Ik ben freelance fotograaf en filmmaker. Het freelance leven geeft alle vrijheid, maar dat stond me soms ook tegen. Altijd maar alleen werken. Daarom wilde ik mijn mogelijkheden over de grenzen zoeken. Het aantal ‘digital nomads’ groeit enorm. Twee jaar geleden vertrok ik uit Breda. Mijn rusteloze avontuurlijke ziel moest erop uit…

Ik was 28 jaar en wilde graag op wereldreis voordat het dertigers leven zou beginnen. Maar ik wilde niet zomaar op reis! Een project over mijn woonsituatie in Breda zorgde ervoor dat ik op dit idee kwam.

Het begon met het fotograferen van mijn buren

Sinds 2015 woonde ik in een gigantische flat en daar ben ik mijn buren gaan fotograferen. Omdat ik nieuwsgierig was naar hun levens. Onze appartementen zijn allemaal hetzelfde gebouwd, maar de woonkamers zagen er zo anders uit. Van een interieur kun echt een persoonlijkheid aflezen. In deze flat wonen dertig verschillende culturen. Dat was voor mij als fotograaf fantastisch om vast te leggen. Binnen de Afrikaanse huishoudens ontdekte ik bijvoorbeeld gigantische banken die de hele woonkamer in beslag nemen. Bij de foto’s plaatste ik korte verhalen over hun levens.

Een gesprek in de lift

Al deze foto’s ben ik op gaan hangen in de lift zodat mensen een gesprek konden starten over hun eigen leefomgeving. Nederlanders zeuren altijd over het weer in de lift en dat vond ik altijd al zo’n dooddoener. Dit gave project was leuk ‘klets materiaal’. Ik merkte dat er betere sociale contacten ontstonden in de flat. Althans ik kende veel meer buren en voelde me daar minder eenzaam.

Terwijl ik naar vliegtickets voor mijn wereldreis zocht, dacht ik: waarom ga ik dit niet wereldwijd doen? Thuis is zo’n universeel thema waarin toch enorme verschillen en overeenkomsten te vinden zijn. Can I come over? was geboren.

Wat is ‘thuis’ eigenlijk?

Veel van mijn host antwoorden iets in de trant van: thuis is omgeven zijn door familie, je geliefd voelen, waar je vrij kan zijn. Maar er zijn genoeg plekken op de wereld waar één van deze factoren niet geldt. Stel je leeft in een oorlogsgebied, hoe vrij ben je dan? Of als je een andere sexualiteit erop na houdt en je familie je heeft verstoten, hoe geliefd voel je je dan? Thuis, zo’n kort woordje, maar het is nogal een ingewikkeld begrip.

Ik heb mensen ontmoet met de beste banen in de mooiste huizen, maar woon je hier alleen, dan wordt je er echt niet gelukkiger van. Ik herinner me John. Hij leeft in een camper op een eiland. Hij bezit een gigantisch huis in Brisbane, maar dat staat leeg. Hij verloor zijn vrouw aan kanker net toen het huis was gerenoveerd en ze daar van hun pensioen wilden genieten. Het huis herinnert hem teveel aan de dromen die ze samen hadden. Zijn camper is knusser en tussen de andere campinggasten die dagelijks een praatje komen maken voelt hij zich minder eenzaam.

.

Contact met wildvreemden en soms eenzaam

Voordat ik aan de reis begon was ik al begonnen met het verzamelen van contacten. Al reizend groeide die lijst. Via Facebook plaats ik oproepen en soms krijg ik reacties via mijn column. Ken ik niemand in een gebied waar ik terecht kom, dan gebruik ik het platform van Couchsurfing. Maar het leukste vind ik het als het spontaan gebeurt. Dan mensen me uitnodigen als ik bijvoorbeeld een lift krijg. Hoe lang ik blijf, is echt verschillend, soms maar één nacht maar ik ben ook al eens drie weken bij iemand geweest.

Ik heb ervoor gekozen om alleen te reizen, maar werd ermee geconfronteerd dat ik me best vaak alleen voelde. Er zijn momenten geweest dat ik verlangde naar mijn bekende leventje thuis. De afgelopen twee jaar heb ik ermee weten om te leren gaan. De volgende dag voelde ik me soms springlevend als ik terecht kwam bij prachtige mensen.

‘High’ op ijskoekjes

In Adelaide verbleef ik bij Luke. Dit verhaal is verschrikkelijk en lollig tegelijk. Hij moest werken en vertelde me dat er eten in de koelkast en diepvries lag. Het was twee uur ’s middags en ik had zin in iets zoets. Ik ontdekte ijskoekjes in de vriezer en at er drie op met de gedachte; niet teveel snoepen Marleen. Wat er daarna gebeurde…

Man, man in grote paniek werd ik zwetend op bed wakker. Alles draaide om me heen. Ik zat vast in twee werelden. Drie keer raden wat er in de koekjes zat. Een twaalf keer hogere dosis had ik binnen gekregen. Urenlang zat ik in een bad trip. Luke zijn huisgenoten kwamen ’s avonds niet bij van het lachen. Eenmaal nuchter zag ik er de lol ook wel van in.

Het komt wel goed

Ik heb geleerd om mijn planning compleet los te laten en erop vertrouwen dat het wel goed komt. Ik weet soms niet waar ik diezelfde avond slaap. Daar moet je tegen kunnen. Een mooi voorbeeld: ik kreeg een lift van Ben in Australië. Terwijl hij me naar mijn volgende bestemming bracht, raakte ik zo geïnspireerd van zijn verhaal dat ik besloot hem te volgen en mijn plannen om te gooien. Hij is een dakloze goudmijner en wilde me graag meenemen op pad. Twee dagen struinden we rond met een metaaldetector. Ineens ging het ding bliepen. En warempel we vonden een brokje goud! Dat was zo bizar!

Ook merk ik dat we in Nederland snel een oordeel klaar hebben staan. In Australië en Nieuw Zeeland woont van alles door elkaar. Fantastisch vond ik dat! Ik herinner me een avond stappen in Sydney. Ik telde wel twintig nationaliteiten en niemand was in de meer- of minderheid. Dat mis ik soms wel in Nederland…

ONTMOET HIER MEER INSPIRERENDE WERELDWIJVEN

mm
Hi! Ik ben Marleen Hoftijzer. Fotograaf en filmmaker. Sinds enkele jaren ga ik als digital nomad door het leven. Naast mijn gewone foto en filmklussen in het buitenland, werk ik ook hard aan mijn eigen project "Can I come over". Ik overnacht bij locals zodat ik niet steeds alleen in hotels kom te zitten. Ik stel mijn hosts telkens één vraag; wat betekent thuis? Inmiddels heb ik bij zestig mensen gelogeerd in twaalf verschillende landen. Alle te gekke avonturen worden gebundeld in een boek. Ik kan niet wachten om deze te publiceren in het najaar van 2019!