Werkzaam in de IT support in Nederland, was het idee om naar het buitenland te vertrekken nooit in me opgekomen. Ik hield van reizen, dat wel, maar emigreren stond niet op de agenda. Totdat ik op een badminton avond in de bar een gekke, avontuurlijke Engelsman tegenkwam…

Een van mijn badminton maatjes stelde hem aan mij voor: een Engelse hoteleigenaar die in Frankrijk twee hotels runde en succes boekte met Ski Safaris in de Franse Alpen. Om een lang verhaal kort te maken, ik werd verliefd, heb mijn huis, baan en  ‘carrière’ opgegeven en ben naar de Franse Alpen vertrokken. Een totaal ander hoofdstuk in mijn leven was aangebroken. Van de een op de andere dag werkte ik in het toerisme. Weliswaar installeerde ik het netwerk in het hotel en de nodige software en maakte alle folders, maar ik stond ook ineens achter de bar, runde de receptie en leerde skiën.

Het harde hotel leven eiste zijn tol

Achteraf geweldige jaren! De hotels waren razend populair bij Nederlanders. Ze stonden bekend als de Fawlty Towers hotels in Frankrijk. Skisafari’s waar bijna alle gasten aan meededen, de Franse kok die ook achter het keyboard kroop in de avond, feesten in de bar, goed eten en een goed bed. The crazy Englishman die met alles weg kwam… Onze eerste zoon werd in Zuid Frankrijk geboren en groeide tot zijn zevende op in de hotels. Maar het harde hotelleven eiste zijn tol, we hadden behoefte aan een ‘normaal’ gezinsleven zonder toeristen… 

We zijn even terug geweest in Nederland, waar ik mijn cariere weer probeerde op te pakken. In die tijd is ook onze tweede zoon geboren. Aangezien we de business in Frankrijk nog niet hadden verkocht en mijn man meer in Frankrijk zat dan in Nederland, besloten we echter toch weer naar Frankrijk terug te keren.

Een normaal gezinsleven in Zuid Frankrijk…

Uiteindelijk kwamen we in Toulouse terecht. It ticked all the boxes. Ik kon weer gaan werken in de IT, we zaten dichtbij de Spaanse grens, er waren scholen waar ook in het Engels les werd gegeven, een warm klimaat…We hebben er vijf jaar gewoond en hadden ons ‘normale’ gezinsleven. 

Maar helaas viel dit ‘normale’ gezinsleven in Zuid Frankrijk toch tegen. De gezelligheid die we in de Franse Alpen hadden, was ver te zoeken in Toulouse. Via mijn werk en de school leerde ik vooral expats kennen en alhoewel mijn man vloeiend Frans spreekt en ook mijn Frans van een bovengemiddeld niveau is, was het toch moeilijk om goed contact te leggen met de Fransen. Het ‘echte’ sociale leven viel ons tegen. Maar ook de kinderen gingen niet met plezier naar school…

Naar Canada? We hadden toch niets te verliezen

We kwamen op het idee om op vakantie te gaan naar Canada. We waren er al eens geweest met de oudste toen hij een jaar of drie was en nu konden we met beide jongens gaan. We raakten zo enthousiast over Canada dat we eigenlijk binnen een paar uur besloten om te emigreren. Je kunt het impulsief noemen, maar wat hadden we te verliezen? Het bleek dat we beiden niet echt happy waren in Frankrijk en een nieuwe uitdaging nodig hadden. 

Binnen een jaar zijn we naar Vancouver geëmigreerd. We waren allemaal zo ontzettend enthousiast. De aankomst was alsof er een last van ons afviel. Dit was waar we thuis hoorden! De kinderen waren helemaal gelukkig op school: de vrijheid hebben en jezelf kunnen zijn, plezier te hebben. We werden ontzettend hartelijk ontvangen en van de vaak botte onvriendelijke service in Frankrijk, kwamen we in een ‘Hi how are you today’ sfeer terecht.

Prachtige natuur, zoveel te zien en te doen het Noord Amerikaanse leven beviel ons goed. Na een jaar hebben we een huis gekocht waar de beren letterlijk in onze tuin liepen. Geweldig! Ons nieuwe bedrijf liep als een trein. Veel leuke mensen ontmoet en vrienden gemaakt. Het sociale leven was zo anders dan in Frankrijk, dit paste bij ons. Maar ons geluk was niet van heel lange duur…

Het noodlot sloeg toe

Mijn man kreeg een zeldzame vorm van Non Hodgkin Lymphoma en een zware chemokuur te verduren. Opeens voelde Canada zo ver weg van Nederland. Wat als hij weg zou vallen? Ik zou waarschijnlijk niet alleen met mijn kids zo ver van familie, door willen gaan. Tegelijkertijd met de ziekte van mijn man, ging het ook steeds slechter met mijn moeder. En ook mijn zus werd niet gespaard van de ziekte met de grote letter K.

We zijn met de kinderen om tafel gaan zitten en besloten terug te gaan naar Europa. De oudste zou gaan studeren en de jongste kon op de middelbare school beginnen in de eerste klas. We wilden niet langer wachten en de overgang voor de kinderen zo ‘smooth as possible’ maken. 

Onze volgende stop? Engeland

We hebben zes jaar in Canada gewoond, we hadden er graag tien jaar willen blijven. Maar die zes jaar pakken ze niet meer van ons af. We kozen voor Engeland, makkelijker voor de jongste vanwege de taal en mijn man had de mogelijkheid na dertig jaar weer eens dichter bij zijn goede vriendenclub en familie te wonen.

Pulteney Bridge in Bath

De kanker kwam terug en hij onderging een tweede chemo vlak na aankomst in Engeland. Gelukkig gaat het nu goed met hem. De jongste is echt Engels geworden, zijn Canadese accent heeft hij snel achter zich gelaten. De oudste wilde zijn Nederlandse roots beter leren kennen en is vanuit Canada in Amsterdam gaan studeren. Een trotse mama natuurlijk!

Een nieuwe start, het leven kan gek lopen

Het heeft een jaar geduurd voordat ik Canada kon vergeten en ik had moeite om de draad weer op te pakken. Maar ik startte met NIHB en een Facebook groep voor Nederlanders in het Buitenland, wat uiteindelijk resulteerde in Stichting GOED – Grenzeloos Onder Een Dak. Ik steek hier veel tijd in. Het is weer een hele nieuwe wereld waar ik in ben gestapt…

Op bezoek bij Politieke partijen in de Tweede Kamer, aan tafel met Consulaire Zaken van BUZA, contact leggen met de pers en radio interviews geven, wie had dat ooit weer gedacht! Het is leuk en leerzaam en voor een goed doel. Het leven kan gek lopen!

Brexit gooit roet in het eten

Maar een inkomen is ook nodig en dus begonnen we een Holiday Let Business aangezien we ‘onbewust’ in een van de grootste toeristen steden van Engeland terecht zijn gekomen. Business en life was goed, totdat Brexit om de hoek kwam kijken. Als we dit hadden geweten, waren we nooit naar Engeland gegaan…

Want hoewel Bath een prachtige stad is om te wonen, heeft mijn man al weer schoon genoeg van zijn ‘niet zo’ geliefde vaderland. Bovendien is hij nu ook op een leeftijd en een punt in zijn leven gekomen dat het tijd is om te gaan genieten.

Nog een jaartje en dan zullen we hoogstwaarschijnlijk weer vertrekken. Dan gaat de jongste studeren. Maar waar naartoe? We weten het nog niet, misschien deels in Nederland, deels in een warm land. Zolang ik maar niet te ver van mijn kinderen zit en ik internet heb om mij te kunnen blijven inzetten als bestuurslid van Stichting GOED. Maar ook de kinderen kunnen beslissen ergens ver weg te gaan wonen. Ik kan daar moeilijk wat van zeggen, ik heb zelf Third Culture Kids van ze gemaakt….

ONTMOET HIER MEER INSPIRERENDE WERELDWIJVEN

mm
Hello! Mijn naam is Antonietta, getrouwd met een Engelsman en heb twee zonen, een is gaan studeren in Amsterdam en ‘voorlopig’ blijven hangen en de ander is nog thuis. Ik ben vanaf mijn 27ste weg uit Nederland, via de Franse Alpen, Zuid Frankrijk, Canada, ben ik nu in Engeland beland. Heb eigen bedrijven gerund met mijn partner in Frankrijk en Canada en nu een Holiday Let Business in Bath, Engeland. Daarnaast ben ik de oprichter van het NIHB en de Stichting GOED - Grenzeloos Onder Een Dak, die opkomt voor de belangen van Nederlanders in het Buitenland. Ik deel graag mijn ervaringen met jullie en de lezers van De Wereldwijven.