Als je vol in het leven staat en in een keer bijna niks meer kan, dan vergt dat nogal een omschakeling. Je leven aanpassen gaat niet zomaar. Ik bleek nogal ver te gaan voordat ik mijn dromen durfde op te geven.

Toen ik viel, studeerde ik nog. Ik was bijna klaar met mijn bachelor diploma en had me al ingeschreven voor een masters. Onderzoek doen was mijn doel. Ik moest rust nemen om te herstellen, dus ik verloor een jaar. Dat kon ik nog wel accepteren, maar daarna zou ik er weer vol voor gaan.

De zoektocht naar mijn toekomst

Uiteindelijk is het een enorme zoektocht geworden, drie keer ben ik gewisseld van afstudeerrichting of universiteit. De reistijd kon ik bijvoorbeeld gewoon niet aan. Ik moest altijd overstappen op een station en soms kon ik mijn volgende trein niet vinden en was ik zo moe dat ik niet wist of en hoe ik thuis zou komen. Wat een vreselijk gevoel! En je kunt wel van studierichting wisselen, maar met niet werkende hersenen werkt dat ook niet. Het was dus een enorme uitdaging om die laatste punten binnen te halen. Uiteindelijk heb ik drie jaar na mijn ongeluk toch mijn bachelor diploma mogen ophalen. Wat een overwinning had moeten zijn, voelde als een enorm falen. Tijdens de uitreiking hield ik me groot, maar in de auto terug kwamen de tranen, weg was de toekomst die ik voor ogen had.

“De gesprekken over het weekend op maandagochtend vermeed ik zoveel mogelijk.”

Dat ik niet zou kunnen werken was al helemaal geen optie voor me, dus ging ik op zoek naar een baan. En ik vond mijn droombaan, ongelooflijk. De collega’s waren fantastisch en deden alles om mij te helpen het vol te houden. Ik begon vol enthousiasme met vier dagen werken, maar dat werden er al snel 3,5 en daarna drie. Alles gaf ik op ten koste van het werk. Ik werkte, kwam thuis, verzamelde met de laatste adrenaline in mijn lijf eten en drinken en ging daarna naar bed. Thee maken na het eten lukte niet meer, want daar had ik teveel pijn voor. Elk vrij uurtje lag ik met pijn in bed. De gesprekken over het weekend op maandagochtend vermeed ik zoveel mogelijk.

Een enorme uitputtingsslag

De pijn werd echter steeds erger, van mijn nek zakte het mijn hele rug af totdat ik problemen kreeg met mijn knie. Ik kon niet meer lopen zonder te vergaan van de pijn. Er werd gekeken wat er aan de hand was, een slijmbeursontsteking of iets anders? Niks werd er gevonden. Toen de pijn ook in mijn andere knie kwam werd langzaam duidelijk dat het ‘gewoon’ totale uitputting was. Je kunt heel lang over je grenzen gaan, maar op den duur is het lichaam op. Toen ik begon met werken had ik het qua belasting eigenlijk maar een paar weken kunnen volhouden, toch heb ik uiteindelijk een jaar gewerkt. Het koste alleen wel twee jaar om daarvan weer bij te komen. Toch heb ik er nooit spijt van gehad, want ik vond het werken echt fantastisch en had het nooit willen missen.

Ik werd moeder en genoot intens

Hoe moeilijk het ook was mijn studie en mijn werk op te geven! Ik vond het lastig te verwerken, maar ik hoopte de kans te krijgen moeder te worden. We waren inmiddels naar België verhuisd en een zwangerschap bleek met alle extra pijnklachten een pittige tijd. Maar ik vond het ook ongelooflijk dat mijn lichaam dit toch kon. Moeder worden bleek inderdaad een geweldig mooie invulling van mijn leven. Ik genoot intens van deze periode. Maar als iets zwaar is, is dat natuurlijk wel het hebben van een baby. Ik had veel meer hulp nodig dan ik wilde en voelde me totaal machteloos als ik huilend boven haar bedje stond en niet wist hoe ik haar eruit kon tillen.

Maar moest ook veel opgeven…

“Ik vond het verschrikkelijk moeilijk elke keer weer wat op te moeten geven. Want als je alles hebt moeten opgeven, wat ben je dan nog waard?”

En uiteindelijk moest ook deze rol aangepast worden…Mijn lichaam ging heel hard achteruit. En deze keer uitte het zich in problemen met het verteren van voedsel. Fulltime opvang bleek de enige oplossing. Het was een van mijn moeilijkste beslissingen ooit. Gelukkig vonden we een geweldige plek met super lieve vrouwen die onze dochter Vlaams leerden spreken en mij hielpen waar nodig.

Ik vond het verschrikkelijk moeilijk elke keer weer wat op te moeten geven. Want als je alles hebt moeten opgeven, wat ben je dan nog waard? Dat is een lastig vraagstuk geweest. Gelukkig gaf ik mijn moederrol natuurlijk niet op; een moeder was ik en bleef ik en daar genoot ik erg van. Er kwam zelfs een tweede dochter bij! Ook kreeg ik er andere rollen bij, zoals die van piloten-vrouw en expatvrouw. Dus gelukkig had ik nog steeds een rijk leven, maar het koste wel wat aanpassingstijd voordat ik dat in kon zien…

LEES HIER:
DEEL 1 HOE HET ALLEMAAL BEGON

DEEL 2: TENENKROMMENDE UITSPRAKEN VAN ARTSEN

EN HIER STELT MYRTHE ZICH VOOR EN VERTELT MEER OVER HAAR LEVEN

————————————————————————————————–

Een post concussion disorder is de term voor de klachten die patiënten houden als ze niet goed herstellen van een hersenschudding. De klachten zijn enorm divers en het verschilt erg per patiënt, maar de gevolgen zijn vaak heftig. Het is heel lastig om een compleet beeld van mijn klachten te geven, maar dit is een kleine illustratie.

Bij mij persoonlijk betekende het de eerste jaren dat ik bijv. hoofdpijn had alsof mijn schedel openbarstte, met een zonnebril op mijn hoofd en de gordijnen dicht binnen in huis rondliep, het bijna onhoorbare geluid van een koelkast of computer door merg en been ging, ik me moest stabiliseren aan meubels als ik opstond omdat ik zo duizelig was en dat ik niet ging eten en drinken als het niet naast me klaar stond omdat het teveel moeite kostte om het te maken of op te halen. Ik heb ook een aantal jaren enorm heftige chronische pijn gehad die ervoor zorgde dat ik de meeste dagen met ondraaglijke pijn in bed lag. Uiteindelijk is de intensiteit van de klachten afgenomen door de tijd en het aanpassen van mijn leven. De klachten die na dertien jaar nog altijd aanwezig waren was ten eerste een chronische vermoeidheid. Ik was altijd elke dag super moe, van opstaan tot naar bed gaan, alles kostte teveel moeite en zonder middagslaapje kon ik sowieso de dag niet doorkomen. Daarnaast was ik altijd snel duizelig, ondanks mijn dagelijkse medicatie daarvoor. Verder had ik heel veel moeite met cognitieve taken, ik kon niks organiseren, ik kon niet koken, ik kon geen boodschappen doen, ik had heel veel moeite met rijden, ik kon niet rekenen en alles was heel snel teveel. Ik kon gelukkig soms over mijn grenzen heen gaan, omdat mijn adrenaline het dan overnam. Zo kon ik toch een leven hebben en aan activiteiten meedoen, maar achteraf kreeg ik altijd een ‘rekening’ gepresenteerd in de vorm van dagen/ weken in bed.

mm
As Salam Alaykom, Ik ben Myrthe en woon sinds 2014 in het midden oosten. Eerst in Saoedi-Arabië en nu in Qatar. Met een man als piloot wist ik dat we een internationaal leven zouden krijgen en dat bevalt ons erg goed. Ik schrijf voor De Wereldwijven graag over alledaagse dingen die in het buitenland net even anders gaan.