In Nederland stond ik als advocate op mijn 33e nog op de Top 50 lijst van meest invloedrijke vrouwen in de verzekeringssector. Then, life happened …  

Ik nam in 2016 tijdelijk afscheid van de verzekeringssector wegens een IVF-traject. Tenminste dat dacht ik. Het was eind april 2016 toen mijn man thuis kwam en zei: “Schat, we verhuizen naar Texas!”. Mijn reactie: “Pardon?!”

Dit kon er ook nog wel bij

Die zag ik dus even niet aankomen. Ik was net drie maanden bezig met mijn IVF-sabbatical en was nog druk aan het afkicken van mijn adrenalineverslaving, het resultaat van jarenlang dag en nacht werken. Wat dat met je lijf doet, merk je pas als je er mee stopt. Niet echt aan te bevelen als je ambitie ook is om op een gezonde manier een IVF-traject te doorlopen. Maar goed, het roer was bij mij eigenlijk al om. Dit kon er ook nog wel bij.

Ik was nog nooit in Texas geweest maar dacht: “Het is Amerika. Iedereen spreekt Engels. Hoe erg kan het zijn?” Bovendien kom ik zelf uit een expat-gezin en had ons huwelijk de afgelopen jaren grotendeels in het teken gestaan van mijn ambities. Nu kreeg mijn man, Wilko, de kans om zijn buitenland-droom te verwezenlijken. Ik stemde in en commiteerde me aan een bestaan als expat-vrouw.

Een frisse start maar ook een heftig nieuw begin

In de zomer van 2016 pakten we alles in en vertrokken we voor 3,5 jaar naar Houston. De idee van een frisse start in een exotisch oord had op mij wel een bepaalde aantrekkingskracht. Ik keek graag naar programma’s als ‘Ik vertrek’ of ‘Floortje Naar Het Einde Van De Wereld’. Wel vroeg ik me altijd af of die mensen op termijn nu echt gelukkiger waren. Want waar je ter wereld ook heen vlucht, je neemt toch jezelf mee. En vroeg of laat kom je jezelf altijd weer tegen. Tenzij je bereid bent om niet alleen je omstandigheden te veranderen maar om ook daadwerkelijk de confrontatie met jezelf aan te gaan.

“Als alle etiketten waarmee je gewend was om jezelf te definiëren wegvallen, wat blijft er dan van je over? Wie ben je dan eigenlijk?”

Makkelijker gezegd dan gedaan. Ook al had ik er alle rust en ruimte voor, het was toch heftig. Ik heb enorm onderschat wat “het roer omgooien” met mij zou doen. Zowel mentaal als fysiek.
Hoewel ik er zelf voor had gekozen, riep het in eerste instantie ook veel weerstand bij mij op. In Nederland ging het thuis zitten nog wel. In Houston had ik echt niets meer te doen en was ik alleen nog maar ‘de vrouw van’. Ineens volstrekt anoniem en volledig afhankelijk van mijn man. Dat was wel even schakelen.
Als alle etiketten waarmee je gewend was om jezelf te definiëren wegvallen, wat blijft er dan van je over? Wie ben je dan eigenlijk?

Nederland is echt een bevoorrecht landje

Nu ik in Texas woon, word ik me opnieuw bewust van hoe ongelofelijk bevoorrecht en verwend we in Nederland zijn. Het verschil tussen arm en rijk is hier enorm en er is veel interne verdeeldheid, wantrouwen en afgunst. Amerikanen denken fundamenteel anders over de rol van de overheid. Om die reden is er meestal te weinig politiek draagvlak en dus budget om collectieve voorzieningen te treffen die wij in Nederland als vanzelfsprekend beschouwen.
Daarnaast is de invloed van de kerk hier ongekend groot. Kerken bieden sociale voorzieningen die in Nederland door de overheid worden geregeld en bepalen de sociale en politieke agenda. Dat gaat heel ver. Zo zijn gedwongen kindhuwelijken hier een probleem, eisen sommige scholen dat tieners een contract tekenen dat ze geen homo zijn en verkondigen dominees dat je naar de hel gaat als je op een democratische kandidaat stemt.

Zet je vooroordelen opzij en probeer te begrijpen

De maatschappelijke effecten hiervan maak ik dagelijks mee, ook in mijn werk als yogadocent. Zo delen we bij een van de yogastudio’s waar ik werk flyers uit waarin duidelijk wordt uitgelegd dat yoga geen religie is, zodat het ook voor Christenen okay is om eraan deel te nemen.

Ik vind dat soms moeilijk. Mijn zoon is hier geboren en is dus ook Amerikaan. Hoe leg ik hem straks uit wat ‘normaal’ is? Enerzijds wil ik hem mijn Nederlandse normen en waarden bijbrengen. Anderzijds is het te makkelijk om je eigen normen en waarden op deze maatschappij te projecteren. De kunst is om steeds weer over je eigen vooroordelen heen te stappen en te leren begrijpen wat er achter zit. Juist dat maakt wonen hier zo interessant!

mm
Howdy! Ik ben Femke Struiksma. Sinds 2016 woon ik met Wilko (41) en Klaas (1) in The Woodlands, 30 mijl ten noorden van Houston (Texas, USA). Ik liet mij omscholen tot yogadocent. Verder schrijf ik voor diverse media en werk ik aan mijn eerste boek. Voor Wereldwijven schrijf ik over vrouwenemancipatie en de invloed van religie op de Amerikaanse samenleving. Meer lezen? Zie: Femkology.com