Een paar dagen geleden zat ik op de Lacrosse tribune tussen mijn Amerikaanse vriendinnen. Het was koud, het miezerde en de grijze lucht beloofde niet veel goeds. De wedstrijd was nog niet begonnen dus we zaten met onze coffee-to-go van de Starbucks onder twee grote paraplus een beetje te kletsen: “ I Marie-Kondood my closet yesterday. Loved it! I even used her folding technique.

Ik schoot in de lach want is Marie Kondo nu al zo alom vertegenwoordigd dat ze een werkwoord is geworden? Marie-Kondo-ing, net als Googelen. En wat is in hemelsnaam die ‘folding technique?’ 

Mijn eigen uitpuilende kasten

Maar deze ene opmerking stak ook een lang onvervuld verlangen in mij aan. Ik zag ineens die twee hele grote kasten in mijn huis voor me die uitpuilen van de rotzooi en waar de deuren eigenlijk niet meer van dicht kunnen. En dat kleine kastje , liefkozend de ‘knutselkast’ genoemd maar waar potjes verf met laagjes schimmel, uitgedroogde kwasten en gekreukeld vouwpapier al jaren liggen te wachten op creatieve uitspattingen van mijn inmiddels bijna volwassen zonen…

O, en dan hebben we ook nog een keukenkastje met kruidenpotjes…In de loop der jaren hebben we een heel Spice-cabinet opgebouwd voor als we weer een leuk recept hadden bedacht voor de kalkoen met Thanksgiving of voor de ham met Kerstmis. 

Uitgestelde opruimwoede

Sommige vrouwen hebben maandelijks last van opruimwoede maar het moet blijkbaar toch lente worden om bij mij die schoonmaakdrift los te maken. Nou ben ik echt geen ‘hoarder’ maar dat frisse en opgeruimde gevoel heb ik ook niet 1-2-3 voor elkaar. Ik lig meestal al een tijdje in een limbo voordat ik echt mijn mouwen op stroop om huis, en vooral kasten en laatjes, op te ruimen. Eenmaal op gang, gooi ik vaak te veel weg. En als ik mijn kledingkast opruim, ziet die er drie dagen later toch weer uit als een grote wasmand.

Toch werd ik ook een beetje nieuwsgierig naar deze Japanse Marie Kondo, de ster van de Netflix-show ‘Tidying Up with Marie Kondo’ en haar fameuze vouwtechniek. En wat blijkt? Het is bijna een soort mindfulness…

Junklovers en tagsales

Het is overigens geen wonder dat Marie Kondo zo’n succes oogst in De Verenigde Staten. Want in de Amerikaanse consumptiemaatschappij hebben mensen over het algemeen veel te veel spullen. Hele zolders en garages volgepakt met spiksplinter nieuwe items of dingen die je misschien in de toekomst nog wel nodig zou kunnen hebben. Het kan altijd nog erger! De TV show Hoarders wordt dagelijks bekeken door miljoenen mensen en er wordt geschat dat er in de VS rond de 14 miljoen mensen last hebben van deze psychische ziekte. Iedere lente staan er op de dagen dat het vuilnis opgehaald wordt, bergen met afval en rijden vrachtwagentjes van Junklovers rond om uit die giga bergen de pareltjes te pikken. De tagsales in voortuinen zijn niet meer te tellen en bij alle kerken en liefdadigheidsinstellingen en scholen zijn inzamelingsacties. 

Lijden aan je eigen spullenhonger

Mensen lijden hier soms echt onder hun spullenhonger. Zo sprak ik laatst met een Amerikaanse vriendin die gaat verhuizen. Een jaar geleden, mind you, vertelde ze mij in tranen dat ze totaal geen overzicht had en geen idee waar ze moest beginnen. Ze had echt iemand nodig om haar te helpen. Onlangs vroeg ik haar hoe het met haar ‘ontspullen’ stond. Zichtbaar ‘lichter’ vertelde ze dat de klus bijna gedaan was. Ze had een storage box gehuurd voor een aantal jaar en daar had ze een hoop in kunnen bewaren…Mijn gedachte: OMG, loslaten is hier echt een kunst. Logisch dus dat die Marie Kondo hier zoveel fans heeft! 

Iets met bezems en frisse wind?

Teveel spullen geeft stress en veroorzaakt Stuffocation: we hebben meer spullen dan ooit, maar gelukkiger zijn we er niet van geworden. James Wallman pleit ervoor je geld te besteden aan herinneringen in plaats van aan materiële zaken. Er is zelfs wetenschappelijk onderbouwing voor. Iets nieuws kopen blijkt een beloning van heel korte duur, je krijgt er een korte endorphine rush van maar het doet niks voor ons geluksgevoel op lange termijn. Mensen om je heen en het verzamelen van ervaringen en herinneringen doen dat wel. En soms maken we de denkfout dat die herinneringen in de spullen zitten die we met ons meeslepen…

De gedachte van ontspullen en minimalisme past bovendien ook in de tijdsgeest van milieubewust en ecologisch consumeren. Niet véél kopen, maar goed kopen. Daar word je gelukkiger van! En zo gaat je kasten leegruimen verder dan het opruimen alleen. Door al het overbodige uit je leven te schrappen, worden je doelen en prioriteiten duidelijker en je hoofd dus leger.

Gisteren heb ook ik mijn mouwen opgestroopt, vuilniszakken gepakt en ben ik als een orkaan door mijn huis gegaan. 80% van de spullen die ik verzamelde was nog prachtig en absoluut herbruikbaar. Ik heb de mooiste dingen naar de inzamelingsacties gebracht. Ik voel me echt een stuk meer opgeruimd in mijn hoofd! Die Marie Kondo is zo gek nog niet. Alleen dat vouwen….Das echt niet mijn ding. 

mm
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel 'Family Jansen Goes New York' en werkte aan mijn debuutroman ‘Kroniek van een erfenis’. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!