Een paar dagen geleden had ik een openhartig gesprek met mijn vijftienjarige dochter in de auto. Over Health Education op haar Highschool waar onderwerpen als drugs, alcohol, sex, mentale- en fysieke gezondheid aan bod komen. En dat ze dat zo eenzijdig gedoceerd vindt. Ze krijgt voorlichting over de gevaren en risico’s maar steevast eindigt de laatste les dat de beste bescherming toch geheelonthouding is…

“Mam, dat is toch absurd en totaal niet realistisch? Mag er geen plezier zijn, moet ik alleen maar baby’s krijgen dan?”

De verontwaardiging is van haar gezicht te lezen. “En al die hormonen die door onze lichaam gieren dan, die drang om te willen experimenteren, grenzen te verleggen. Waarom gaat het bij seks alleen maar over kinderen krijgen en niet over intimiteit? En waarom gaan we niet dieper in hoe we dát veiliger kunnen doen? Of dat we er van mogen genieten om ons eigen lichaam te verkennen?”

Ze is op dreef en ik luister want ze is duidelijk nog niet klaar.

“Waarom vertellen ze niet waar we bijvoorbeeld terecht kunnen om de pil te krijgen als een gesprek met ouders daarover onmogelijk is? Of waar we naartoe kunnen als dingen fout gaan? Wat we dan kunnen verwachten en welke vragen er dan worden gesteld…”

Een meisje op school is zwanger…

Ze vertelt over een meisje op school dat zwanger is maar een abortus is uit den boze. Al haar vragen worden me des te duidelijker. Mijn praktische dochter, ze heeft zo ontzettend gelijk! Ik heb er geen antwoord op waarom die gesprekken in dit land zo oppervlakkig blijven. Ik weet niet hoe het momenteel met de seksuele educatie in Nederland gesteld is – ook wij hebben Goedele Liekens nodig gehad om seks op een luchtiger manier bespreekbaar te krijgen -, maar het is ongetwijfeld minder oppervlakkig en krampachtig dan in Amerika. 

Alabama en abortus…

Dus je begrijpt, na dit gesprek, kwam het nieuws dat in Alabama een zeer strict abortus wetsvoorstel, dat vrijwel alle arborussen verbiedt, de senaat gepasseerd is, als een mokerslag binnen. Het lag in de verwachting dat Alabama’s gouverneur Kay Ivey, fel tegenstandster van abortus, haar handtekening zou zetten. Dat gebeurde nog geen dag later.

Mijn progressieve dochter die opgroeit in een land met democratische waarden maar op zoveel vlakken zo verschrikkelijk conservatief denkt… Werd de afgelopen jaren een voorzichtige progressie gemaakt voor minderheidsgroepen als homoseksuelen, transseksuelen en vrouwen, wordt die klok nu in snel tempo teruggedraaid. De rechten van iedere vrouw in Amerika worden mogelijk zelfs ondergeschikt gemaakt aan ongeboren leven. (Vrouwen-) emancipatie wordt mogelijk jaren terug de tijd ingeslingerd!

De criminalisering van zelfbeschikking

Eerder werden wetsvoorstellen aangenomen in Georgia, Kentucky, Mississippi en Ohio, die abortus strafbaar stellen ná de eerste waarneembare hartslag van een foetus. Dat is rond de 6 weken en in de regel heeft een vrouw dat dan zelf nog niet in de gaten… 

Het rigide wetsvoorstel in Alabama gaat zelfs nog verder en criminaliseert abortus. Hoewel vrouwen die een zwangerschap voortijdig afbreken niet vervolgd mogen worden, kunnen de behandelend artsen dat wel. Hen kan doodslag ten laste gelegd worden met als maximaal resultaat een celstraf van 99 jaar. Bij lange na niet wat een veroordeelde verkrachter krijgt. Of een sex trafficker. In het wetsvoorstel zijn géén uitzonderingen gemaakt als sprake is van verkrachting, incest of ander misbruik zoals vrouwen en meisjes die uitgebuit worden als seksslaaf.

De ‘morning afterpil’ als moordwapen?

Als deze wetgeving van kracht gaat, kunnen volgens specialisten de gevolgen nog veel verstrekkender zijn. Anticonceptie komt op losse schroeven. De morning afterpil, door Pro-Life gezien als een moordwapen, zou strafbaar kunnen worden. En eigenlijk is ook de anticonceptie pil verwerpelijk. Miskramen zouden tot onderzoeken kunnen leiden, want wanneer is het een spontane miskraam en wanneer verdacht? Wat was de oorzaak van de miskraam en wie de behandelend arts? 

Maar al deze wetten zijn vooralsnog nog maar getekende wetsvoorstellen. Abortus is ook in deze staten nog niet strafbaar want op dit moment beschermd een abortuswetgeving uit 1973 uitgesproken door de Supreme Court (het hoogste hof in de VS) – kortweg Roe vs. Wade genaamd – vrouwen. Bij wet is het legaal en hebben vrouwen recht op toegang tot abortusklinieken. Echter de realiteit is al jaren een stuk schrijnender…

Bufferzones bij klinieken

In een toenemend aantal staten worden abortusklinieken gesloten of bemoeilijkt men het klinieken om de ingreep te kunnen blijven uitvoeren. Al jaren zijn klinieken doel van protest en worden personeel alsook patiënten ter plekke zelfs met de dood bedreigd. In (progressieve) staten als Californië, New York, Washington, Oregon en North Carolina zijn bufferzones ingesteld om de veiligheid en vrije toegang van personeel en patiënten te waarborgen. Deze zones maken deel uit van een wet, de Freedom of Access to Clinic Entrances Act (FACE). Tegenstanders zijn fel tegen en beroepen zich weer of hun Freedom of Speech… Behalve de bufferzones, staan bij veel klinieken vrijwilligers klaar om de vrouwen te bescherming tegen bedreigingen en beledigende opmerkingen.

Ik ben serieus geschokt dat ook in Nederland de roep om bufferzones bij abortusklinieken steeds sterker wordt en het activisme van Nederlandse Pro-Life aanhangers steeds grimmiger.

Een vriendin vertelde me deze week nog dat je je óók in Nederland kunt aanmelden om als vrijwilliger, vrouwen te begeleiden naar de kliniek. Ze worden Guardian Angels genoemd.

Conservatief en gelovig Amerika ruikt haar of liever gezegd ‘zijn’ kans

Toch komen al deze wetsvoorstellen niet als een verrassing. Het politiek klimaat is de afgelopen twee jaar onder Trump dramatisch veranderd. Conservatief gelovig Amerika ruikt haar kans. Na Trump’s aantreden, werden al snel rechters daar waar mogelijk vervangen. Stuk voor stuk conservatiever dan hun voorganger. Velen geruisloos, anderen gingen minder onopgemerkt zoals de voordracht van rechter Brett Kavanaugh voor de Supreme Court vorig jaar. President Trump heeft in zijn termijn al menig rechtbank politiek weten te kleuren. Zelfs de hoogste in rank, de Supreme Court, met de voordracht van maar liefst twee nieuwe rechters uit eigen gelederen.

De Pro-Life beweging heeft een stevig wapen gevonden in wetgeving als anti-abortus strategie. Het is geen publiek geheim meer dat zij zullen doorvechten tot het hoogst mogelijke rechterlijk orgaan, de Supreme Court met als enig doel de abortuswetgeving uit 1973 terug te draaien. De woorden van Eric Johnston (voorzitter van de Pro-Life beweging in Alabama en mede-bedenker van het Alabama wetsvoorstel), liegen er niet om: “We brengen dit voorstel naar de Supreme Court waar de meerderheid van de rechters open staat voor ons gedachtengoed. De legislatie Roe v. Wade zal worden herzien en teruggedraaid. We gaan dit winnen”. 

Politiek, polarisatie en het geloof

We wonen sinds 2013 in Amerika en in de aanloop naar de verkiezingen in 2016 heb ik het politiek klimaat hier in rap tempo zien veranderen. Na die verkiezingen is de polarisering alleen maar toegenomen. Zowel binnen de Republikeinse als Democratische partij. De meer gematigde Republikein of Democraat, waartoe de gemiddelde Amerikaan zichzelf rekent, wordt overschreeuwd door ultra rechts of ultra links. De uitersten steeds scherper, het grote middenstuk steeds vager.

Behalve de politieke polarisatie is de samenleving, zo ervaar ik het als buitenstaander, hier zoveel meer doorspekt van geloof. De bijbel voorop. Zichtbaar op plekken waar ik dat niet goed begrijp zoals bijvoorbeeld het publieke onderwijs. Een kerstboom mag niet maar christelijke liederen in het schoolkoor graag. Dat christelijk geloof lijkt na 2016 alleen maar prominenter aanwezig en daarmee zijn de afgelopen twee jaar een perfect klimaat geweest voor traditioneel conservatief Amerika. Dat zal het komende anderhalve jaar zeker nog zo zijn maar ik hoop dat 2020 daar een corrigerende rem op zet. 

Doemscenario en hoop

Voor nu is er vooral een doemscenario dat werkelijkheid dreigt te worden. Ik hoop dat de Supreme Court uiteindelijk het rationeel gezond verstand houdt. En dat Amerikaanse vrouwen niet in de steek gelaten worden. Dat onze dochters vrouw mogen zijn, hun eigen keuzes kunnen maken over hun lichaam en niet met de rug tegen de muur gezet worden in een samenleving die zichzelf beschaafd en welvarend noemt.

En dat Health Education op school meiden en jongens met prangende vragen ook echt antwoord geeft of minstens helpt zoeken naar die antwoorden. Die vragen kunnen nooit gekker zijn dan de vragen die de generaties voor hen al hadden (maar nooit durfden te vragen) en waar antwoorden al op gevonden zijn!

mm
Hi! Ik ben Saskia en woon sinds kort in San Diego, Californië na jaren in Chicago en Engeland te hebben gewoond. Ik ben fulltime moeder, schrijfster, dichteres en fotografe. Een kinderboekenserie vordert gestaag. Voor De Wereldwijven blog ik over ‘emancipatie’ dat in een ontwikkeld land als de VS nog een lange weg heeft te gaan: seksualiteit, ras, sociaal-, en culturele achtergrond, armoede en geloof.