Wereldwijf Amal reisde onlangs af naar Marrakech. Haar allereerste ontmoeting met deze bruisende stad was ongeveer vijf jaar geleden. Als haar Nederlands-Marokkaanse vriendin voorstelt om samen naar Marrakech te gaan, twijfelt ze geen moment. Ze is zo benieuwd naar alle veranderingen die de stad in die vijf jaar heeft doorlopen! Met die gedachte vertrekt ze vanuit Eindhoven naar Marrakech…

Samen reizen, schept een band

Mijn vier uur durende vlucht, vliegt letterlijk voorbij. Ik kom in gesprek met twee dames naast mij van ongeveer vijftig jaar die mij vertellen dat ze al sinds de lagere school vriendinnen zijn. Ondanks het feit dat een van de vriendinnen van Zeeland naar Zuid Limburg verhuisde toen ze nog klein waren, hebben ze altijd contact gehouden en maken ze zo nu en dan een reis. Deze keer gaan ze net als ik een paar dagen naar Marrakech!

Ik vind het intrigerend hoe hun vriendschap zich bleef ontwikkelen en hoe ‘samen reizen’ zo betekenisvol werd in hun vriendschap. Na wat kletsen en pepermuntjes, vragen ze mij om raad bij voor een hamam. Het magische Le Bain Bleu natuurlijk! Of ze de magie van deze hamam uiteindelijk nog hebben beleefd, blijft voor mij natuurlijk een raadsel, maar dat kan bijna niet anders.

Wat een rust!

Het allereerste wat mij opvalt is het vliegveld in Marrakech. Het hoge plafond en de blinkende marmeren vloeren, er heerst een bepaalde rust, wat ik op geen enkel ander vliegveld ooit tegen ben gekomen. Vijf jaar geleden was dat hier wel heel anders. Overvol met taxichauffeurs, reizigers en familieleden die afscheid namen. Op een enkele reiziger en wat medewerkers na, waren al deze mensen nu nergens te bekennen. Mijn vriendin zei het treffend: “Wat is het rustig hier hé! De veiligheidsregels zijn aangescherpt. Je mag alleen het vliegveld in, als je vliegt, of een medewerker bent. Ieder ander moet buiten het vliegveld te wachten. En je koffers worden al bij de ingang gecontroleerd.” Voordat we naar buiten lopen, zie ik dat de douanes inderdaad bij de entree van het vliegveld staan.

Mijn vriendin belazer je niet

Buiten staan alle taxichauffeurs zoals altijd, te wachten om de reizigers naar het levendige Marrakech te brengen.  Ook wij worden benaderd. Maar mijn vriendin spreekt de taal en is het niet eens met de prijs die de chauffeur aanbiedt. Bovendien wil hij zijn kilometerteller niet aan zetten. Ze raakt in een verhitte discussie met een van de taxichauffeurs, over de ritprijs van 2000 dirham (ongeveer 20 euro) en zegt als snel: “Kom Amel, deze man probeert mij als Marokkaanse te belazeren. Je moet hier nooit in een taxi instappen als ze weigeren hun teller aan te zetten!”

De kleuren van Marrakech

Ik wandel met mijn koffers achter mijn vriendin aan naar de openbare weg. Daar schijnen chauffeurs te zijn die je wel voor een reële prijs in 5 minuten naar de stad brengen! Als we een taxi gevonden te hebben, begint onze rit. Ik kijk naar buiten. Naar de straten van Marrakech, de gekleurde muren, gezinnen die er wandelen en de jongeren die, tussen de stoet van auto’s, van alles proberen te verkopen. Onze chauffeur doet zijn radio wat zachter en de Adhan klinkt in onze kleine taxi van alle kanten. In de verte zie ik de Koutoubia moskee.

Als we de buurt l’Hivernage binnen rijden wordt het silhouet van de Moskee steeds kleiner. Het oogt op een gesloten gemeenschap, met grote villa’s en hekken en muren waarover  prachtige planten en rozen groeien. Daar staat ook ons hotel, tussen heel veel andere hotels in deze wijk. Vijf jaar geleden verbleef ik in een wat meer kleinschalig hotel, iets dichter in de buurt van de medina.

Kofferdragers, ik kan er niet aan wennen

Waar ik mij altijd over verbaas in het buitenland is, dat er mensen zijn die mijn koffers dragen. En ook al wijs ik het aanbod altijd af, het eindigt er toch in dat het gebeurt en ik uiteindelijk die fooi geef. Zou dit koffer dragen fenomeen daadwerkelijk lonend zijn? Ik weet nog dat ik datzelfde ongemakkelijke gevoel had toen ik in Mexico-City was, en er in de supermarkt ouderen klaar stonden om mijn boodschappen in te pakken.  Dat beeld heeft bij mij iets permanent ongemakkelijks achterlaten. Het voelt verkeerd…

8 tips in betoverend Marrakech!

In Marrakech wandel ik door een euforische droom in Jardin Marjoelle, ik verwen mezelf in de Hamam Le Bien Bleu, waar je alleen maar komt door de doolhofjes van de Medina. Na dagen van verschillende Tajine uitgeprobeerd te hebben, snakt mijn maag naar de vegetarische gerechten van de Earth café, waar ik na een bezoekje aan de tentoonstelling van Dar Bellarj, heerlijk heb gegeten.

In de avonden en de nachten word ik betoverd door het uitgaansleven in L’Hivernage! De lounges met waterpijpen, de dansshows in het oude casino, nu nachtclub, Theatro waar we zelf ook dansen tot diep in de nacht. Alles wordt uit de kast getrokken voor een voortreffelijke show! Het doet me denken aan de film Much Loved van Nabil Ayouch.

Om mij terug te trekken uit alle drukte van de stad, besloot ik iets te doen wat ik zo goed ken uit mijn jeugd: een bezoekje aan het Henna café.  Midden tussen de kleine woonwijkjes met Riads, waar buurtkinderen heel graag Engels of Frans met toeristen spreken en ik, met mijn klein beetje kennis van het Arabisch, in grappige situaties terecht kwam als mensen mij de weg probeerden uit te leggen… Maar toen ik eenmaal het café gevonden had, leidde een trap mei eerst naar een klaslokaal waar les werd gegeven, en daarna naar het terras, waar het henna café was.  Ik genoot van de aromatische groene thee en at wat traditionele hapjes. Terwijl er een kleine schildpad uit een hoekje kwam wandelen, werd er met organische henna op mijn hand getekend. Dit café is echt de plek om je henna te zetten en te doneren aan een goed doel!

WIL JE NOG EEN SUPERTIP VOOR JE NAAR MARRAKECH VERTREKT? KIJK DAN HIER!

mm
Hi, Ik ben Amel, student 'social work' oftewel geestelijke gezondheidszorg. Momenteel woon ik in Rotterdam en ben ik actief in allerlei maatschappelijke bewegingen rondom diversiteit en vrouwenrecht. Naast mijn studie werk ik in de forensische zorg waar ik ex-gedetineerden ondersteun bij de terugkeer in de maatschappij. Daarnaast ruim ik tijd in om te kunnen reizen, verhalen van anderen te ervaren maar vooral ook, om de wereld in al haar kleuren en verschijningen steeds weer opnieuw te ontmoeten. Ik schrijf er graag over voor De Wereldwijven.