Een onderwerp waar ik de laatste tijd veel over nadenk, is vriendschap. Ik ben iemand die houdt van veel mensen om zich heen. Nooit is iets te gek, nooit is iets teveel. Een druk sociaal leven, altijd veel mensen over de vloer… Dat is voor mijn gezin heel normaal, de kinderen groeiden zo op! Ze hebben meer ooms en tantes dan dat onze beide ouders ooit kinderen zouden kunnen krijgen en ook opa’s en oma’s hebben ze zonder bloedband. 

Wij hadden zo’n touwtje uit de brievenbus zoals Jan Terlouw een tijdje geleden beschreef…. Een touwtje dat vrijwel altijd naar buiten hing. Alle vriendjes en vriendinnetjes wisten dat ze altijd binnen konden komen. En wanneer het touwtje niet naar buiten hing, waren we niet thuis of er moest echt even huiswerk gemaakt worden.

Het touwtje uit de brievenbus

Dat touwtje uit de brievenbus…Gewoon omdat het kon, en gewoon omdat het gezellig was. Het gebeurde dan ook regelmatig dat ik aan het koken was en een moeder uit de buurt belde: “He Mir, is één van mijn kinderen toevallig bij jou?” Dan ging ik naar de gang, en checkte het aantal vreemde schoenen onder de kapstok. “Zou kunnen. Wacht even”. Ik riep naar boven, en vaak kreeg ik dan een “Ja, ik ben hier! Wat eten jullie??” Hoe ik daar van kon genieten… 

Onze achtertuin was vrij aan de achterkant. We hadden geen achterom, en daar genoten we van. Water met ‘tamme’ eendjes, nestend in de tuin, en tikkend aan de achterdeur voor brood. De poort naar onze beide buren. Nooit op slot, altijd open. Als er iets was, dan waren we er! Zonder hindernissen…

Wat een rijkdom!

Zoals ik het nu schrijf, besef ik eigenlijk wat een rijkdom dat eigenlijk was. Bij ons was iedereen altijd welkom, en andersom was dat meestal ook zo. Ondanks de drukke werkdagen en verplichtingen in Nederland, hadden we een heerlijk sociaal leven. Ik durf met recht te zeggen dat ik mijn vriendinnen net zo erg mis als de kinderen hun vrienden en vriendinnen missen. Nu ik in Zuid Afrika woon, besef ik me meer en meer dat de vriendschappen met de vrouwen hier niet hetzelfde zijn als in Nederland. Natuurlijk heb ik inmiddels best een aantal vriendinnen gemaakt, maar het is echt anders.

De vrouwen hier in Zuid Afrika hebben andere prioriteiten. Vaak zijn ze veel bezig met hun uiterlijk. Ik zie dat de dames om mij heen wekelijks een bezoek brengen aan de kapper en de nagelstyliste. Ze doffen zich helemaal op voor een avondje “Boerekos” bij de Venue om de hoek. Voor mij een beetje onbegrijpelijk. Ik ben het liefst in de weer met een knot op mijn hoofd omdat het anders te warm is om iets te doen.

De meeste mensen hebben hier van ’s morgens vroeg tot s’avonds laat een hulp in huis Ik doe nog steeds alles liever zelf. Wanneer je gesprekken voert, gaat het altijd over koetjes en kalfjes, over wat er op tv komt en wat er wel niet gebeurd is in de buurt. Over de kinderen wordt nooit gesproken, en over relaties al helemaal niet. Ik heb een paar vriendinnen tegen wie ik wel iets kan vertellen, maar waarvan ik altijd een heel correct antwoord terug krijg. Het blijft een beetje oppervlakkig…

Nederlandse vrouwen, een bijzonder slag

Gelukkig wonen er een paar Nederlandse vrouwen rondom Johannesburg en Pretoria waarmee ik soms een kop koffie drink. Vorig jaar spraken we zelfs een weekend af. Heerlijk hoe dat dan gaat! We kennen elkaar amper, maar de koetjes en kalfjes maken meteen plaats voor bevallingen, relatie, seks, en even lekker klagen op z’n Hollands! Zo grappig hoe we op 10.000 kilometer van Nederland vandaan op z’n Nederlands even kunnen bijkletsen! Fantastisch hoe eerlijk en open we allemaal zijn, een uitzondering daar gelaten die er nog even in moet komen.

Ongegeneerd gek doen, heel hard lachen en gewoon genieten van het leven… We kletsen over de kinderen, natuurlijk over onze mannen, over onze kwaaltjes en schamen ons nergens voor. We geven elkaar goed bedoelde adviezen, troosten en geven een knuffel wanneer nodig. Nederlandse vrouwen…ik denk dat we echt een bijzonder slag vrouwen zijn. Ik spreek uiteraard niet voor of over iedereen, maar na al vele malen in het buitenland gewoond te hebben, durf ik te zeggen dat we echt mooie vrouwen zijn! Allemaal op onze eigen manier, allemaal als individu.

Nederlandse vrouwen in een groep kunnen misschien wel eens bedreigend overkomen. Niet omdat we zo groot en stoer zijn of omdat we zo’n grote mond hebben maar vooral omdat we vrouwen zijn met een open mindset en we heel veel plezier kunnen hebben. We lachen hardop tot de tranen over onze wangen rollen en genieten. Van en met elkaar.

Lieve Nederlandse vrouwen overal ter wereld…

Lieve Nederlandse vrouwen over de hele wereld, ik denk oprecht dat het belangrijk is om jezelf af en toe extreem te verwennen met een bakkie koffie op een terras met een ander wereldwijf! Gewoon om even je hart te luchten, om even je ei kwijt te kunnen en vooral om even begrip te voelen. We hebben geen bloedband, maar dat hoeft ook niet. We hebben een ander soort band, een band die onzichtbaar is, en tegelijk ook weer niet! Eigenlijk herkennen we elkaar prima en delen een hele belangrijke schakel. Die schakel is Nederland. Dat kleine landje in Europa, dat land wat de wereld wil veranderen, maar eerst echt bij zichzelf moet beginnen, dat land ja…

Hier in Zuid Afrika heb ik geen touwtje meer uit de brievenbus, maar weet dat jullie welkom zijn. Altijd, wanneer nodig, voor een “hug in a mug”, een flinke knuffel, of even heerlijk lachen. Ik heb zelfs een bed voor je, en een bakkie en de vraag “wat eten jullie vanavond?” kan nog steeds gesteld worden… Er is altijd genoeg! ( Dat leer ik nooit meer af 😉)

mm
Ik ben Mirjam, wonend in Zuid Afrika. Samen met mijn man Paul, en onze 3 kids Zoë, Perrin en Maylin. We ruilden 2 jaar geleden ons leven vol zekerheden in voor een onzeker leven in het land waar we al 18 jaar verliefd op waren. In 2001 brachten Paul en ik samen 8 weken door in dit bijzondere land. Toen wistten we al dat we ooit terug zouden keren... Met alle liefde neem ik jullie af en toe eens mee op avontuur. Mijn avontuur, als wereldwijf in Zuid Afrika.