Ik heb altijd gevonden dat je niet gay hoeft te zijn, om de rechten van de LGTBQ-community te verdedigen. Net zoals dat ik geen aanstoot neem als iemand zegt ´dat is zo potterig´, ik zie simpelweg niet in waarom ik me moet weren tegen iets wat ik niet als belediging zie. In Nederland delen de meeste mensen om mij heen die visie. Maar met mijn emigratie naar Colombia kwam ik in ander vaarwater.

De verre afstand tussen theorie en praktijk

Colombia is in theorie voor Zuid-Amerikaanse begrippen vooruitstrevend; het homohuwelijk is erkend en ook in Colombia mogelijk en koppels van hetzelfde geslacht kunnen kinderen adopteren. De praktijk is echter héél anders. Toevallig heb ik vrij veel homoseksuele vrienden (alleen mannen, hoe dat precies komt weet ik ook niet zo goed). Geen van hen is openlijk homoseksueel op het werk, uit angst om ontslagen te worden. Een aantal vertellen niks aan hun families en tegen huisgenoten zeggen ze dat hun vriend een ´verre neef´ is of ´gewoon een vriend´. In het openbaar zullen ze zelden affectie tonen. Het verschil tussen theorie en praktijk werd ook afgelopen week weer pijnlijk duidelijk.


Deze afbeelding werd beschikbaar gesteld door Valentino de la Rossa, die als je Spaans speekt sowieso erg grappig is. Te volgen op Instagram of Facebook. Er staat ´Ik loop hand in hand met wie ik verdomme wil, en waar ik verdomme wil´.

Watskeburt?

Afgelopen week zoenden twee mannen elkaar in een van de duurste en luxe winkelcentra van de hoofdstad Bogotá. Een andere man nam daar enorm veel aanstoot aan en haalde verhaal door te zeggen dat de twee mannen elkaar onzedig betastten in het bijzijn van minderjarigen. De man begon te schreeuwen, dreigen en volgens sommige getuigen agressief gedrag te vertonen. Het koppel zelf beweert dat ze weliswaar zoenden maar dat het daar absoluut bij bleef, wat door het management van het winkelcentrum, na het kijken van de videobeelden, bevestigd is. Maar de politie heeft juist het koppel bestraft voor ´ongehoord publiek gedrag´ terwijl de agressieve man er zonder bestraffing vandoor gaat.D

Zoenen voor gerechtigheid

En het is juist dat feit, wat woede veroorzaakt. Ook bij Pedro Santos, een bekende voorvechter van LGBTQ-rechten in Colombia (en toevallig ook het neefje van oud-president Santos, en de zoon van de huidige Colombiaanse ambassadeur in de VS). Hij organiseert nu een ´besatón´ in hetzelfde winkelcentrum. Op 17 april wordt iedereen opgeroepen om aandacht te vragen voor dit probleem. En hoe? Ik vind het behoorlijk ludiek. Een zogenaamde besatón, een combinatie tussen het woord beso, wat kus betekent, en een marathon. Mannen met mannen, vrouwen met vrouwen, mannen met vrouwen, het maakt niet uit. Hij wil op deze manier aandacht vragen voor het respecteren van de verschillen tussen mensen.

Ik woon niet in Bogotá, maar geef m’n man morgen een extra dikke kus. Want zeg nou zelf? De liefde zou toch voor iedereen moeten zegevieren?

mm
Hola! Ik ben Floor Veer en woon sinds 2011 in Colombia. Samen met mijn man heb ik een exportbedrijf van biologisch fruit. Daarnaast ben ik lokale vertegenwoordiger voor PUM en heb ik een eigen tekstbureau . Colombia is een heel mooi, maar vaak ook spannend land, met behoorlijk wat corruptie en inkomensongelijkheid. Welke impact dat heeft op vrouwen en meisjes, zet ik graag voor de Wereldwijven op papier!