Shalom lekoelam vanuit Israël! Ik ben in 1964 geboren in Paramaribo, Suriname en groeide op in een multiculturele samenleving. Mijn ouders waren nog erg jong toen ik geboren werd dus besloten mijn grootouders mij groot te brengen…Ze waren heel streng en gaven mij in die tijdsgeest veel mee waar ik, naarmate ik ouder werd, tegen ging ageren.

Zoals bijvoorbeeld hun ideeën over taal, huidskleur en andere vooroordelen… Toch waren mijn grootouders voor die tijd vooruitstrevend. Mijn oma was direct afstammeling van de eerste immigranten uit Java en mijn opa was van creools, joods, Franse komaf. Een Javaan en een Creool was not done. Hun huwelijk heeft 54 jaar geduurd tot de dood hen scheide…

Het was bijvoorbeeld voor mij niet toegestaan het Sranan Tongo, de taal die zijn oorsprong heeft in de slaventijd, te spreken. Maar nieuwsgierig en leergierig als ik was, leerde ik het Sranan Tongo stiekem op school van mijn medeleerlingen. Als kind weigerde ik het verschil in huidskleur, ras of geloof te gezien. Ik heb nooit het verschil gezien omdat ik ervan overtuigd ben dat wij als mensen allemaal gelijk zijn. 

Het leven gebeurt terwijl je andere plannen maakt

Als jongvolwassene emigreerde ik in 1987 naar Nederland. Daar wilde ik fotografie studeren omdat mijn passie voor het vastleggen van momenten was geboren. Mijn eerste camera was een Nikon waar ik enorm trots op was. Ik heb vele uren doorgebracht in de dierentuin en langs de Suriname rivier met die camera.

Maar het leven gebeurt terwijl je andere plannen maakt en al gauw trad ik in dienst bij de gemeente Amsterdam. Bij de GG&GD voor de afdeling Jeugdgezondheidszorg waar ik 12,5 jaar heb gewerkt. Als consultatiebureau en schoolarts-assistente kreeg ik de vrijheid om protocollen en handboeken te schrijven. Van het een komt het ander. Ik werd actief lid en vice voorzitter van de Ondernemingsraad. Hier heb ik geleerd hoe het achter de schermen er aan toegaat wanneer beleid wordt voorgeschreven. En dat niet alle werknemersrechten vanzelfsprekend zijn…

Wonend in de Bijlmermeer leerde ik mijn buren kennen, niet wetende dat zij mijn aanstaande schoonouders zouden worden. Ik leerde mijn toekomstige echtgenoot kennen en verliefd verhuisden wij vanuit de hoge flats uit de Bijlmermeer naar de betaalbare lage woningen in de Gaasperplas in Amsterdam Zuidoost. 

De kiem werd gelegd

Mijn man werkte voor een groot automerk dat ging fuseren en enkele medewerkers kregen een andere standplaats in Europa, zo ook mijn man. Ondertussen waren wij een hecht gezin van drie en maakten we al plannen voor vertrek. Maar omdat de verhuisdatum steeds maar niet duidelijk werd en het voor ons enorm belangrijk was dat onze zoon tijdig met het nieuwe schooljaar kon beginnen, zagen wij af van de verhuizing. De kiem was toen echter wel gelegd om Amsterdam te verlaten… 

Voor het eerst in Israël…

In 1995 gingen we voor het eerst naar Israël op visite bij de familie van mijn man. Al bij aankomst voelde ik mijn emoties opkomen. Maar wat waren dat voor emoties? Ik kende deze plek niet. Terwijl iedereen wachtte in de rij om uit het vliegtuig te stappen, werden die emoties heftiger. In de deuropening van het vliegtuig voelde ik de eerste warme zonnestralen, rook ik intense geuren (en dan bedoel ik niet die van de kerosine) en zag ik alle kleuren die een mens zich kan indenken. En toen was het daar! De tranen biggelden over mijn wangen en mijn man vroeg wat er aan de hand was. Snotterend zei ik: “ik ben thuisgekomen”. Dat was mijn eerste kennismaking met Israël… 

Op de laatste avond keken wij vanaf de wijk Gilo over de stad Jeruzalem naar alle lichtjes in de verte. Mijn stemmetje van binnen zei: ik kom gauw terug! Tijdens dit eerste bezoek verpande ik mijn hart aan de bewoners en het land. Tegen mijn man zei ik: “hier wil ik oud worden en sterven”. Hij dacht dat dit (vakantie) gevoel zou wegebben maar mijn liefde voor het Israël bleef onverminderd. Ik sprak er echter niet meer over omdat wij nog midden in het leven in Nederland stonden.

Tot eind 2009. We gingen met z’n tweeën naar Zuid Afrika. Een schitterend land met zoveel contrasten, zoveel schoonheid en het land dat ons het inzicht gaf dat wil je je dromen laten uitkomen je ook bereid moet zijn het roer helemaal om te gooien…

Het roer om! Op naar het land van mijn dromen

Ik wist ineens wat ik wilde gaan doen en schreef mij in voor een opleiding tot verzorgende in de ouderenzorg. Het was pittig, om op je 46e weer fulltime te gaan studeren. Maar ik heb ervan genoten! Tijdens mijn tweejarige opleiding wist ik al dat ik niet in Nederland zou blijven om mijn opgedane kennis en ervaring te delen. Mijn wens om in Israël oud te worden en te sterven was nog steeds aanwezig…

In mei 2013 emigreerden mijn man en ik naar Israël, met drie koffers en onze dertienjarige Jack Russel. Voor onze emigratie maakten we gebruik van de ‘Wet op Terugkeer’ (The Law of Return), een Israëlische wet die dateert van 5 juli 1950. Hierin staat vermeld dat iedereen waar ook ter wereld die van (gedeeltelijke) Joodse komaf is, en dat is mijn man, het recht heeft zich in Israël te vestigen.

De voorbereidingen op onze emigratie hebben een jaar geduurd en terugkijkend heeft dat z’n vruchten afgeworpen. Ik kan zeggen dat wij een zachte landing hebben gemaakt in het land van mijn dromen. Terwijl wij de inburgeringscursus volgden, kon ik binnen enkele maanden beginnen op een verpleegafdeling in Jerusalem. Bijna alles was anders, zowel positief als wel minder positief. Ondanks mijn gebrekkige kennis van de taal toen, heb ik vele mooie contacten kunnen leggen met mijn patiënten en hun families.

Blijven dromen en je kansen pakken

Nú, bijna zes jaar verder, ga ik een nieuwe droom verwezenlijken. Ik heb veel geleerd en gezien van hoe ouderenzorg verleend wordt in Israël. Maar vooral over hoe men hier omgaat met mensen met dementie. Daar is nog een hoop te doen. Nu ben ik voor mijzelf begonnen en geef ik workshops, lezingen en trainingen te geven over hoe bewust om te gaan met mensen die lijden aan elke vorm van dementie.

Het is een hele nieuwe wereld voor mij om een entrepreneur te zijn. Maar net als elke nieuwe kans die ik tegenkom om anderen te helpen, pak ik deze ook met beiden handen aan. Vooralsnog zal Israël mijn werkgebied zijn maar met online adviezen en trainingen geven daarbuiten maak ik mijn droom compleet. Niet zo lang geleden kreeg ik een mooi compliment:

“Jij zit vol verrassingen, jij pakt gewoon de kansen die er zijn, met lef!

En zo is dat.

GEINSPIREERD WORDEN DOOR ANDERE WERELDWIJVEN? LEES HIER HUN VERHALEN

mm
Shalom, ik ben Sissy Keizer en woon sinds 2013 samen met mijn man in Jerusalem, Israël. Ik werk als verzorgende voor ouderen met dementie en chronische ziekten in een verpleeghuis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over het leven, wonen en werken in een land met een enorme historie, vol inspiratie, innovatie op velerlei gebied maar ook met haar controversen.