Mijn ‘buitenland-verhaal’ start ergens in de lente van 2015. Enfin, je zou ook kunnen zeggen dat het eigenlijke begin al ergens veel vroeger lag. Ik heb altijd een drang gevoeld om te willen gaan reizen. Als kind smeekte ik mijn ouders of ik een jaar in Zuid-Amerika mocht gaan wonen. Het werd uiteindelijk iets later een half jaar Finland. Soms moet je compromissen sluiten.

Maar in de lente van 2015 ging ik niet meer voor een compromis. Ik had het gevoel dat ik wat vast zat en kwijt was wat ik wilde en op een dag besloot ik, als een soort ‘burn-out preventie’, om een jaar loopbaanonderbreking te nemen en de wereld in te trekken. Hoewel Afrika nooit echt een droom was geweest, belandde ik toch eerst in Afrika. Een oproep op Facebook had me zo geïntrigeerd dat ik enkele maanden later als nanny in een safari kamp in de Okavango Delta van Botswana zat. Drie maanden zou ik op de kindjes van de managers passen.

Het was een ongelofelijke tijd die eigenlijk, heel onverwacht, alles veranderd heeft. Niet alleen ben ik mezelf er tegengekomen, maar ook mijn huidig lief. Midden in the bush en dat aan het begin van mijn jaar voor mezelf. Ik ben nooit zo’n krak geweest in plannen.

“Op een gewone dag was de moeilijkste beslissing die ik moest nemen of ik ’s morgens of ’s middags met de kinderen zou gaan zwemmen.”

In België (maar ook in heel Europa) gaat alles zo snel en worden er eigenlijk constant prikkels op je afgevuurd. Je gsm en het internet zijn daar grote boosdoeners, maar even goed de vele mensen, kleuren, geluiden, geuren, enz. Ik denk dat iedereen daar eigenlijk permanent overprikkeld is. En dat viel in Botswana plots allemaal weg. Er was geen internet, geen tv, geen gsm (of toch geen werkende), niets. Enkel natuur, dieren en een handvol mensen.

Op een gewone dag was de moeilijkste beslissing die ik moest nemen of ik ’s morgens of ’s middags met de kinderen zou gaan zwemmen. Of wat ik in de keuken te eten zou halen. Voor de rest speelde ik met hen en heel vaak waren ze ook gewoon zelf bezig. Dan klommen ze in de bomen of gingen ze vogels en eekhoorns vangen. Terwijl lag ik in de hangmat en staarde ik naar de olifanten die wat verder weg voorbij kwamen gelopen. Daar keken zij al lang niet meer van op.

Een ‘verboden’ liefde

In the bush in Afrika heb ik echt geleerd om stil te staan en niets te doen. Om gewoon te liggen en te kijken naar alles rondom mij. Om in het nu te leven. Ik zei dan ook vaak grappend dat ik mijn cliënten beter een enkel ticketje Afrika had voorgeschreven dan een reeks therapiesessies.

En op een dag stond daar plots een man met een baard. Een vriend van de familie die op bezoek kwam. Hij had last van migraine en was niet mee op safari met de rest en zo raakten we aan de praat. Het klikte, maar dat mocht eigenlijk niet. Een verboden vonk, want hij was getrouwd. Ik had ook echt geen zin in drama en moeilijkheden, zeker niet aan het begin van een jaar ‘mijn ding doen’. Maar zoals vaak, lopen de dingen niet meteen zoals gepland en voor ik het goed en wel besefte, gingen mijn plannen voor de rest van mijn trip er wel heel anders uitzien.

Ik kon niet terug naar mijn 9-5 job

De tijd vloog voorbij en ik vloog van Afrika naar Azië, naar Midden-Amerika en terug naar Afrika. Mijn hart was ik daar verloren. Niet alleen aan die man met de baard (die ondertussen al lang gescheiden is), maar ook aan het Afrikaanse continent en dus wilde ik hen beide terug zien. Enkele maanden reisden we samen door Namibië en Botswana en dat was ronduit geweldig.

De tijd stopt echter voor niemand en plots zat mijn jaar erop. Hoewel ik zeker was dat ik in die tijd ontdekt zou hebben wat ik echt wilde doen, was dat niet gebeurd. Ik kwam dus weer in België en was enkel zeker dat ik niet terug wilde naar mijn ‘9 to 5 office-job’. Die zegde ik dus alvast op en ik trok opnieuw naar Afrika. Wat ik verder zou gaan doen, dat was nog een groot vraagteken.

“vandaag help ik andere mensen die vastzitten en niet echt weten wat ze willen hun eigen weg vinden.”

Ik werkte er voor een andere lodge en deze keer als manager, schreef voor enkele online magazines, probeerde als travel blogger iets te betekenen, maar uiteindelijk kwam ik toch terug bij de psychologie uit. En dat terwijl ik mezelf beloofd had dat ik iets anders zou gaan doen dan met mensen hun problemen aan de slag gaan. Ik vond dat ik mijn handen al meer dan genoeg vol had met mijn eigen beslommeringen.

Maar ach, die hele zoektocht naar wat ik eigenlijk wilde, had iets losgemaakt en daar ben ik mee aan de slag gegaan, want vandaag help ik andere mensen die vastzitten en niet echt weten wat ze willen hun eigen weg vinden. En zo is de cirkel rond. Ik maakte er mijn eigen ding van en hoewel ik nog een beetje besluiteloos begon met gesprekken deels in mijn praktijk en deels online, veranderde dat al snel in alles online.

Ondertussen werk ik bijna anderhalf jaar als volledig online zelfstandige ondernemer. Ik startte ook recent een nieuw project, namelijk de allereerste Belgische, volledig online groepspraktijk die ik De FlowFabriek noemde. Dat deed ik vanuit een boomhut in Colombia. En de man met de baard, die is er nog steeds al moet ik die ook geregeld missen, want the bush en internet is, zoals gezegd, geen goede combinatie. Zo hebben we dan weer wel geleerd dat elkaar af en toe missen, best gezond is voor een stevige relatie.

ONTMOET HIER MEER INTERESSANTE WERELDWIJVEN

mm
Hoi! Ik ben Sofie, psychologe en coach ‘on the go’. Sinds 2015 reis ik de wereld rond en onderweg boetseerde ik een job voor mezelf waarbij dat ook mogelijk bleef. Je vind me geregeld in Afrika, want mijn lief is een wildlife fotograaf en voor de rest ga ik waar mijn voeten me brengen!