Vanuit de voordeur roept onze jongste zoon ‘man oh man, het heeft gerégend vannacht!’. In zijn stem klinkt oprechte opwinding door. Het regent nooit in Lima. Het miezert wel eens. Soms dan. En vrijwel uitsluitend in de winter…

Benjamins mededeling blijkt juist. De tegels van het pad naar het hek zijn nat en glad. De stoep eveneens. Waar je in Nederland ijzel nodig hebt voor gladde stoepen en wegen, is een licht regenbuitje in Lima genoeg voor de nodige glijpartijen. Wie ooit heeft bedacht dat stoepen en parkeerplaatsen van glad beton slim was? Geen idee.

Het regenbuitje van vanochtend blijkt de eerste grijze dag van het jaar in te luiden. De eerste dag zonder zon na een heerlijke zomer. De jurk die ik vanmorgen vol optimisme aantrok mag terug de kast in want ik heb het koud.

Lente in Nederland betekent bijna winter in Lima

Het is mei en ten noorden van de evenaar is de lente aangebroken. Daar lopen de temperaturen op en lengen de dagen. De lente is mijn lievelingsseizoen. Bloesems in bomen, gras dat groener oogt dan ooit, lammetjes in de wei, alle clichés kloppen en werken positief op mijn gemoed. Tel daarbij op de naderende zomervakantie en je begrijpt, de lente maakt me blij. Muizenissen verdwijnen uit mijn hoofd of gaan althans even op standje laag.

Lima ligt echter ruim 1.300 kilometer ten zuiden van de evenaar en hier rollen we niet de lente in. Hier duiken we eigenlijk niet eens de herfst in maar kondigt de winter zich al aan. Want: lente en herfst, die seizoenen kent Lima niet echt. De zon schijnt wel (en het is lekker warm) of de stad wordt bedekt door een grijze deken waaronder een hoge luchtvochtigheid heerst die alles klam en kil doet aanvoelen.

Iedereen eindelijk happy? Okay, let’s move

Op deze eerste grijze dag van het jaar vul ik mijn huis met bloemen en de laatste zonnestralen die onze tuin bereiken, zuig ik op. Verlangend kijk ik nu al uit naar een nieuwe lente. De winter in Lima is niet mijn ding. Te grijs, te kil. En dat zonder verwarming in huis. Geloof me, een Nederlandse winter is veel prettiger. Doe mij maar de lente. En niet alleen vanwege het weer. Het is meer dan dat. Lente staat voor mij voor een nieuw begin. En nieuwe beginnen en ik…We houden van elkaar maar werken elkaar ook op de zenuwen.

Als ‘expattend gezin’, zijn wij experts in opnieuw beginnen. Verhuizen naar een ander land is echt de ultieme nieuwe start! Het gaat gepaard met heuse lentekriebels en de nodige zware donderwolken. Want zo’n verhuizing is gaaf, spannend, avontuurlijk en leuk. En eng, verdrietig en pijnlijk tegelijkertijd. De verhuizing naar het volgende land komt ook nog eens precies op het moment dat alles waar je de afgelopen jaren keihard voor geknokt hebt, lekker loopt.

“Iedereen eindelijk happy? Let’s move.”

Zo werkt het zo ongeveer. Waarom ga je dan verhuizen als alles op de rit staat?, vraagt de lezer zich wellicht af. Comes with the job is het enige juiste antwoord. Medewerkers van het Ministerie van Buitenlandse Zaken worden na een tevoren vastgesteld aantal jaren overgeplaatst. In het buitenland verblijven we maximaal vijf jaar op dezelfde plek. In Nederland zit een medewerker op z’n langst zeven jaar in dezelfde functie. Je mag overigens zo lang je wilt in Nederland werken.

Mentaal keer ik nu al terug naar Nederland

Onze nieuwe start laat nog even op zich wachten. Ernaar uit kijken is dus onverstandig. Toch is het deze keer anders. Ik weet nu namelijk al waar we naartoe zullen verhuizen over ruim twee jaar. We gaan terug naar Nederland. Omdat we in Nederland in een huis met een lage EPC waarde willen wonen om zo een steentje bij te dragen aan een gezond milieu, hebben we een nieuw te bouwen huis gekocht. En precies in de Nederlandse lente van dit jaar, begint de bouw van ons toekomstige huis.

Terwijl ik nog twee jaren in Lima te gaan heb, ben ik bezig met wastafels en wc’s, tegels en parketvloeren, trappen die wel of niet dicht moeten worden gemaakt. Deurklinken strak en modern of nostalgisch? Na jaren van wonen in huurhuizen op de interessantste plekken op aarde – met hun charme en hun makken – mag ik alles zelf verzinnen. Onze terugkeer naar Nederland begint daardoor mentaal al vroeg. En dat is lastig. Want het doet me verlangen naar een nieuwe start die nog ver in de toekomst ligt. Waar ik beter niet te veel naar kan verlangen omdat het de tijd in Lima echt niet leuker of gemakkelijker maakt.

Tussen lentekriebels en donderwolken

Dus laveer ik tussen lentekriebels en donderwolken. Ik print bouwtekeningen uit en controleer ze minutieus. Ik beantwoord vragen van de aannemer over extra stopcontacten en het wel of niet laten plaatsen van een oplaadpaal voor een hybride auto die we nog niet hebben. Ik klik door Pinterest plaatjes op zoek naar de perfecte vloeren en droom ondertussen over de nieuwe richting die ik – terug in Nederland – wil geven aan mijn carrière. 

Ondertussen gaat het leven in Lima gewoon door. Ik werk aan mijn boek, ga naar vergaderingen op school, spreek met vriendinnen af waar ik over twee jaar huilend afscheid van zal nemen. We plannen tripjes in de regio, gaan naar recepties en diners, bellen met Nederland en mailen nog maar eens met de aannemer. Om het emotioneel behapbaar te houden, probeer ik met alle macht met mijn beide benen stevig in Lima te staan. Zo lang de zon schijnt is dat gemakkelijk. En dat die vandaag voor het eerst verstek liet gaan, het kan geen toeval zijn. Want juist vandaag boekten we onze tickets voor de komende wintervakantie. Die in juli, ja. Dan zoeken wij de zon op. In Nederland wel te verstaan.

mm
Ola! Mijn naam is Ceciel en ik woon met mijn man Arjen en onze zoontjes Thomas en Benjamin in Lima, Peru. Dit is ons derde land op rij, hiervoor woonden we in Tanzania en in Israël. Ik schrijf over ons avontuurlijke leven met al z’n ups en downs in2Peru en dat zal ik eveneens doen voor De Wereldwijven.