In het vliegtuig terug naar Japan lees ik wat Nederlandse tijdschriften en scroll ik door mijn tijdlijn en de perfecte plaatjes lachen me toe. Alles moet nieuwer, hipper, sneller, mooier, beter….

Waar scoor je de mooiste outfits, hoe maak je de perfecte smokey eyes, hoe vind je morgen de liefde van je leven, wat zijn dé vakantiebestemmingen waar je geweest moet zijn, met welk filter komt je foto het best uit? Maar wat als je leven niet aan het ideaalplaatje voldoet, en die kans is veel groter. Hoe ga je daarmee om? Misschien helpt het om er eens met een Japanse blik naar te kijken.

De schoonheid van de imperfectie

In Japan verstaan ze de kunst om perfectie na te streven. Als sushichef twintig jaar unagi-sushi (sushi met paling) maken totdat die sushi perfect is; eindeloos oefenen op calligrafie totdat de penseelstreek precies zo is als die moet zijn. En dat vindt men niet saai maar juist bevredigend en nastrevenswaardig. Maar naast het streven naar perfectie omarmen Japanners juist ook de schoonheid van de imperfectie. 

“Mos op een verweerde steen, een koperen dak dat door de tijd een mooi turquoise patina gekregen heeft, dat leren jack dat met de jaren alleen maar meer mooier wordt.”

In Japan hoort de acceptatie dat niets blijft zoals het is bij het leven. Dit komt oorspronkelijk uit het Boeddhisme en wordt Wabi Sabi genoemd: alles verandert en is op een zeker moment eindig. En dat is juist mooi (of zelfs mooier) en kent een vleugje nostalgie of zelfs melancholie. Mos op een verweerde steen, een koperen dak dat door de tijd een mooi turquoise patina gekregen heeft, dat leren jack dat met de jaren alleen maar meer mooier wordt.

Foto: Olga Grant

Gebroken porselein van goud

Een prachtig voorbeeld daarvan is Kintsugi: de kunst om gebroken porselein liefdevol en met veel geduld weer aan elkaar te maken met urushi-lak en goudpoeder. Het woord kintsugi komt van het Japanse kin (goud)  en van tsugi (verbinden) en betekent dus letterlijk ‘verbinding van goud’. De bedoeling van kintsugi is niet om de breuk onzichtbaar te lijmen maar juist duidelijk eruit te laten springen door de gouden kleur. Eigenlijk wordt de breuk, de imperfectie, juist de eye-catcher en voegt er een nieuwe schoonheid aan toe.

Een ander mooi initiatief is het Nozomi-project; nozomi betekent ‘hoop’ in het Japans. In het dorp Ishinomaki wordt van servies dat stuk is gegaan tijdens de aardbeving en de daaropvolgende tsunami van 2011 prachtige sieraden gemaakt onder het motto turn devastation into something beautiful. De sieraden worden gemaakt door vrouwen die alles zijn kwijtgeraakt in de tsunami en zo de kans krijgen een nieuw bestaan op te bouwen.

Ik heb veel bewondering voor dit project en de manier waarop deze vrouwen een horrorscenario in iets waardevols hebben weten te veranderen. Het gezamenlijk maken van deze sieraden is namelijk naast een bron van inkomsten ook een manier om de gemeenschap weer op te bouwen.  Ik heb zelf inmiddels een prachtige Nozomi-ketting die ik met veel plezier en respect draag.

Foto: Amanda Rooden

“Koester de goudlijntjes van je leven die je maken tot wie je bent.”

Het zou toch mooi zijn als we allemaal een flinke scheut Wabi Sabi aan ons leven kunnen toevoegen om de schoonheid in ons eigen leven te kunnen zien, te kunnen genieten van klein geluk, onze eigen imperfecties en die van anderen te accepteren en los te laten hoe het moet zijn en te waarderen hoe het is. Laten we in het vervolg ook in ons leven scherven en ontbrekende stukjes geduldig en liefdevol met goud repareren. Koester vervolgens deze goudlijntjes van je leven die je maken tot wie je bent.

mm
Konnichiwa, ik ben Amanda en ik woon sinds begin 2018 met mijn man en jongste zoon in hartje Tokio. Onze oudste zoon studeert in Rotterdam. Ik heb mijn baan als HR-manager opgezegd om me in een totaal andere cultuur onder te dompelen. Dat bleek een goede keuze en ik geniet volop van mijn leven in Japan. Via De Wereldwijven laat ik jullie graag meegenieten!