Mijn eerste buitenlandervaringen had ik een aantal jaar geleden tijdens mijn opleiding. Voor stages woonde en werkte ik in Frankrijk en de Verenigde Staten. Nadat ik terugkwam in Nederland ontmoette ik mijn grote liefde tijdens onze Masterstudie…

Hij kwam uit Egypte en besloot kort na ons afstuderen in Nederland te blijven. Deels vanwege zijn vervolgstudie, deels natuurlijk vanwege onze verkering die op afstand tussen Cairo en Amsterdam lastig bleek. Nadat we in 2016 trouwden naast de piramides van Gizeh waarbij al onze dierbaren uit Nederland over kwamen en zich moeiteloos mengden met de Egyptische gasten, begon het plan om samen naar een nieuwe plek te verhuizen steeds meer vorm te krijgen.

Op avontuur met ons multi-culti gezin

In het laatste jaar van de PhD studie van mijn man kwamen er verschillende opties aan bod; de één ver buiten Europa, de ander dichterbij huis, maar toen een werkgever in Lissabon een concreet voorstel deed besloten we dat we deze kans niet moesten laten lopen. Naast het opgeven van mijn baan en drukke sociale leven in Amsterdam waren er tal van redenen om het niet te doen, maar die éne reden om ervoor te gaan was voor ons genoeg. We wilden het avontuur aangaan! In de tussentijd raakte ik in verwachting van onze dochter Jade die in november 2018 in Amsterdam geboren is. Een Nederlands-Egyptisch meisje dat opgroeit in Lissabon: over Wereldwijven gesproken!

Expat-vrouw, ik?!

Laat ik beginnen met het feit dat ik wat moeite heb met de term ‘expat-vrouw’ vanwege de zweem van afhankelijkheid die daar omheen hangt. In Nederland had ik een geweldige baan, waarvoor ik regelmatig de wereld over reisde. Die te moeten opgeven om samen met man en baby van drie maanden mijn draai te vinden in een nieuw land, zonder directe dagelijkse invulling in de vorm van een baan, was best een ding. Daarnaast gier(d)en de hormonen nog door mijn lijf en merkte ik dat ik veel waarde hechtte aan ons sociale netwerk van familie en vrienden in Nederland waar we de eerste maanden met onze dochter zo opgebouwd hadden.

Ik ruilde de sociale drukte en zoute drop in voor bicas en een Pastel de Nata verslaving. 

Gelukkig vonden we al snel een fijn huis in het noorden van Lissabon. Daarnaast begon mijn man met zijn baan als professor aan de lokale universiteit. Zijn dagen vulden zich met het ontmoeten van nieuwe mensen, het uitbouwen van zijn onderzoek en het plannen van research trips naar exotische bestemmingen. Het contrast tussen ons werd te groot – de gelijkwaardigheid tussen zijn flitsende start en mijn dagen tussen de luiers raakte zoek… Tijd voor actie!

Geen vaccinaties = geen opvang

Om te beginnen wilde ik hier een opvang vinden voor Jade. Opvallend in Lissabon is dat alle kinderopvang fulltime is: er zijn simpelweg geen werkende ouders die parttime werken. Lonen in Portugal liggen gemiddeld rond de €1.000 per maand en daarmee kunnen veel gezinnen zich de luxe van een parttime werkende ouder niet permitteren. Daarentegen zijn de kosten van fulltime opvang hier ongeveer een kwart van de kosten in Nederland, en brengt deze opzet veel flexibiliteit met zich mee: ik kan haar brengen en halen wanneer ik wil.

Een fijne opvang was snel geregeld en we bleken geluk te hebben: voor de meeste crèches is al gauw een wachtlijst van anderhalf jaar. Eén van de dingen die me direct opviel is dat er in Portugal geen sprake is van een discussie rondom vaccinaties: om je aan te kunnen melden op een kinderopvang ben je verplicht een vaccinatieboekje te overhandigen. Geen vaccinaties, geen opvang.

Egypte? Is dat een land van herkomst?

Dankzij deze kinderopvang heb ik mijn handen wat vaker vrij, onder andere om Portugees te leren. Want hoewel het merendeel van de Lisboetas redelijk Engels spreekt is het in het dagelijks leven essentieel enige kennis van de Portugese taal te hebben. Al is het alleen maar voor de overheidsinstanties waar je gerust een dag kwijt bent om een burgerservicenummer (een zogenaamde NIF) aan te vragen en zomaar nog drie keer terug kunt komen voor een stempel bij een ander loket.

Grappig is overigens dat een Nederlander die naar Portugal verhuist geen uitzondering is, maar dat mijn man met zijn Egyptische nationaliteit een ware attractie is. Alleen al daarom was een NIF aanvragen een beproeving: de ambtenaar in kwestie had nog nooit een aanvraag van een Egyptenaar gekregen en kwam tot de conclusie dat Egypte niet eens staat aangegeven in het menu van ‘land van herkomst’.

Starten met een schone lei en een ‘open mind’

Mijn drang om altijd zo efficiënt mogelijk te werk te gaan wordt hier aardig op de proef gesteld, maar ik moet eerlijk toegeven: het bevalt me steeds beter om mee te gaan in het rustige ritme van het alledaagse leven hier. Bovendien heeft het starten met een schone lei me tot nu toe ook enorm veel gebracht: van een fijne vriendschap met onze Portugese buurvrouw tot een dagelijkse bica (espresso) en Pastel de Nata bij de bakker op de hoek; het voelt fijn om met een blanco blad open te staan voor nieuwe ervaringen.

Vanuit hier wil ik jullie graag zo nu en dan op de hoogte houden van ons leven in Lissabon als jong gezin. Leuk als jullie meelezen!

Até logo!

ONTMOET HIER MEER WERELDWIJVEN

mm
Bom dia! Mijn naam is Manon en begin 2019 ben ik samen met mijn man (een ‘vernederlandste’ Egyptenaar) en onze dochter Jade (destijds 3 maanden) verhuisd naar de stad van de Zeven Heuvels: Lissabon! Vanuit hier houd ik jullie op de hoogte van ons Portugese leven als jong gezin.