegtuig. Het weten waar je naar toe moet, de Franse toeristen die hun weg zoeken waar de bagage te halen.
Als ik even boven me uit zou stijgen om naar mezelf te kijken, zou ik mezelf zien als iemand die weet waar ze heen gaat. Die niet hoeft te zoeken naar de bagageband. Die al tientallen keren deze weg heeft gelopen. Die niet in gebrekkig Engels hoeft te vragen naar de weg. Iemand die thuis is…

De eerste begrafenis

De begrafenis is zoals een begrafenis zou moeten zijn. We huilen samen, we halen samen herinneringen op en we lachen samen. Ik ben omringd door mijn ouders, broer en vrienden die we sinds de peuterklas kennen. We zijn samen opgegroeid. Speelden na school samen. Onze ouders waren en zijn vrienden. Het voelt vertrouwd en hoewel het fijn is er te zijn, voel ik een onrustige steek in mijn buik. Dit is de eerste begrafenis van één van onze ouders. We hebben nu die leeftijd. Zo gaat het de komende jaren worden. We zullen elkaar zien en om de beurt met de ander meehuilen om afscheid te nemen van onze ouders. We zullen om de beurt elkaars hand vasthouden. Elkaar troosten en elkaar een knuffel geven, wetende dat het de volgende keer de beurt van de ander is.

Foto: Bianca Lamour

Morgen ga ik naar huis…

De dag die me rest haal ik mijn neefje van school. Loop ik heerlijk doelloos rond met mijn moeder in het Rijksmuseum. Loop ik in de supermarkt te slepen met een mandje zwaar van de hagelslag, de drop en de krentenbollen. Breng ik bezoek aan het graf van een vriendin die 14 jaar geleden overleed en haar moeder waar mijn dochter naar is vernoemd.
Drink ik twee biertjes met plakjes leverworst met mijn schoonzus in een bruine kroeg in de Jordaan.En eet ik chinees alsof ik het de komende jaren zonder moet doen.Met de tram terug naar huis langs de huizen en straten waar ik ben opgegroeid. Uitstappen bij de halte alsof je dit elke dag doet.
Stap ik de woonkamer van mijn ouders binnen, waar mijn vader opstaat en een lekker kopje thee gaat zetten. Wetende dat ik morgenochtend mijn koffer moet inpakken en weer terugga. Naar huis.

mm
Bonjour, je m'appelle Bianca. Ik woon al bijna 15 jaar in Frankrijk met mijn fransman en we hebben 2 kinderen, Jules en Fien van 13 en 8. Ik ben 2e jaars studente psychologie aan de universiteit van Aix-en-Provence (op mijn 40e!) en daarnaast werk ik als vertaalster. Verschillen in cultuur en opvoeding zijn binnen Europa groter dan ik dacht.