Niets doen. Voor me uit staren. Op de bank zitten en mijn gedachten de vrije loop laten. Wat klinkt dat heerlijk! Maar ook een beetje gek. Ik zie mijn dochter dan al binnen lopen en een van haar eerste zinnetjes zeggen: “Ga je toen he?”

Dat onze levens te druk zijn weten we allemaal. We wijten het aan allerlei externe factoren waardoor er gewoon geen uitweg lijkt te zijn. 

Druk, druk, druk

Neem een gemiddelde dag van mij als moeder met een carrière en een gezin. “Werken, werken, werken. Van meeting naar meeting. Geen tijd om te lunchen. Opkomende gezondheidskwaaltjes. “Schat, wie haalt de kids vanavond? Ik heb nog een meeting om 20:00 net in mijn agenda geschoten gekregen.“
Weekenden vol met sociale uitjes; borrels, bbq’s, verjaardagsfeestjes van kindjes van vrienden, neefjes, nichtjes, tantes, familie-dagen, nieuwe vrienden uit de buurt, van school.
Ik vergeet in de haast boodschappen te doen. Dan wordt het toch online eten bestellen om 23:00 zondagavond. Wat moeten we deze week nu weer eten?
De oppas belt net af, ziek, dan maar een extra dag day-care. Is dat ok, of is dat te veel voor onze jongste van 1? (De hele sociale-media-druk laat ik hier even voor het gemak buiten beschouwing…).”

Hoe was jouw dag?

Mijn man vraagt ’s avonds; ‘Hoe was je dag?’ En dan betrap ik mijzelf er keer op keer op dat ik antwoord; ‘Druk’. Ik voel me leeg, kan geen pap meer zeggen en kruip het liefst mijn bed in met een boek. Waar ik vervolgens na één bladzijde lezen in slaap val.  

We weten dat het niet goed voor ons is om 24/7 ‘aan’ te staan. De cijfers liegen er niet om; 

48.7% van de Nederlanders heeft obesitas.
20% procent van de volwassenen heeft ooit te maken met een depressie.
Van de kinderen met depressieve ouders ontwikkelt 40% een depressie voor het 18e jaar.
30% van de huwelijken in Nederland eindigt in een echtscheiding.
5 mensen per dag plegen zelfmoord.

“Ik neem nog maar een wijntje, negeer mijn verlangen en probeer er ‘in’ te komen.”

Maar staan we echt ‘aan’? Het erge is dat door de rat-race waar ik in leef, ik juist soms het idee heb dat ik de echte connectie met mijn man, mijn kinderen, mijn familie en vrienden, en mijn collega’s mis. Sta ik met vrienden op vrijdagavond een wijntje te drinken, verlang ik eigenlijk stiekem naar een avond op de bank met een theetje en een boek en ben ik er dus eigenlijk niet echt ‘bij’. Ik neem nog maar een wijntje, negeer mijn verlangen en probeer er ‘in’ te komen. 

Waarom die ratrace?

Mijn lichaam geeft allerlei signalen af: constant moe, labiel, snack-drang, hoofdpijn, chronische verkoudheid, uitslag, druk op de borst. Wanneer ik deze signalen zou negeren liggen burn-outs, obesitas, depressiviteit, zelfmoord, drugs-, alcohol, social-media-verslaving, scheidingen, vreemdgaan en conflicten op de loer.
Maar waarom nemen we dan toch deel aan deze idiote rat-race? Omdat we heel diep van binnen, vaak onbewust, bang zijn voor oordelen. Oordelen van vrienden, familie, collega’s, buren, ouders van school, leraren…
Van oudsher willen we tot een groep behoren.

Menig psycholoog heeft onderzoek gedaan naar het gevoel dat we als mens ergens bij willen horen en het is bewezen dat we floreren en zelfs gezonder blijven als we daadwerkelijke sociale connecties voelen. Volgens Maslow’s “Hierarchy of Needs” is het tot een groep behoren zelfs essentieel voor ons als mens om te weten wie we zelf zijn. FOMO, de Fear-of-missing-out komt dus zeker ergens vandaan…

Niet buiten de boot vallen

We willen niet buiten de boot vallen. We willen behoren tot de groep succesvolle mensen die alles kunnen combineren. Dus gaan we mee met de groepsflow, als schaapjes over de dam. Op het werk, binnen onze sociale kringen, tijdens het sporten, in ons gezin en bredere familie. Die groepsstatus is zo belangrijk voor ons. Voor ons als mensheid een blijkbaar heel normale en logische gedachte, maar het maakt ons er niet gezonder op. Intussen rijgen de dagen met driedubbele afspraken zich aaneen. 

Kan je je voorstellen hoe contra-productief dit is op je werk, waar je stiekem toch wel heel veel uren van de week doorbrengt? Wat een impact dit heeft op een bedrijf dat wil floreren, juist groeien en resultaten behalen. Rat-race-werknemers en werkgevers bakken er niets van. 

Never-ever zo gestressed als papa en mama

En wat denk je dat onze kinderen hiervan meekrijgen? Die willen never-ever zo gestressed leven als hun papa en mama. Leuk die voorbeeld-functie dat er centjes verdiend moeten worden zodat we op vakantie kunnen, maar je ziet het al aan de millenials; geld speelt niet zo’n belangrijke rol, status al helemaal niet. Zij kiezen liever voor een baan waarin ZIJ flexibel zijn en kunnen komen opdagen wanneer ZIJ denken dat het belangrijk is. Alles beter dan het gestress van hun ouders.

Resume; Een van de grootste angsten van ons als mens is om buiten te boot te vallen, veroordeeld te worden. We doen daarom mee met een rat-race die niet vol te houden is. We drijven steeds meer af van de kern van wie we zelf zijn, ons hoofd zit vol en we krijgen kwalen. 

Let’s take a step back

Sociale connectie is het sleutelwoord. Als ik die nou weer on par kan krijgen, dan ben ik een heel eind. Maar hoe kan ik er weer echt ‘bij’ zijn als ik met vriendinnen afspreek? Door rust in mijn kop natuurlijk.

Het schijnt dat je je brein en hersenen kunt trainen om die emotionele intelligentie ‘aan’ te zetten. Dat gebeurt juist niet door heel veel te doen en onszelf en onze kinderen druk op te leggen. Maar juist door helemaal niets te doen. Je brein en hersenen de kans geven te resetten. Gigantisch productief en efficient wordt je daarvan. Gezond, kalm en gelukkig.

Dus volgende keer dat mijn dochter binnenloopt en vraagt: Ga je toen he? Zeg ik: “Niets lieverd! Doe je mee?”

mm
Hi, how are you? Ik ben Anne-Barbara. Ik woon met mijn man en drie kids niet zo ver van New York City, in Connecticut USA. Na mijn carriere als management consultant in Amsterdam en NYC, zette ik mijn eigen bedrijf Vermilliontalent op waar ik vrouwen na een 'break' hielp om weer aan de slag te gaan. Inmiddels heb ik voldoende munitie verzameld om hierover een boek te schrijven met 'oordelen' als hoofdthema. Bewuste en onbewuste (voor)oordelen zijn de kernwoorden waar ik mij mee bezig houd. Iedereen heeft ze, dat is een universeel gegeven maar wij Nederlanders zijn er sterren in om ze ook daadwerkelijk uit te spreken!